Czytania Liturgiczne na 23(10) styczeń 2024 roku

8Przez co objawia Duch Święty, że nie ukazała się jeszcze droga świętych, dopóki stoi pierwsza świątynia.

8Бра́тїе, сѐ ꙗ҆влѧ́ющꙋ дх҃ꙋ ст҃о́мꙋ, ꙗ҆́кѡ не ᲂу҆̀ ꙗ҆ви́сѧ ст҃ы́хъ пꙋ́ть, є҆щѐ пе́рвѣй ски́нїи и҆мꙋ́щей стоѧ́нїе.

9Jest to obraz czasu, który nastąpił, kiedy składane są dary i ofiary, które zgodnie z sumieniem pełniącego służbę nie mogą go uczynić doskonałym.

9Ꙗ҆́же при́тча во вре́мѧ настоѧ́щее ᲂу҆тверди́сѧ, въ не́же да́рове и҆ жє́ртвы прино́сѧтсѧ, не могꙋ́щыѧ по со́вѣсти соверши́ти слꙋжа́щаго,

10Jedynie te, dotyczące pokarmów i napojów, i różnych obmywań, to tylko przepisy cielesne, aż do czasu ich naprawy.

10то́чїю въ бра́шнахъ и҆ питїѧ́хъ, и҆ разли́чныхъ ѡ҆мове́нїихъ, и҆ ѡ҆правда́нїихъ пло́ти, да́же до вре́мене и҆справле́нїѧ належа̑щаѧ.

15I dlatego jest Przymierza Nowego Pośrednikiem, aby gdy śmierć nastała, dla odkupienia przestępstw w Pierwszym Przymierzu przyjęli obietnicę ci, którzy zostali powołani do wiecznego dziedzictwa.

15И҆ сегѡ̀ ра́ди но́вомꙋ завѣ́тꙋ хода́тай є҆́сть, да сме́рти бы́вшей, во и҆скꙋпле́нїе престꙋпле́нїй бы́вшихъ въ пе́рвѣмъ завѣ́тѣ, ѡ҆бѣтова́нїе вѣ́чнагѡ наслѣ́дїѧ прїи́мꙋтъ зва́ннїи.

16Gdzie bowiem testament, tam trzeba spodziewać się śmierci sporządzającego testament.

16И҆дѣ́же бо завѣ́тъ, сме́рти нꙋ́жно є҆́сть вноси́тисѧ завѣща́ющагѡ,

17Testament ma bowiem moc po śmierci, ponieważ jest nieprawomocny, póki żyje sporządzający go.

17завѣ́тъ бо въ ме́ртвыхъ и҆звѣ́стенъ є҆́сть: поне́же ничесѡ́же мо́жетъ, є҆гда̀ жи́въ є҆́сть завѣщава́ѧй.

18Stąd też ani pierwsze [Przymierze] nie zostało zapoczątkowane bez krwi.

18Тѣ́мже ни пе́рвый без̾ кро́ве ѡ҆бновле́нъ {ᲂу҆твержде́нъ} бы́сть.

19Gdy bowiem każde przykazanie, zgodnie z Prawem, zostało ogłoszone przez Mojżesza całemu ludowi, on wziąwszy krew cielców i kozłów z wodą i szkarłatną wełną, i hizopem, pokropił Księgę i cały lud,

19Рече́ннѣй бо бы́вшей всѧ́цѣй за́повѣди по зако́нꙋ ѿ мѡѷсе́а всѣ̑мъ лю́демъ, прїе́мь кро́вь ко́злюю и҆ те́лчꙋю, съ водо́ю и҆ во́лною червле́ною и҆ ѵ҆ссѡ́помъ, самы̑ѧ же ты̑ѧ кни̑ги и҆ всѧ̑ лю́ди покропѝ,

20mówiąc: To jest krew Przymierza, które przykazał dla was Bóg.

20глаго́лѧ: сїѧ̀ кро́вь завѣ́та, є҆го́же завѣща̀ къ ва́мъ бг҃ъ.

21I Namiot zaś, i wszystkie naczynia liturgiczne krwią podobnie pokropił.

21И҆ ски́нїю же и҆ всѧ̑ сосꙋ́ды слꙋжє́бныѧ кро́вїю та́кожде покропѝ.

22I prawie wszystko krwią się oczyszcza, według Prawa, i bez wylania krwi nie ma odpuszczenia.

22И҆ ѿню́дъ кро́вїю всѧ̑ {и҆ є҆два̀ не всѧ̑ кро́вїю} ѡ҆чища́ютсѧ по зако́нꙋ, и҆ без̾ кровопроли́тїѧ не быва́етъ ѡ҆ставле́нїе.

23Konieczne jest więc, aby obrazy tego, co w niebie, były tak oczyszczane, samo zaś to, co w niebie – przez ofiary doskonalsze od tych.

23Нꙋ́жда ᲂу҆̀бо бѧ́ше ѡ҆бразѡ́мъ нбⷭ҇ныхъ си́ми ѡ҆чища́тисѧ: самѣ̑мъ же нбⷭ҇нымъ лꙋ́чшими же́ртвами, па́че си́хъ.

22W owym czasie, przychodzi Jezus do Betsaidy. Przyprowadzają niewidomego i proszą, aby go dotknął.

22Во вре́мѧ ѻ҆́но, прїи́де і҆и҃съ въ виѳсаі́дꙋ: и҆ приведо́ша къ немꙋ̀ слѣ́па, и҆ молѧ́хꙋ є҆го̀, да є҆го̀ ко́снетъ.

23Wziąwszy niewidomego za rękę, wyprowadził go poza wieś. Dotknął śliną jego oczu, położył nań ręce i zapytał: – Widzisz coś?

23И҆ є҆́мь за рꙋ́кꙋ слѣпа́го, и҆зведѐ є҆го̀ во́нъ и҆з̾ ве́си: и҆ плю́нꙋвъ на ѻ҆́чи є҆гѡ̀, (и҆) возло́жь рꙋ́цѣ на́нь, вопроша́ше є҆го̀, а҆́ще что̀ ви́дитъ;

24A on spojrzawszy, powiedział: – Dostrzegam ludzi, jakby drzewa chodzące.

24И҆ воззрѣ́въ глаго́лаше: ви́жꙋ человѣ́ки ꙗ҆́кѡ дре́вїе ходѧ́щѧ.

25Potem znowu położył ręce na jego oczach. I wtedy przejrzał całkowicie, odzyskał wzrok i widział już wszystko wyraźnie.

25Пото́мъ (же) па́ки возложѝ рꙋ́цѣ на ѻ҆́чи є҆гѡ̀ и҆ сотворѝ є҆го̀ прозрѣ́ти: и҆ ᲂу҆твори́сѧ {и҆ и҆сцѣлѣ̀} и҆ ᲂу҆зрѣ̀ свѣ́тлѡ всѐ.

26Odesłał go do domu ze słowami: – Żebyś do wsi nawet nie wstępował i nikomu we wsi nie opowiadał.

26И҆ посла̀ є҆го̀ въ до́мъ є҆гѡ̀, гл҃ѧ: ни въ ве́сь вни́ди, ни повѣ́ждь комꙋ̀ въ ве́си.