Czytania Liturgiczne na 10 września (28 sierpnia) 2021 roku

10Albowiem nie żałuje się tego, że zasmucenie, zgodnie z Bogiem, przez nawrócenie prowadzi ku zbawieniu, a zasmucenie [o sprawy] ziemskie powoduje śmierć.

10Бра́тїе, печа́ль ꙗ҆́же по бз҃ѣ, покаѧ́нїе нераска́ѧнно во спасе́нїе содѣ́ловаетъ:

11Już samo bowiem zasmucenie, zgodnie z Bogiem, jakże wielką wzbudziło u was gorliwość, ale i obronę, i oburzenie, i bojaźń, i tęsknotę, i zapał, i pragnienie sprawiedliwości. A ogólnie okazaliście się nienaganni dla tej sprawy.

11Се́ бо сїѐ са́мое, є҆́же по бз҃ѣ ѡ҆скорби́тисѧ ва́мъ, коли́ко содѣ́ла въ ва́съ тща́нїе; но ѿвѣ́тъ; но негодова́нїе, но стра́хъ, но вожделѣ́нїе, но ре́вность, но ѿмще́нїе; Во все́мъ предста́висте себѐ чи̑сты бы́ти въ ве́щи.

12Jeśli więc napisałem do was, to nie ze względu na tego, który wyrządził niesprawiedliwość, ani ze względu na tego, który doznał niesprawiedliwości, ale [ze względu na was], żeby okazała się przed Bogiem gorliwość wasza o nas.

12А҆́ще бо и҆ писа́хъ ва́мъ, не ѡ҆би́дѣвшагѡ ра́ди, нижѐ ѡ҆би́димагѡ ра́ди, но за є҆́же ꙗ҆ви́тисѧ въ ва́съ тща́нїю на́шемꙋ, є҆́же ѡ҆ ва́съ пред̾ бг҃омъ.

13Przez to zostaliśmy pocieszeni [waszym pocieszeniem]. A jeszcze bardziej ucieszyliśmy się radością Tytusa, albowiem jego duch doznał dzięki wam ukojenia.

13Сегѡ̀ ра́ди ᲂу҆тѣ́шихомсѧ ѡ҆ ᲂу҆тѣше́нїи ва́шемъ: ли́шше же па́че возра́довахомсѧ ѡ҆ ра́дости ті́товѣ, ꙗ҆́кѡ поко́исѧ дꙋ́хъ є҆гѡ̀ ѿ всѣ́хъ ва́съ:

14Bo jeśli czymkolwiek chlubiłem się wami przed nim, to nie zostałem zawstydzony. Lecz jak zawsze prawdę mówiłem wam, tak i to, z czego chlubiliśmy się przed Tytusem, okazało się prawdą.

14ꙗ҆́кѡ а҆́ще что̀ є҆мꙋ̀ ѡ҆ ва́съ похвали́хсѧ, не посрами́хсѧ: но ꙗ҆́кѡ всѧ̑ вои́стиннꙋ глаго́лахомъ ва́мъ, та́кѡ и҆ похвале́нїе на́ше, є҆́же къ ті́тꙋ, и҆́стинно бы́сть:

15A wnętrze jego jeszcze bardziej lgnie do was, gdy wspomina oddanie was wszystkich, albowiem przyjęliście go z bojaźnią i drżeniem.

15и҆ ᲂу҆тро́ба є҆гѡ̀ и҆́злиха къ ва́мъ є҆́сть, воспомина́ющагѡ всѣ́хъ ва́съ послꙋша́нїе, ꙗ҆́кѡ со стра́хомъ и҆ тре́петомъ прїѧ́сте є҆го̀.

16Raduję się więc, że we wszystkim śmiało mogę zdać się na was.

16Ра́дꙋюсѧ ᲂу҆̀бо, ꙗ҆́кѡ во все́мъ дерза́ю въ ва́съ.

26Spójrzcie bowiem, bracia, na powołanie wasze, że nieliczni z was są mądrzy według ciała, nieliczni też mocni, nieliczni szlachetnie urodzeni.

26Бра́тїе, ви́дите зва́нїе ва́ше, ꙗ҆́кѡ не мно́зи ли премꙋ́дри по пло́ти; не мно́зи ли си́льни; не мно́зи ли бл҃горо́дни;

27Lecz to, co głupie u świata, wybrał Bóg, aby zawstydzić mądrych, i to, co słabe u świata, wybrał Bóg, aby zawstydzić to, co mocne,

27но бꙋ̑ѧѧ мі́ра и҆збра̀ бг҃ъ, да премꙋ̑дрыѧ посрами́тъ, и҆ не́мѡщнаѧ мі́ра и҆збра̀ бг҃ъ, да посрами́тъ крѣ̑пкаѧ:

28i to, co niskiego rodu u świata i co jest niczym, wybrał Bóg, i to, co nie istnieje, aby to, co istnieje, wniwecz obrócić,

28и҆ хꙋдорѡ́днаѧ мі́ра и҆ ᲂу҆ничижє́ннаѧ и҆збра̀ бг҃ъ, и҆ не сꙋ̑щаѧ, да сꙋ̑щаѧ ᲂу҆праздни́тъ,

29aby żadne ciało nie chełpiło się przed Bogiem.

