Zostań przyjacielem cerkiew.pl
SYMEON PALESTYŃSKI, błogosławiony (Prepodobnyj Simeon, Christa radi jurodiwyj, Palestinskij), 21 lipca/3 sierpnia.
Żył za czasów cesarza bizantyjskiego Justyniana. Pochodził z Homs w Syrii z dobrego domu. Był bogaty. Wraz ze swym przyjacielem św. Janem Palestyńskim pewnego razu udał się do Jerozolimy, aby wziąć udział w święcie Podwyższenia Świętego Krzyża i odwiedzić inne święte miejsca. W drodze powrotnej mężczyźni postanowili pozostać w jednym z monasterów. Złożyli tam śluby zakonne i przez dwadzieścia dziewięć lat razem prowadzili pustelnicze życie w pobliżu Morza Martwego.
Następnie Symeon udał się do rodzinnego miasta i będąc już sześćdziesięcioletnim starcem podjął się trudu bycia szaleńcem Bożym. Opiekował się też najbardziej zaniedbanymi i opuszczonymi ludźmi, zwłaszcza nierządnicami. Pragnąc dzielić wraz z nimi pogardę innych ludzi, zachowywał się w tak dziwaczny sposób, iż przezwano go "salos" tj. szalony. Niektórzy uważali go za człowieka niezrównoważonego lecz większość widziała w nim świętego i proroka. Za swe cnotliwe życie trzymał od Boga dar czynienia cudów i przepowiadania przyszłości.
Błogosławiony Symeon zmarł 21 lipca około 590 r. Tego samego dnia w swojej pustelni zakończył ziemskie życie jego przyjaciel - św. Jan.
W ikonografii święty przedstawiany jest jako bosy, starszy mężczyzna z krótką, siwą brodą. Ubrany jest w jedną długą, najczęściej brązową koszulę. Zazwyczaj ręce w modlitwie unosi do góry. Na niektórych wyobrażeniach towarzyszy mu św. Jan Palestyński, przedstawiany jako typowy mnich.
Imię Symeon (Szymon) pochodzi z hebrajskiego (Szim'eon) i oznacza "Bóg wysłuchał". Forma Symeon upowszechniła się na wschodzie Europy, a forma Simon (pol. Szymon) na zachodzie.
opr. Jarosław Charkiewicz