Czytania Liturgiczne na 15(2) październik 2025 roku

12A chcę, bracia, abyście wiedzieli, że to, co mnie spotkało, przyczyniło się jeszcze bardziej do rozpowszechnienia Ewangelii,

12Бра́тїе, разꙋмѣ́ти ва́мъ хощꙋ̀ ꙗ҆́кѡ ꙗ҆̀же ѡ҆ мнѣ̀, па́че во ᲂу҆спѣ́хъ бл҃говѣствова́нїѧ прїидо́ша.

13tak że więzy moje stały się jawne w Chrystusie w całym pretorium i we wszystkim innym.

13ꙗ҆́кѡ ᲂу҆́зы моѧ̑ ꙗ҆влє́нны ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ бы́ша во все́мъ сꙋди́щи и҆ въ про́чихъ всѣ́хъ,

14I coraz więcej braci w Panu, ośmielonych moimi więzami, nabrało większej odwagi, by bez lęku głosić Słowo Boże.

14и҆ мно́жайшїи бра́тїѧ ѡ҆ гдⷭ҇ѣ, надѣ́ѧвшїисѧ ѡ҆ ᲂу҆́захъ мои́хъ, па́че дерза́ютъ без̾ стра́ха сло́во бж҃їе глаго́лати.

15Niektórzy wprawdzie zwiastują Chrystusa z zawiści i zazdrości, inni zaś z chęci podobania się Jemu.

15Нѣ́цыи ᲂу҆́бѡ по за́висти и҆ ре́вности, дрꙋзі́и же и҆ за благоволе́нїе хрⷭ҇та̀ проповѣ́даютъ:

16Jedni bowiem z miłości, wiedząc, że do obrony Ewangelii zostałem ustanowiony,

16ѻ҆́ви ᲂу҆́бѡ ѿ рве́нїѧ хрⷭ҇та̀ возвѣща́ютъ нечи́стѣ, мнѧ́ще печа́ль нанестѝ ᲂу҆́замъ мои̑мъ:

17a inni zwiastują Chrystusa z podjudzania, i nie w sposób nieskalany, spodziewając się, iż powiększą utrapienie więzów moich.

17ѻ҆́ви же ѿ любвѐ, вѣ́дѧще, ꙗ҆́кѡ во ѿвѣ́тѣ бл҃говѣствова́нїѧ лежꙋ̀ {во ѿвѣ́тъ бл҃говѣствова́нїѧ ᲂу҆чине́нъ є҆́смь}.

18Cóż zatem? Niechby tylko, na wszelki sposób, na pozór czy naprawdę, Chrystus był zwiastowany – z tego się cieszę i cieszyć się będę.

18Что̀ ᲂу҆́бѡ; Ѻ҆ба́че всѧ́цѣмъ ѡ҆́бразомъ, а҆́ще вино́ю {лицемѣ́рїемъ}, а҆́ще и҆́стиною хрⷭ҇то́съ проповѣ́даемь є҆́сть, и҆ ѡ҆ се́мъ ра́дꙋюсѧ, но и҆ возра́дꙋюсѧ:

19Wiem bowiem, że to posłuży mojemu zbawieniu dzięki waszej modlitwie i wsparciu Ducha Jezusa Chrystusa.

19вѣ́мъ бо, ꙗ҆́кѡ сїѐ сбꙋ́детсѧ мѝ во спⷭ҇нїе ва́шею моли́твою и҆ подаѧ́нїемъ дх҃а і҆и҃съ хрⷭ҇то́ва,

20Zgodnie z moim wyczekiwaniem i moją nadzieją, że w niczym nie zostanę zawstydzony, odważam się myśleć, że jak zawsze, tak i teraz, Chrystus zostanie wywyższony w ciele moim: czy to przez życie, czy przez śmierć.

20по ча́ѧнїю и҆ ᲂу҆пова́нїю моемꙋ̀, ꙗ҆́кѡ ни ѡ҆ є҆ди́нѣмъ же постыжꙋ́сѧ, но во всѧ́цѣмъ дерзнове́нїи, ꙗ҆́коже всегда̀, и҆ нн҃ѣ возвели́читсѧ хрⷭ҇то́съ въ тѣ́лѣ мое́мъ, а҆́ще живото́мъ, а҆́ще ли сме́ртїю.

46Rzecze Pan: Dlaczego wołacie do Mnie: – Panie, Panie, a nie czynicie tego, co mówię?

46Речѐ гдⷭ҇ь: что́ мѧ зоветѐ: гдⷭ҇и, гдⷭ҇и, и҆ не творитѐ, ꙗ҆̀же глаго́лю;

47Każdego, kto przychodzi do mnie i słucha słów Moich, i spełnia je, wskażę, do kogo porównać można.

47Всѧ́къ грѧды́й ко мнѣ̀ и҆ слы́шай словеса̀ моѧ̑ и҆ творѧ̀ ѧ҆̀, скажꙋ̀ ва́мъ, комꙋ̀ є҆́сть подо́бенъ:

48Podobny jest do człowieka budującego dom, który wykopał dół i pogłębił go, i założył fundament na skale. Kiedy zaś przyszła powódź, uderzyła rzeka w ów dom i nie mogła nim zachwiać, ponieważ zbudowany był na skale.

48подо́бенъ є҆́сть человѣ́кꙋ зи́ждꙋщꙋ хра́минꙋ, и҆́же и҆скопа̀ и҆ ᲂу҆глꙋбѝ, и҆ положѝ ѡ҆снова́нїе на ка́мени: наводне́нїю же бы́вшꙋ, припадѐ рѣка̀ ко хра́минѣ то́й, и҆ не мо́же поколеба́ти є҆ѧ̀: ѡ҆снована́ бо бѣ̀ на ка́мени.

49Ten zaś, który słuchał, a nie czynił, podobny jest do człowieka budującego na ziemi bez fundamentu dom, w który uderzyła rzeka, i natychmiast zawalił się, i wielkie stało się zniszczenie owego domu.

49Слы́шавый же и҆ не сотвори́вый подо́бенъ є҆́сть человѣ́кꙋ созда́вшемꙋ хра́минꙋ на землѝ без̾ ѡ҆снова́нїѧ: къ не́йже припадѐ рѣка̀, и҆ а҆́бїе паде́сѧ, и҆ бы́сть разрꙋше́нїе хра́мины тоѧ̀ ве́лїе.

1A gdy dopełnił wszystkich słów swoich przed uszami ludu, wszedł do Kafarnaum.

1Є҆гда́ же сконча̀ всѧ̑ гл҃го́лы своѧ̑ въ слꙋ́хи лю́демъ, вни́де въ капернаꙋ́мъ.