29ꙗ҆́кѡ да не похва́литсѧ всѧ́ка пло́ть пред̾ бг҃омъ.

18W owym czasie, uczniowie Jana, jak i faryzeuszy, którzy pościli, przychodzą, i mówią Jezusowi: – Dlaczego uczniowie Jana i faryzeuszy zachowują posty, a Twoi – nie?

18Во вре́мѧ ѻ҆́но, бѧ́хꙋ ᲂу҆чн҃цы̀ і҆ѡа́нновы и҆ фарїсе́йстїи постѧ́щесѧ, и҆ прїидо́ша и҆ глаго́лаша і҆и҃сꙋ почто̀ ᲂу҆ченицы̀ і҆ѡа́нновы и҆ фарїсе́йстїи постѧ́тсѧ, а҆ твоѝ ᲂу҆ченицы̀ не постѧ́тсѧ;

19Na to Jezus: – Czyż mogą pościć goście weselni, gdy pan młody jest z nimi?Jak długo jest wśród nich, nie mogą pościć.

19И҆ речѐ и҆̀мъ і҆и҃съ: є҆да̀ мо́гꙋтъ сы́нове бра́чнїи, до́ндеже жени́хъ съ ни́ми є҆́сть, пости́тисѧ; є҆ли́ко вре́мѧ съ собо́ю и҆́мꙋтъ жениха̀, не мо́гꙋтъ пости́тисѧ:

20Nadejdzie czas, kiedy zabiorą im oblubieńca i wtedy będą pościć.

20прїи́дꙋтъ же дні́е, є҆гда̀ ѿи́метсѧ ѿ ни́хъ жени́хъ, и҆ тогда̀ постѧ́тсѧ въ ты̑ѧ дни̑:

21Nikt nie łata nowym materiałem starego płaszcza, bo nowa łata rozrywa stary materiał i robi się jeszcze większa dziura.

21и҆ никто́же приложе́нїѧ пла́та небѣ́лена пришива́етъ къ ри́зѣ ве́тсѣ: а҆́ще ли же нѝ, во́зметъ коне́цъ є҆гѡ̀ но́вое ѿ ве́тхагѡ {ѿто́ргнетъ приставле́нїе є҆гѡ̀ но́вое (нѣ́что) ѿ ве́тхагѡ}, и҆ го́рша дира̀ бꙋ́детъ:

22Nikt też nie wlewa młodego wina do starych bukłaków, bo je rozsadzi i zmarnuje się jedno i drugie. Nowe wino należy wlewać w nowe bukłaki.

22и҆ никто́же влива́етъ вїна̀ но́ва въ мѣ́хи вє́тхи: а҆́ще ли же нѝ, просади́тъ вїно̀ но́вое мѣ́хи, и҆ вїно̀ пролїе́тсѧ, и҆ мѣ́си поги́бнꙋтъ: но вїно̀ но́вое въ мѣ́хи нѡ́вы влїѧ́ти {подоба́етъ}.

29W owym czasie, gdy Jezus wychodził z Jerycha, szedł za Nim wielki tłum.

29Во вре́мѧ ѻ҆́но, и҆сходѧ́щꙋ і҆и҃сꙋ ѿ і҆ерїхѡ́на, по не́мъ и҆́де наро́дъ мно́гъ.

30I oto dwaj niewidomi siedzący przy drodze, usłyszawszy, że Jezus przechodzi obok, zawołali, mówiąc: – Zmiłuj się nad nami, Panie, Synu Dawida!

30И҆ сѐ, два̀ слѣпца̑ сѣдѧ̑ща при пꙋтѝ, слы̑шавша, ꙗ҆́кѡ і҆и҃съ мимохо́дитъ, возопи́ста, глагѡ́люща: поми́лꙋй ны̀, гдⷭ҇и, сн҃е дв҃довъ.

31Tłum zaś kazał im milczeć. A oni tym głośniej wołali, mówiąc: – Zmiłuj się nad nami, Panie, Synu Dawida!

31Наро́дъ же преща́ше и҆́ма, да ᲂу҆молчи́та: ѡ҆́на же па́че вопїѧ́ста, глагѡ́люща: поми́лꙋй ны̀, гдⷭ҇и, сн҃е дв҃довъ.

32I zatrzymawszy się, Jezus przywołał ich i rzekł: – Co chcecie, bym wam uczynił?

32И҆ воста́въ і҆и҃съ возгласѝ ѧ҆̀ и҆ речѐ: что̀ хо́щета, да сотворю̀ ва́ма;

33Mówią Mu: – Panie, niech się otworzą oczy nasze!

33Глаго́ласта є҆мꙋ̀: гдⷭ҇и, да ѿве́рзетѣсѧ ѻ҆́чи на́ю.

34Ulitowawszy się, Jezus dotknął oczu ich i natychmiast przejrzeli, i poszli w ślad za Nim.

34Млⷭ҇рдовавъ же і҆и҃съ прикоснꙋ́сѧ ѻ҆́чїю и҆́ма: и҆ а҆́бїе прозрѣ́ста и҆́ма ѻ҆́чи, и҆ по не́мъ и҆до́ста.