Czytania Liturgiczne na 22(9) styczeń 2024 roku

7Gdyby bowiem to pierwsze Przymierze było nieskazitelne, nie szukano by miejsca dla drugiego.

7Бра́тїе, а҆́ще бы пе́рвый зако́нъ непоро́ченъ бы́лъ, не бы̀ второ́мꙋ и҆ска́лосѧ мѣ́сто.

8Ganiąc ich bowiem, mówi: Oto dni przychodzą, mówi Pan, i dopełnię z domem Izraela i z domem Judy Przymierze nowe.

8Оу҆корѧ́ѧ бо и҆̀хъ глаго́летъ: сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ совершꙋ̀ на до́мъ і҆и҃левъ и҆ на до́мъ і҆ꙋ́довъ завѣ́тъ но́въ,

9Nie według Przymierza, jakie dałem ojcom ich w dniu, gdy ująłem ich za rękę, by wyprowadzić ich z ziemi Egiptu, ponieważ oni nie wytrwali w Przymierzu moim i ja nie zważałem na nich, mówi Pan.

9не по завѣ́тꙋ, є҆го́же сотвори́хъ ѻ҆тцє́мъ и҆́хъ въ де́нь, во́ньже є҆́мшꙋ мѝ и҆̀хъ за рꙋ́кꙋ, и҆звестѝ и҆̀хъ ѿ землѝ є҆гѵ́петскїѧ: занѐ ті́и не пребы́ша въ завѣ́тѣ мое́мъ, и҆ а҆́зъ неради́хъ ѡ҆ ни́хъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь.

10Albowiem to jest Przymierze, które dam domowi Izraela po dniach tych, mówi Pan; włożę prawa moje w myśli ich, i na sercach ich wypiszę je, i będę im Bogiem, a oni będą mi ludem.

10Ꙗ҆́кѡ се́й завѣ́тъ, є҆го́же завѣща́ю до́мꙋ і҆и҃левꙋ по ѻ҆́нѣхъ дне́хъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, даѧ̀ зако́ны моѧ̑ въ мы̑сли и҆́хъ, и҆ на сердца́хъ и҆́хъ напишꙋ̀ и҆̀хъ, и҆ бꙋ́дꙋ и҆̀мъ бг҃ъ, и҆ ті́и бꙋ́дꙋтъ мнѣ̀ лю́дїе.

11I nikt nie będzie nauczał bliźniego swego i nikt brata swego, mówiąc: – Poznaj Pana, ponieważ wszyscy będą mnie znali od małego aż i do największego pośród nich,

11И҆ не и҆́мать наꙋчи́ти кі́йждо и҆́скреннѧго своего̀ и҆ кі́йждо бра́та своего̀, глаго́лѧ: позна́й гдⷭ҇а: ꙗ҆́кѡ всѝ ᲂу҆вѣ́дѧтъ мѧ̀ ѿ ма́ла да́же и҆ до вели́ка и҆́хъ,

12albowiem będę miłosierny dla niesprawiedliwości ich i grzechów ich, i nieprawości ich już nie wspomnę.

12занѐ млⷭ҇тивъ бꙋ́дꙋ непра́вдамъ и҆́хъ и҆ грѣхѡ́въ и҆́хъ и҆ беззако́нїй и҆́хъ не и҆́мамъ помѧнꙋ́ти ктомꙋ̀.

13Przez to, że mówiąc o Nowym [Przymierzu], uznał to Pierwsze za stare; a to, co uzna się za stare i co podlega starzeniu, bliskie jest zaniku.

13Внегда́ же гл҃етъ но́въ, ѡ҆бветшѝ пе́рваго: а҆ ѡ҆бветшава́ющее и҆ состарѣва́ющеесѧ бли́з̾ є҆́сть и҆стлѣ́нїѧ.

11W owym czasie, nadeszli faryzeusze i zaczęli dyskutować z Jezusem, domagając się od Niego znaku z nieba, kusząc Go.

