Spotkanie Pańskie

Spotkanie Pańskie należy do nieruchomych świąt ku czci Matki Bożej i obchodzone jest w 40 dzień po Bożym Narodzeniu (2/15luty). Lokalnie świętowane było już w III wieku, zaś w IV na Wschodzie zaliczone zostało w poczet 12 wielkich świąt. Ustanowione zostało na pamiątkę przyniesienia do świątyni czterdziestodniowego Jezusa Chrystusa Ówczesne Prawo żądało, aby za dawne wykupienie Izraelitów z niewoli egipskiej każdy pierworodny syn ofiarowywany był Bogu i następnie symbolicznie wykupywany. Był to gest poświęcenia Panu tego, co było dla rodziców największą wartością, toteż święty Józef i Maria w pokorze i z szacunkiem, także przynieśli do świątyni czterdziestodniowego Jezusa, składając za Niego ofiarę w postaci dwóch synogarlic. Tradycyjnie w ten dzień w cerkwiach święci się woskowe świece zwane gromnicami (stąd potoczna nazwa święta -Hromnyci). Po powrocie ze Świętej Liturgii do domów wierni zapaloną świecą czynią znak krzyża na drzwiach, belce sufitowej oraz oknach, aby chronić domostwo od piorunów, a także podpalają końcówki włosów z czterech stron głowy (tzw.podstryhannie), by chronić bliskich od nieszczęść. Następnie świeca umieszczana jest na poczesnym miejscu, najczęściej w pobliżu ikony, by przez cały rok strzegła gospodarstwo domowe przed klęskami żywiołowymi. Dawniej, w czasie burzy świecę ustawiano w oknie, zapalano i modlono się o oddalenie piorunów, lecz dziś jest to już rzadkością. Świecę gromniczną wkłada się również w ręce umierającym, jako wyraz ich płomiennej wiary z jaką przyjmują cielesną śmierć. Zapraszamy do obejrzenia fotoreportażu z obchodów Spotkania Pańskiego z cerkwi świętych apostołów Piotra i Pawła w Rajsku oraz tradycji świątecznych kultywowanych w domu Państwa Michalczuków ze wsi Husaki.

— Tomasz Poskrobko