Liturgia św. ap. Jakuba w Warszawie

5 listopada w dzień pamięci apostoła Jakuba, brata Pańskiego w soborze św. Marii Magdaleny w Warszawie po raz dwunasty sprawowana była Boska Liturgia tegoż świętego. Nabożeństwu przewodniczył biskup Jerzy w asyście warszawskich duchownych, a śpiewał chór studentów Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej pod dyrekcją p. Włodzimierza Wołosiuka.

Liturgia ta ma szczególny charakter i cieszy się wielkim zainteresowaniem o czym świadczy fakt wielu wiernych, którzy dziś przybyli na nabożeństwo. Ksiądz Rościsław Kozłowski profesor ChAT przybliżył historię i charakter tego nabożeństwa.

Kazanie wygłosił biskup Jerzy nawiązując do fragmentu z listu ap. Jakuba, który był czytany w dzisiejszym dniu. „Warto jest zatrzymać się przy słowach, przy tych wersetach, które właśnie usłyszeliśmy, które opowiadają nam, o tym że sama wiara nie wystarczy człowiekowi do zbawienia. Święty Makary Egipski w swoich ascetycznych słowach, określa wiarę w sposób bardzo jasny, konkretny i prosty. Mówi, że wiara rozpoczyna się tam, kiedy doświadczenie człowieka staje się jego wewnętrznym przekonaniem, kiedy obecność Boga w jego życiu jest tak silna, jest tak widoczna i odczuwalna przez niego samego, że człowiek przestaje odczuwać jakąkolwiek inną potrzebę obecności kogokolwiek innego w kogo wierzy. Jeżeli spojrzymy nawet na nasze życie codzienne, to też mamy takich ludzi, którym wierzymy na swój sposób. Dzieci wierzą swoim rodzicom, rodzice dzieciom, mamy swoich przyjaciół. I z tego wszystkiego można wywnioskować, że wiara to przede wszystkim zaufanie. My wierzymy w Boga, mając zaufanie w to, że ta wiara, jak mówi apostoł Paweł w liście do Hebrajczyków jest twardym fundamentem naszej nadziei.”

Pod koniec homilii biskup zwrócił się do studentów teologii, którzy licznie uczestniczyli w Boskiej Liturgii. Podkreślił rangę i ważność święta dla studentów teologii. Napomniał: „zajmując się teologią, musimy najpierw pamiętać, że nie można tego robić w oderwaniu od życia. Wiara i życie, to są dwa wspólne czynniki, które ze sobą współistnieją i istnienie odrębnych których niczego nie daje człowiekowi. Jest to bardzo ważne, aby na przestrzeni całych naszych studiów i całego naszego życia pamiętać, że teologią nie można zajmować się tylko dla samej teologii. Nie można zgłębiać tajników Bożych, tylko po to, aby bawić się dziedziną nauki, aby ją zgłębiać dla własnej ciekawości. Nie można tego robić! Jest to nauka o Bogu”.

Liturgia ap. Jakuba posiada ten sam schemat co liturgie typu bizantyjskiego. Wyróżnia się ona jednak pewnymi osobliwościami.

Rozpoczyna się po modlitwach wstępnych i aklamacji od tzw. „Małego Wejścia”, w czasie śpiewu hymnu „Jednorodzony Synu” („Jedinorodnyj Synie”) duchowni wraz z biskupem przechodzą przez całą świątynię, niosąc w rękach egzemplarze Pisma Świętego, które pozostawiają na stolikach (anałojach) stojących na środku świątyni. W dalszej celebracji liturgii fragmenty z Pisma Świętego Starego Testamentu oraz Nowego Testamentu (Ewangelia i Listy Apostolskie) są czytane przez duchownych po śpiewie „Trysagionu”. Kazanie wygłasza zwykle biskup według starożytnej praktyki na siedząco. Podczas homilii duchowni także siedzą. W czasie czytania próśb (ektenii) diakon stoi zwrócony twarzą do wiernych. Niezwykłe wrażenie sprawia „Wielkie Wejście”, podczas którego kapłani obchodzą świątynię. Śpiewany jest wtedy znany z liturgii Wielkiej Soboty hymn "Niech zamilknie..." („Da mołczit wsiakaja płot’ człowiecza”). Symbol Wiary oraz modlitwa „Ojcze Nasz” są odmawiane wspólnie przez wszystkich uczestników nabożeństwa. Odmienną jest forma podawania św. Eucharystii. Wierni przyjmują najpierw św. Ciało, podane ręką biskupa z diskosa, a następnie wierni podchodzą do diakona aby przyjąć św. Krew Zbawiciela bezpośrednio z kielicha, bez podawania jej łyżeczką.

— Marta Łuksza