Czytania Liturgiczne na 29(16) grudzień 2023 roku

8Dzięki wierze Abraham posłuchał, gdy został powołany, aby pójść do miejsca, które miał przyjąć w dziedzictwo, i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie.

8Бра́тїе, вѣ́рою зово́мъ а҆враа́мъ, послꙋ́ша и҆зы́ти на мѣ́сто, є҆́же хотѧ́ше прїѧ́ти въ наслѣ́дїе: и҆ и҆зы́де, не вѣ́дый ка́мѡ грѧде́тъ.

11Dzięki wierze też i ta Sara bezpłodna otrzymała moc poczęcia i to bez względu na wiek, ponieważ za godnego wiary uznała Tego, który dał obietnicę.

11Вѣ́рою и҆ сама̀ са́рра непло́ды си́лꙋ во ᲂу҆держа́нїе сѣ́мене прїѧ́тъ и҆ па́че вре́мене во́зраста родѝ, поне́же вѣ́рна непщева̀ ѡ҆бѣтова́вшаго.

12Dlatego z jednego zostało zrodzone, i to już z obumarłego, jak gwiazdy na niebie, całe mnóstwo, i jak piasek na brzegu morza, niezliczony.

12Тѣ́мже и҆ ѿ є҆ди́нагѡ роди́шасѧ, да є҆щѐ ᲂу҆мерщвле́ннагѡ, ꙗ҆́коже ѕвѣ́зды небє́сныѧ мно́жествомъ и҆ ꙗ҆́кѡ песо́къ вскра́й мо́рѧ безчи́сленный.

13Według wiary umarli ci wszyscy, nie otrzymawszy obietnic, lecz z daleka je ujrzawszy, pozdrowiwszy i wyznawszy, że są obcymi i przybyszami na ziemi.

13По вѣ́рѣ ᲂу҆мро́ша сі́и всѝ, не прїе́мше ѡ҆бѣтова́нїй, но и҆здале́ча ви́дѣвше ѧ҆̀, и҆ цѣлова́вше, и҆ и҆сповѣ́давше, ꙗ҆́кѡ стра́ннїи и҆ прише́льцы сꙋ́ть на землѝ:

14Ci bowiem, którzy tak mówią, okazują, że ojczyzny szukają.

14и҆́бо такѡва́ѧ глаго́лющїи ꙗ҆влѧ́ютсѧ, ꙗ҆́кѡ ѻ҆те́чествїѧ взыскꙋ́ютъ.

15A gdyby myśleli o tej, z której wyszli, mieliby czas wrócić.

15И҆ а҆́ще бы ᲂу҆́бѡ ѻ҆́но по́мнили, и҆з̾ негѡ́же и҆зыдо́ша, и҆мѣ́ли бы вре́мѧ возврати́тисѧ:

16Teraz zaś lepszej pragną, to znaczy niebiańskiej. Dlatego nie wstydzi się ich Bóg, gdy nazywają Go swoim Bogiem, albowiem przygotował dla nich miasto.

16нн҃ѣ же лꙋ́чшагѡ жела́ютъ, си́рѣчь нбⷭ҇нагѡ: тѣ́мже не стыди́тсѧ си́ми бг҃ъ, бг҃ъ нарица́тисѧ и҆́хъ: ᲂу҆гото́ва бо и҆̀мъ гра́дъ.

33W owym czasie, przybywa Jezus i uczniowie Jego do Kafarnaum. Gdy znalazł się w domu, zapytał ich: – O czym to rozmawialiście w drodze?

33Во вре́мѧ ѻ҆́но, прїи́де і҆и҃съ и҆ ᲂу҆ченицы̀ є҆гѡ̀ въ капернаꙋ́мъ: и҆ въ домꙋ̀ бы́въ, вопроша́ше и҆̀хъ, что̀ на пꙋтѝ въ себѣ̀ помышлѧ́сте,

34Oni zaś milczeli, bo w drodze dyskutowali, kto z nich jest najważniejszy.

34Ѻ҆ни́ же молча́хꙋ: дрꙋ́гъ ко дрꙋ́гꙋ бо стѧза́шасѧ на пꙋтѝ, кто̀ (є҆́сть) бо́лїй.

35Usiadłszy, wezwał dwunastu i rzecze im: – Jeśli ktoś chce być pierwszym, niech się stanie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich.

35И҆ сѣ́дъ пригласѝ ѻ҆бана́десѧте и҆ гл҃а и҆̀мъ: а҆́ще кто̀ хо́щетъ ста́рѣй бы́ти, да бꙋ́детъ всѣ́хъ ме́ньшїй и҆ всѣ́мъ слꙋга̀.

36Wziąwszy dziecko, postawił je pośrodku nich, przytulił i powiedział im:

36И҆ прїи́мь ѻ҆троча̀, поста́ви є҆̀ посредѣ̀ и҆́хъ: и҆ ѡ҆б̾е́мь є҆̀, речѐ и҆̀мъ:

37– Kto by przyjął jedno z tych dzieci w imię Moje, Mnie przyjmie. A kto Mnie przyjmie, nie Mnie przyjmie, lecz Tego, który Mnie posłał.

37и҆́же а҆́ще є҆ди́но таковы́хъ ѻ҆троча́тъ прїи́метъ во и҆́мѧ моѐ, менѐ прїе́млетъ: и҆ и҆́же менѐ прїе́млетъ, не менѐ прїе́млетъ, но посла́вшаго мѧ̀.

38Odezwał się Jan, mówiąc: – Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto wypędzał demony w imię Twoje, a nie chodzi z nami i zabroniliśmy mu, bo za nami nie podąża.

38Ѿвѣща̀ є҆мꙋ̀ і҆ѡа́ннъ, глаго́лѧ: ᲂу҆чт҃лю, ви́дѣхомъ нѣ́коего и҆́менемъ твои́мъ и҆згонѧ́ща бѣ́сы, и҆́же не хо́дитъ по на́съ: и҆ возбрани́хомъ є҆мꙋ̀, ꙗ҆́кѡ не послѣ́дꙋетъ на́мъ.

39Odrzekł Jezus: – Nie zabraniajcie mu, nie ma bowiem nikogo, kto by dokonywał [potężnych] dzieł w imię Moje i mógł potem Mnie zniesławiać.

39І҆и҃съ же речѐ: не брани́те є҆мꙋ̀: никто́же бо є҆́сть, и҆́же сотвори́тъ си́лꙋ ѡ҆ и҆́мени мое́мъ, и҆ возмо́жетъ вско́рѣ ѕлосло́вити мѧ̀.

40Albowiem kto nie jest przeciwko wam, jest z wami.

40И҆́же бо нѣ́сть на вы̀, по ва́съ є҆́сть.

41Ktokolwiek poda wam kubek wody w Imię Moje dlatego, że jesteście Chrystusowi, amen powiadam wam: nie utraci zapłaty swojej.

41И҆́же бо а҆́ще напои́тъ вы̀ ча́шею воды̀ во и҆́мѧ моѐ, ꙗ҆́кѡ хрⷭ҇тѡ́вы є҆стѐ, а҆ми́нь гл҃ю ва́мъ, не погꙋби́тъ мзды̀ своеѧ̀.