Ławra św. Dawida Garedży

Znajduje się 70 km na wschód od Tbilisi, na bezwodnej, skalistej pustyni, tuż przy granicy z Azerbejdżanem. W okresie swej największej świetności, składała się z 12 monasterów, rozciągniętych na przestrzeni 25 km. Zwano ją wtedy gruzińską Tebaidą lub gruzińskim Atosem. Jej początki sięgają połowy VI wieku. To właśnie wtedy, na tym gruzińskim końcu świata, osiedlił się św. Dawid ze swym uczniem św. Lukianem

Przez następne tysiąc lat życie mnisze kwitło i rozwijało się dynamicznie, aż do początków XVII wieku, gdy wydawało się, że niestety nastąpił koniec. Wtedy bowiem, szach perski Abbas wymordował wszystkich 6000 braci. Stało się to w Noc Paschalną 1616 roku. Jako męczennicy za wiarę, wzbogacili grono prawosławnych świętych (dzień Ich pamięci to wtorek tygodnia Paschalnego).

Zmartwychwstały Zbawiciel miał jednak inne plany i nie pozwolił umrzeć ławrze, nawet wtedy, gdy trzy wieki później bolszewicy ją zamknęli, a zakonników wymordowali, deportowali lub przepędzili. Pomimo tego, pojedynczy mnisi, potajemnie, w skalnych pieczarach, kontynuowali dzieło swoich poprzedników. W latach 70-tych i 80-tych XX wieku, ławra służyła za poligon radzieckim siłom specjalnym, szkolonym przede wszystkim do walk w Afganistanie.

Od roku 1992 monaster św. Dawida znów istnieje, a w dwóch innych klasztorach osiedlili się pierwsi pustelnicy. Gruzini nie mają wątpliwości, że odrodzenie ich Tebaidy to tylko kwestia czasu.

************************* Autorem wszystkich zdjęć jest Paweł Krysa, vice przewodniczący Międzynarodowego Stowarzyszenia Usług Pielgrzymkowych i Turystycznych z siedzibą w Tbilisi, kierownik Diecezjalnego Biura Pielgrzymkowego działającego przy Parafii Prawosławnej w Krakowie http://www.krakow.cerkiew.pl/pl/biuro.html, pilot-przewodnik pielgrzymek oraz wycieczek po Gruzji, w ramach projektu „Wschód is good” https://www.facebook.com/WschodIsGood

— Paweł Krysa