FEBRONIA, mniszka, męczennica (Prepodobnomuczenica Fiewronija diewa), 25 czerwca/8 lipca.
Żyła w II w. w Nisibis w Mezopotamii. Była pobożną, piękną dziewicą. Mieszkała we wspólnocie kierowanej przez jej ciotkę.
Urodziwa Febronia jeszcze bardziej niż inne kobiety dbała o to, by równie piękna była jej dusza. Przestrzegała niezwykle surowego postu, modliła się i zgłębiała Pismo Święte.
Za czasów Dioklecjana, kiedy na chrześcijan została skierowana fala krwawych prześladowań, Febronię wtrącono do więzienia. Prefekt Selen zaproponował jej wolność w zamian za wyrzeczenie się wiary w Chrystusa i poślubienie jego siostrzeńca Lizymacha, podejrzanego o sprzyjanie chrześcijanom. Febronia zdecydowanie odmówiła. Wówczas poddano ją okrutnym torturom: bito, przypalano ogniem, kaleczono ostrymi narzędziami, wyrywano zęby. Mimo tego pozostała nieugięta, gdyż wolała miłość do Chrystusa niż do ziemskiego młodzieńca. W końcu niezwykle okaleczoną (jedna z wersji jej żywota opowiada o tym, że świętej odrąbano ręce i nogi) ścięto mieczem. Miało to miejsce około 304 r. Selen popadł w obłęd i popełnił samobójstwo, a Lizymach i wielu innych świadków kaźni nawróciło się i przyjęło chrzest. W 363 r. relikwie Febronii uroczyście przeniesiono do Konstantynopola.
Święta przedstawiana jest w typowym, czarnym mniszym habicie z nakryciem głowy i krzyżem w ręce.
Imię Febronia pochodzi prawdopodobnie od imienia bóstwa etruskiego Februus. Niektórzy wywodzą je od łacińskiego imienia Febronius, które oznacza "gorączkowy, gwałtowny".
opr. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
