W wielu parafiach coraz częściej jest praktykowane przystępowanie do Eucharystii w noc Paschalną bez odbywania spowiedzi bezpośrednio przed Priczastiem. Nie oznacza to, że takie osoby nie spowiadają się. Najczęściej są to osoby, które w wielkim poście przystępowały dość często do sakramentu spowiedzi. Ogólnie nie za każdym razem Priczastie jest poprzedzone spowiedzią, ale to wcale nie zwalnia nas od spowiadania się. Natomiast za każdym razem obowiązuje nas post eucharystyczny. Nie pościmy przed spowiedzią lecz przed Eucharystią. Naturalnie, że możemy przystępować do spowiedzi w Wielka Sobotę. Ze względu bliskości między Wielka Sobotą i nabożeństwem Paschalnym wielu duchownych wskazuje aby dana osoba przystępowała do Eucharystii w Noc Paschalną. Można też samemu zapytać duchownego o taką możliwość. Są też duchowni, którzy nie koniecznie uznają taką praktykę. W takich przypadkach sugerowałbym zastosować się do wskazówek duchownego danej parafii.
Wszystkie wymienione liturgie biskup rozpoczyna w wielkim omoforionie. Z informacji zawartych w Prawosławnej Encyklopedii (www.pravenc.ru) wynika, że mały omoforion pojawił się nie wcześniej niż w XVII w. (ze względów praktycznych), więc jest to najbardziej prawdopodobna przyczyna tego, że podczas rzadko sprawowanej starożytnej Liturgii ap. Jakuba biskup nosi wielki omoforion.
Cerkiew prawosławna nie posiada uroczystości, która byłaby odpowiednikiem protestanckiego Dziękczynnego Święta Żniw. Posiada natomiast (i stosuje) modlitwy dziękczynne za plony (m.in. zioła, zboża, owoce).
We współczesnych kalendarzach Cerkwi polskiej, rosyjskiej i greckiej nie znalazłem tego wspomnienia. Natomiast Synaksarion zawiera to wspomnienie pod datą 27 lutego (Synaksarion. Żywoty świętych Cerkwi Prawosławnej spisane na Świętej Górze Atos przez hieromnicha Makarego z Monasteru Simonopetra. Luty, Bratczyk, Hajnówka 2015, s. 364).
W opisanej sytuacji najlepiej szukać rady bezpośrednio u swojego spowiednika lub duchownego w parafii. Post zależy od stanu zdrowia, dotychczasowej ascezy i uwarunkowań. Proszę pamiętać, że oprócz postu cielesnego mamy także post duchowy i może warto w dniach pobytu w domu rodzinnym położyć większy nacisk na wstrzemięźliwość w słowach, myślach i uczynkach?
W wydanym spisie imion (https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=52014) brak jest imion Oliwier i Oliwia.Jeżeli poszukamy świętych o tych imionach, to znajdujemy:
męcz. Oliwia (Oliwa) z Brescii (II w.),prepodobna Oliwa z Anagni (V w.),męcz. Oliwa z Palermo (V w./IX w.).Są to święte sprzed podziału chrześcijaństwa, więc pozwala to nadać te imię przy chrzcie.Z okresu pierwszego tysiąclecia nie znalazłem świętego o imieniu Oliwier.Teodor oczywiście jest (w wersji słowiańskiej: Fieodor).Margaret to angielski odpowiednik imienia Małgorzata (słowiańskie: Margarita) (święta wielka męczennica Maryna (Margarita) – 17/30 lipca).
Rolą chóru cerkiewnego jest aktywny udział w nabożeństwach i ich upiększanie jak najładniejszym śpiewem, czym wychwalany jest Bóg. Z tego względu dobrze jest, jeśli w chórze znajdują się osoby mające ku temu predyspozycje lub przynajmniej motywację i chęć do nauki. Za chór odpowiada dyrygent, więc to od jego decyzji powinno zależeć, kto uczestniczy w chórze. W każdej grupie zdarzają się sytuacje, które ciężko jest nam zaakceptować. Cerkiew, jako społeczność nie jest wyjątkiem. Jednak w Cerkwi powinniśmy podchodzić do takich sytuacji z większą wyrozumiałością i współczuciem.
Istnieją dwie praktyki sakramentu miropomazania (bierzmowania) osób dorosłych: w obecności świadka sakramentu („chrzestny/chrzestna” – na życzenie osoby miropomazywanej) lub bez niego. Jeżeli nie ma osoby, która wprowadza daną osobę do społeczności Cerkwi, to wspomniane słowa ektenii pomija się.W obu przypadkach chrzestny z misterium chrztu nadal nim pozostaje.
Ku memu zdziwieniu znalazłem akatyst ku czci archanioła Rafała (https://azbyka.ru/molitvoslov/akafist-svjatomu-arhangelu-rafailu.html). Na końcu akatystu znajduje się też modlitwa.Na drugie pytanie odpowiem cytatem: „Święty patron zaś, to osoba (święty), którego imię przyjmujemy w czasie chrztu. Nazywany jest o też naszym świętym orędownikiem.” (https://cerkiew.pl/zapytaj/?p=3447).Wynika z tego, że święty patron to szczególny święty, który jest (powinien być) nam bardzo bliski ze względu na to samo imię. Jego w pierwszej kolejności prosimy o wsparcie (orędownictwo), powinniśmy pamiętać o dniu jego pamięci i starać się naśladować jego bogobojne życie (a przynajmniej czerpać inspirację do własnego życia duchowego).
Przywołane słowa znajdują się w kanonie św. Andrzeja z Krety czytanym podczas powieczerza Soboty Łazarza (4. troparion 7 pieśni).