Czytania Liturgiczne na 26(13) grudzień 2022 roku

5I Mojżesz więc był wierny w całym domu Jego, jako sługa na świadectwo o tym, co miało być powiedziane.

5Бра́тїе, мѡѷсе́й вѣ́ренъ бѣ̀ во все́мъ домꙋ̀ є҆гѡ̀, ꙗ҆́коже слꙋга̀, во свидѣ́тельство глаго́латисѧ и҆мѣ́вшымъ:

6A Chrystus jako Syn nad domem Jego, a domem Jego jesteśmy my, jeśli tylko śmiałość i chlubę nadziei do samego końca mocno utrzymamy.

6хрⷭ҇то́съ же ꙗ҆́коже сн҃ъ въ домꙋ̀ свое́мъ: є҆гѡ́же до́мъ мы̀ є҆смы̀, а҆́ще дерзнове́нїе и҆ похвалꙋ̀ ᲂу҆пова́нїѧ да́же до конца̀ и҆звѣ́стно ᲂу҆держи́мъ.

7Dlatego, tak jak mówi Duch Święty: Dzisiaj, jeśli głos jego usłyszycie,

7Тѣ́мже, ꙗ҆́коже гл҃етъ дх҃ъ ст҃ы́й, дне́сь, а҆́ще гла́съ є҆гѡ̀ ᲂу҆слы́шите,

8to nie czyńcie twardymi serc waszych, jak w czasie rozgoryczenia we dni próby na pustyni,

8не ѡ҆жесточи́те серде́цъ ва́шихъ, ꙗ҆́коже въ прогнѣ́ванїи, во днѝ и҆скꙋше́нїѧ въ пꙋсты́ни,

9gdzie ojcowie wasi wystawili mnie na próbę, doświadczyli mnie, i oglądali dzieła moje przez lat czterdzieści.

9и҆дѣ́же и҆скꙋси́ша мѧ̀ ѻ҆тцы̀ ва́ши, и҆скꙋси́ша мѧ̀ и҆ ви́дѣша дѣла̀ моѧ̑ четы́редесѧть лѣ́тъ.

10Dlatego rozgniewałem się na to pokolenie i rzekłem: zawsze błądzą sercem; i oni to nie poznali dróg moich,

10Сегѡ̀ ра́ди негодова́хъ ро́да тогѡ̀ и҆ рѣ́хъ: прⷭ҇нѡ заблꙋжда́ютъ се́рдцемъ, ті́и же не позна́ша пꙋті́й мои́хъ:

11tak iż przysiągłem w gniewie moim: jeśli wejdą do odpoczynku mego.

11ꙗ҆́кѡ клѧ́хсѧ во гнѣ́вѣ мое́мъ, а҆́ще вни́дꙋтъ въ поко́й мо́й.

17A na których był zagniewany przez lat czterdzieści? Czyż nie na tych, którzy zgrzeszyli, których ciała legły na pustyni?

17Ко́ихъ же негодова̀ четы́редесѧть лѣ́тъ; Не согрѣши́вшихъ ли, и҆́хже кѡ́сти падо́ша въ пꙋсты́ни;

18Którym zaś przysiągł, że nie wejdą do odpoczynku Jego, jak nie tym, którzy okazali posłuszeństwa?

18Котѡ́рымъ же клѧ́лсѧ не вни́ти въ поко́ище є҆гѡ̀; Ꙗ҆́вѣ, ꙗ҆́кѡ проти́вльшымсѧ.

19Widzimy więc, że nie mogli wejść z powodu niewiary.

19И҆ ви́димъ, ꙗ҆́кѡ не возмого́ша вни́ти за невѣ́рствїе.

11W owym czasie, nadeszli faryzeusze i zaczęli dyskutować z Jezusem, domagając się od Niego znaku z nieba, kusząc Go.

