Niebiańskie cerkwie Polesia

W tym tygodniu zachęcamy Państwa do zapoznania się ze zdjęciami Niebiańskich cerkwi Polesia.

Podróżując drogami i bezdrożami Polesia białoruskiego i ukraińskiego sfotografowałem ich kilkadziesiąt. Są różne, bo z różnych epok pochodzą. Poczynając od tych drewnianych, często stawianych gdzieś w XVIII, a nawet XVII wieku, poprzez murowane, wznoszone w wieku XIX lub na początku XX, po nowe, współczesne, zwykle również murowane, mniej lub bardziej harmonijnie wpasowujące się w płaski, poleski krajobraz.

Moimi ulubionymi są i na zawsze już zostaną te stare, drewniane, typowe poleskie cerkiewki o kolorach nieba. Te cudnie błękitne świątynie, o których w pogodne dni trudno powiedzieć gdzie się kończą, a gdzie zaczyna się niebo nad nimi. Gdyby nie blaszane „złote” czy „srebrne” kopułki, i gdyby nie zdradliwe białe obłoczki na błękitnej toni nieba, które zdradzają owe miejsca, gdzie niebieskość cerkwi przechodzi w niebiańskość sklepienia, to można by sądzić, że są jak takie „windy” prowadzące wprost do Najwyższego. I jakże wówczas nie uwierzyć, że modlitwa zanoszona w nich do Stwórcy wszystkich rzeczy trafia do Niego od razu i bez przeszkód?

Autorem tekstu i wszystkich zdjęć jest Krzysztof Wojciechowski – przyrodnik, bioregionalista, społecznik, publicysta i tłumacz, miłośnik Wschodu, po którym regularnie podróżuje. Absolwent i pracownik Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Oddycha „dwoma płucami chrześcijaństwa” – dziadkowie byli prawosławni. Pochodzi ze wsi Łaziska na Zamojszczyźnie, gdzie do dziś stoi świątynia projektu Aleksandra I. Puringa. Autor kilkuset artykułów o tematyce przyrodniczej, historycznej i krajoznawczej w czasopismach naukowych i popularnych: polskich, ukraińskich, białoruskich i rosyjskich. Tłumacz kilkudziesięciu prac z języków wschodnich. W wolnym czasie podróżuje, fotografuje, dokumentuje, pisze i czyta.

— Marcin Surynowicz