Kanonizacja starca Paisjusza Hagioryty

Grecki portal internetowy Romfea opublikował dziś oświadczenie, które wydał Patriarcha Bartłomiej I po posiedzeniu Świętego Synodu Patriarchatu Konstatntynopola. A brzmi ono następująco:

Dziś, we wtorek 13 stycznia 2015 roku Święty Synod zebrał się na kolejne posiedzenie pod przewodnictwem Patriarchy Bartłomieja. Tematem posiedzenia był raport komisji do spraw kanonizacyjnych, w którym zaproponowano by zaliczyć starca Paisjusza do grona świętych. Po szczegółowym zbadaniu przedstawionych faktów Synod orzekł jednogłośnie zgodę na zalicznie do grona świętych starca Paisjusza Hagiorytę.

Prawosławni na całym świecie – nie tylko w ojczystej dla Starca Grecji – czekali na ten moment od dawna. Starzec jeszcze za swego życia był uważany za świętego, ludzie masowo udawali się do niego po poradę, prosili o modlitewne wstawiennictwo, także już po tym, jak odszedł z tego świata - ich modlitwy były wysłuchiwane. Jego liczne książki są bardzo poczytne na całym świecie, i zostały przetłumaczone na wiele języków, w tym polski. Starzec Paisjusz słynął również z wielu darów Świętego Ducha i cnót, osiągniętych wieloletnią ascezą, modlitwą i postami – m. in. miał dar prozorliwosti, tzn. znał myśli rozmówców, ich przeszłość i przyszłość.

Dlatego też istnieje już wiele ikonograficznych wizerunków mnicha – w ostatnim czasie również w nowych cerkwiach jego postać zaczęto zamieszczać we freskach. Powstało też już wiele hymnów ku czci starca Paisjusza – wkrótce synod powinien rozstrzygnąć, które będą włączone do oficjalnego nabożeństwa ku czci świętego.

Starzec Paisjusz (imię świeckie: Arsenios Eznepidis) urodził się 25 lipca 1924 r. w greckiej rodzinie w Farasie (Kapadocja). W miesiąc po jego narodzeniu rodzice, razem z innymi greckimi mieszkańcami regionu musieli opuścić Azję Mniejszą i przenieść się do Grecji w ramach wymiany ludności między Grecją a Turcją. Wychowany w bardzo pobożnej atmosferze, Arsenios od dzieciństwa czytał żywoty świętych. Po ukończeniu szkoły podstawowej uzyskał kwalifikacje stolarza i podjął pracę w tym charakterze. W ostatnich latach II wojny światowej służył w armii greckiej jako radiotelegrafista, wyróżniając się szczególną odwagą. Po zakończeniu służby w 1949 wstąpił do monasteru. W 1950 dotarł na Athos, gdzie został skierowany do klasztoru Esfigmenu. Po czteroletnim okresie nowicjatu złożył pierwsze śluby zakonne z imieniem Awerkiusz.

W 1956 złożył wieczyste śluby małej schimy, otrzymując nowe imię Paisjusz. Miało to miejsce w klasztorze Filoteu. Jego ojcem duchowym został starzec Symeon. Następnie w latach 1962–1964 mieszkał w jednym ze skitów na Synaju. Po powrocie na Athos osiedlił się przy klasztorze Iwiron. W 1966 musiał przejść poważną operację płuc.

W tym samym czasie starzec objął opieką duchową żeński monaster św. Jana Teologa w Suroti k. Salonik. Mieszkając na stałe na Athosie regularnie odwiedzał klasztor, przekazując mniszkom swoje pouczenia duchowe. Opiekował się również atoskim starcem Tichonem, mieszkańcem skitu Świętego Krzyża przy klasztorze Stawronikita. Przed swoją śmiercią starzec Tichon przyjął od niego śluby wielkiej schimy i polecił Paisjuszowi pozostanie w jego pustelni. Mnich żył tam do 1979, a następnie przeniósł się do pustelni przy klasztorze Kutlumus.

Od tej pory prowadzący głównie życie samotnicze schimnich Paisjusz stał się jednym z najpopularniejszych starców Athosu. Był odwiedzany przez tysiące wiernych, którzy poszukiwali u niego wsparcia duchowego. Starzec nadal opiekował się również mniszkami z monasteru w Suroti. Ascetycznego trybu życia nie zmieniał mimo pogarszającego się stanu zdrowia. Oprócz choroby płuc cierpiał z powodu krwotoków. 5 października 1993 zdiagnozowano u niego raka. Po przebyciu operacji, mimo bardzo ciężkiego stanu, został na własne życzenie przeniesiony do monasteru w Suroti, by móc nadal spotykać się z wiernymi. Zmarł 12 lipca 1994 w klasztorze, gdzie też został na własną prośbą pochowany.

Na podstawie: patriarchate.org, pravoslavie.ru

— Magdalena Kucharewicz