11Во вре́мѧ ѻ҆́но, и҆зыдо́ша фарїсе́и, и҆ нача́ша стѧза́тисѧ со і҆и҃сомъ, и҆́щꙋще ѿ негѡ̀ зна́менїѧ съ нб҃сѐ, и҆скꙋша́юще є҆го̀.

12I westchnąwszy w duchu, mówi: – Czemu ten ród znaku szuka? Amen, powiadam wam, nie będzie znak dany temu rodowi.

12И҆ воздохнꙋ́въ дх҃омъ свои́мъ, гл҃а: что̀ ро́дъ се́й зна́менїѧ и҆́щетъ; а҆ми́нь гл҃ю ва́мъ, а҆́ще да́стсѧ ро́дꙋ семꙋ̀ зна́менїе.

13Opuścił ich, wsiadł do łodzi i przeprawił się na drugi brzeg.

13И҆ ѡ҆ста́вль и҆̀хъ, влѣ́зъ па́ки въ кора́бль, (и҆) и҆́де на ѡ҆́нъ по́лъ.

14Uczniowie zapomnieli zabrać chleba, poza jednym chlebem, który mieli ze sobą w łodzi.

14И҆ забы́ша ᲂу҆чн҃цы̀ є҆гѡ̀ взѧ́ти хлѣ́бы и҆ ра́звѣ є҆ди́нагѡ хлѣ́ба не и҆мѧ́хꙋ съ собо́ю въ кораблѝ.

15I nakazywał im: – Miejcie oczy otwarte, strzeżcie się kwasu faryzeuszy i kwasu Heroda.

15И҆ преща́ше и҆̀мъ, гл҃ѧ: зри́те, блюди́тесѧ ѿ ква́са фарїсе́йска и҆ ѿ ква́са и҆́рѡдова.

16Wymawiali sobie nawzajem, że nie mają chleba.

16И҆ помышлѧ́хꙋ, дрꙋ́гъ ко дрꙋ́гꙋ глаго́люще, ꙗ҆́кѡ хлѣ́бы не и҆́мамы.

17Wiedząc o tym, Jezus mówi im: – Czemu wymawiacie sobie, że nie macie chleba? Jeszcze nie spostrzegacie ani nie pojmujecie i skamieniały serca wasze?

17И҆ разꙋмѣ́въ і҆и҃съ, гл҃а и҆̀мъ: что̀ помышлѧ́ете, ꙗ҆́кѡ хлѣ́бы не и҆́мате; не ᲂу҆̀ ли чꙋ́вствꙋете, нижѐ разꙋмѣ́ете; є҆ще́ ли ѡ҆камене́но се́рдце ва́ше и҆́мате;

18Oczy mając – nie widzicie? Uszy mając – nie słyszycie? Nie przypominacie sobie,

18ѻ҆́чи и҆мꙋ́ще не ви́дите; и҆ ᲂу҆́шы и҆мꙋ́ще не слы́шите; и҆ не по́мните ли,

19gdy przełamałem pięć chlebów dla pięciu tysięcy, to ile pełnych koszy resztek zebraliście? Odpowiadają Mu: – Dwanaście.

19є҆гда̀ пѧ́ть хлѣ́бы преломи́хъ въ пѧ́ть ты́сѧщъ, коли́кѡ кѡ́шъ и҆спо́лнь ᲂу҆крꙋ̑хъ прїѧ́сте; Глаго́лаша є҆мꙋ̀: двана́десѧть.

20A gdy siedem – dla czterech tysięcy, ileście zebrali koszy pełnych resztek?Odpowiadają:–Siedem.

20Є҆гда́ же се́дмь въ четы́ре ты́сѧщы, коли́кѡ ко́шницъ и҆сполнє́нїѧ ᲂу҆крꙋ̑хъ взѧ́сте; Ѻ҆ни́ же рѣ́ша: се́дмь.

21I powiedział im: – Ciągle jeszcze nie pojmujecie?

21И҆ гл҃а и҆̀мъ: ка́кѡ не разꙋмѣ́ете;