Czytania Liturgiczne na 13 listopada (31 października) 2024 roku

18I On jest Głową Ciała – Cerkwi, Który jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam miał we wszystkim pierwszeństwo.

18Бра́тїе, хрⷭ҇то́съ є҆́сть глава̀ тѣ́лꙋ це́ркве, и҆́же є҆́сть нача́токъ, перворожде́нъ и҆з̾ ме́ртвыхъ, ꙗ҆́кѡ да бꙋ́детъ во всѣ́хъ то́й пе́рвенствꙋѧ.

19Albowiem w Nim miał upodobanie, aby zamieszkała [w Nim] pełnia

19ꙗ҆́кѡ въ не́мъ благоизво́ли всемꙋ̀ и҆сполне́нїю всели́тисѧ,

20i aby przez Niego pojednać wszystko w Nim, czyniąc pokój przez krew Krzyża Jego, przez Niego czy to, co na ziemi, czy to, co w niebie.

20и҆ тѣ́мъ примири́ти всѧ́чєскаѧ къ себѣ̀, ᲂу҆миротвори́въ кро́вїю крⷭ҇та̀ є҆гѡ̀, чрез̾ него̀, а҆́ще земна̑ѧ, а҆́ще ли нбⷭ҇наѧ.

21I was, którzy kiedyś byliście obcymi i wrogami z powodu myśli o złych czynach,

21И҆ ва́съ, и҆ногда̀ сꙋ́щихъ ѿчꙋжде́нныхъ и҆ врагѡ́въ помышле́ньми въ дѣ́лѣхъ лꙋка́выхъ,

22teraz bowiem pojednał w Jego ziemskim ciele przez śmierć Jego, aby stawić was jako świętych, nieskalanych i niewinnych przed Nim;

22нн҃ѣ же примирѝ въ тѣ́лѣ пло́ти є҆гѡ̀ сме́ртїю є҆гѡ̀, предста́вити ва́съ ст҃ы́хъ и҆ непоро́чныхъ и҆ непови́нныхъ пред̾ собо́ю,

23jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani i mocni, i niedający się odwieść od nadziei Ewangelii, którą słyszeliście – zwiastowanej w całym stworzeniu, które jest pod niebem. A ja, Paweł, stałem się jej sługą.

23а҆́ще ᲂу҆̀бо пребыва́ете въ вѣ́рѣ ѡ҆снова́ни и҆ тве́рди, и҆ неподви́жими ѿ ᲂу҆пова́нїѧ бл҃говѣствова́нїѧ, є҆́же слы́шасте, проповѣ́данное все́й тва́ри поднебе́снѣй, є҆мꙋ́же бы́хъ а҆́зъ па́ѵелъ слꙋжи́тель.

42Rzecze Pan do Żydów, którzy przyszli do Niego: Biada wam, faryzeusze, bo dajecie dziesięcinę z mięty i ruty, i każdego ziela, a lekceważycie sąd i miłość Boga. To zaś należałoby czynić, a tamtego nie pomijać.

42Речѐ гдⷭ҇ь ко прише́дшымъ къ немꙋ̀ і҆ꙋде́ѡмъ: го́ре ва́мъ фарїсе́ѡмъ, ꙗ҆́кѡ ѡ҆десѧ́тствꙋете ѿ мѧ́твы и҆ пига́на, и҆ всѧ́кагѡ ѕе́лїѧ, и҆ мимохо́дите сꙋ́дъ и҆ любвѐ бж҃їѧ. сїѧ̑ же подоба́ше сотвори́ти, и҆ ѻ҆́нѣхъ не ѡ҆ставлѧ́ти.

43Biada wam, faryzeusze, albowiem miłujecie pierwsze miejsca w synagogach i powitania na rynkach.

43Го́ре ва́мъ фарїсе́ѡмъ, ꙗ҆́кѡ лю́бите предсѣда̑нїѧ на со́нмищихъ и҆ цѣлова̑нїѧ на то́ржищихъ.

44Biada wam, znawcy Ksiąg i faryzeusze, obłudnicy, albowiem jesteście jak groby nieoznaczone, po których ludzie, nie wiedząc, chodzą.

44Го́ре ва́мъ, кни́жницы и҆ фарїсе́є, лицемѣ́ри, ꙗ҆́кѡ є҆стѐ ꙗ҆́кѡ гро́би невѣ́доми, и҆ человѣ́цы ходѧ́щїи верхꙋ̀ не вѣ́дѧтъ.

45Odpowiadając zaś, pewien znawca Prawa mówi Mu: – Nauczycielu, mówiąc to i nas zniesławiasz.

45Ѿвѣща́въ же нѣ́кїй ѿ закѡ́нникъ речѐ є҆мꙋ̀: ᲂу҆чт҃лю, сїѧ̑ гл҃ѧ и҆ на́мъ досажда́еши.

46On zaś rzekł: – I wam, znawcom Prawa, biada. Bo obciążacie ludzi ciężarami nie do zniesienia, a sami nawet jednym palcem nie tykacie ich.

46Ѻ҆́нъ же речѐ: и҆ ва́мъ зако́нникѡмъ го́ре, ꙗ҆́кѡ накла́даете на человѣ́ки бремена̀ не ᲂу҆до́бь носи̑ма, и҆ са́ми є҆ди́нѣмъ пе́рстомъ ва́шимъ не прикаса́етесѧ бременє́мъ.