11Во вре́мѧ ѻ҆́но, и҆зыдо́ша фарїсе́и, и҆ нача́ша стѧза́тисѧ со і҆и҃сомъ, и҆́щꙋще ѿ негѡ̀ зна́менїѧ съ нб҃сѐ, и҆скꙋша́юще є҆го̀.

12I westchnąwszy w duchu, mówi: – Czemu ten ród znaku szuka? Amen, powiadam wam, nie będzie znak dany temu rodowi.

12И҆ воздохнꙋ́въ дх҃омъ свои́мъ, гл҃а: что̀ ро́дъ се́й зна́менїѧ и҆́щетъ; а҆ми́нь гл҃ю ва́мъ, а҆́ще да́стсѧ ро́дꙋ семꙋ̀ зна́менїе.

13Opuścił ich, wsiadł do łodzi i przeprawił się na drugi brzeg.

13И҆ ѡ҆ста́вль и҆̀хъ, влѣ́зъ па́ки въ кора́бль, (и҆) и҆́де на ѡ҆́нъ по́лъ.

14Uczniowie zapomnieli zabrać chleba, poza jednym chlebem, który mieli ze sobą w łodzi.

14И҆ забы́ша ᲂу҆чн҃цы̀ є҆гѡ̀ взѧ́ти хлѣ́бы и҆ ра́звѣ є҆ди́нагѡ хлѣ́ба не и҆мѧ́хꙋ съ собо́ю въ кораблѝ.

15I nakazywał im: – Miejcie oczy otwarte, strzeżcie się kwasu faryzeuszy i kwasu Heroda.

15И҆ преща́ше и҆̀мъ, гл҃ѧ: зри́те, блюди́тесѧ ѿ ква́са фарїсе́йска и҆ ѿ ква́са и҆́рѡдова.

16Wymawiali sobie nawzajem, że nie mają chleba.

16И҆ помышлѧ́хꙋ, дрꙋ́гъ ко дрꙋ́гꙋ глаго́люще, ꙗ҆́кѡ хлѣ́бы не и҆́мамы.

17Wiedząc o tym, Jezus mówi im: – Czemu wymawiacie sobie, że nie macie chleba? Jeszcze nie spostrzegacie ani nie pojmujecie i skamieniały serca wasze?

17И҆ разꙋмѣ́въ і҆и҃съ, гл҃а и҆̀мъ: что̀ помышлѧ́ете, ꙗ҆́кѡ хлѣ́бы не и҆́мате; не ᲂу҆̀ ли чꙋ́вствꙋете, нижѐ разꙋмѣ́ете; є҆ще́ ли ѡ҆камене́но се́рдце ва́ше и҆́мате;

18Oczy mając – nie widzicie? Uszy mając – nie słyszycie? Nie przypominacie sobie,

18ѻ҆́чи и҆мꙋ́ще не ви́дите; и҆ ᲂу҆́шы и҆мꙋ́ще не слы́шите; и҆ не по́мните ли,

19gdy przełamałem pięć chlebów dla pięciu tysięcy, to ile pełnych koszy resztek zebraliście? Odpowiadają Mu: – Dwanaście.

19є҆гда̀ пѧ́ть хлѣ́бы преломи́хъ въ пѧ́ть ты́сѧщъ, коли́кѡ кѡ́шъ и҆спо́лнь ᲂу҆крꙋ̑хъ прїѧ́сте; Глаго́лаша є҆мꙋ̀: двана́десѧть.

20A gdy siedem – dla czterech tysięcy, ileście zebrali koszy pełnych resztek?Odpowiadają:–Siedem.

20Є҆гда́ же се́дмь въ четы́ре ты́сѧщы, коли́кѡ ко́шницъ и҆сполнє́нїѧ ᲂу҆крꙋ̑хъ взѧ́сте; Ѻ҆ни́ же рѣ́ша: се́дмь.

21I powiedział im: – Ciągle jeszcze nie pojmujecie?

21И҆ гл҃а и҆̀мъ: ка́кѡ не разꙋмѣ́ете;