na podstawie kalendarza juliańskiego, według starego stylu
1A sami wiecie, bracia, że to przyjście nasze do was nie okazało się próżne.
1Бра́тїе, вѣ́сте вхо́дъ на́шъ и҆́же къ ва́мъ, ꙗ҆́кѡ не вотщѐ бы́сть:
2Ale chociaż przedtem, jak wiecie, w Filippi ucierpieliśmy i byliśmy znieważeni, to jednak w Bogu naszym nabraliśmy odwagi, by w ciężkim boju głosić wam Ewangelię Bożą.
2но предпострада́вше и҆ досажде́ни бы́вше, ꙗ҆́коже вѣ́сте, въ фїлі́ппѣхъ, дерзнꙋ́хомъ ѡ҆ бз҃ѣ на́шемъ глаго́лати къ ва́мъ бл҃говѣствова́нїе бж҃їе со мно́гимъ по́двигомъ.
3Pocieszenie nasze bowiem ani ze złudzenia, ani z nieczystości, ani z przebiegłości.
3Оу҆тѣше́нїе бо на́ше не ѿ пре́лести, ни ѿ нечистоты̀, ни ле́стїю:
4Ale jak przez Boga zostaliśmy wypróbowani, by powierzyć nam Ewangelię, tak głosimy, nie aby ludziom się podobać, lecz Bogu, który bada nasze serca.
4но ꙗ҆́коже и҆скꙋси́хомсѧ ѿ бг҃а вѣ́рни бы́ти прїѧ́ти бл҃говѣствова́нїе, та́кѡ глаго́лемъ, не а҆́ки человѣ́кѡмъ ᲂу҆гожда́юще, но бг҃ꙋ и҆скꙋша́ющемꙋ сердца̀ на̑ша.
5Bo przenigdy nie stawaliśmy przed wami, jak wiecie, ze słowem pochlebstwa ani ze skrywaną zachłannością. Bóg świadkiem.
5Никогда́же бо въ словесѝ ласка́нїѧ бы́хомъ къ ва́мъ, ꙗ҆́коже вѣ́сте, нижѐ въ винѣ̀ лихоима́нїѧ: бг҃ъ свидѣ́тель:
6Nie szukaliśmy sławy u ludzi ani u was, ani u innych.
6ни и҆́щꙋще ѿ человѣ̑къ сла́вы, ни ѿ ва́съ, ни ѿ и҆нѣ́хъ:
7A jako apostołowie Chrystusa mogliśmy być dla was ciężarem, to jednak staliśmy się niemowlętami pośród was. Jak bowiem karmicielka tuli dzieci swoje,
7могꙋ́ще въ тѧготѣ̀ бы́ти, ꙗ҆́коже хрⷭ҇тѡ́вы а҆пⷭ҇ли, но бы́хомъ ти́си посредѣ̀ ва́съ, ꙗ҆́коже дои́лица грѣ́етъ своѧ̑ ча̑да.
8tak byliśmy pełni życzliwości dla was i pragnęliśmy dać wam nie tylko Ewangelię Bożą, ale i swoje dusze, ponieważ was umiłowaliśmy.
8Та́кѡ жела́юще ва́съ, благоволи́хомъ пода́ти ва́мъ не то́чїю бл҃говѣствова́нїе бж҃їе, но и҆ дꙋ́шы своѧ̑, зане́же возлю́блени бы́сте на́мъ.
42Rzecze Pan do Żydów, którzy przyszli do Niego: Biada wam, faryzeusze, bo dajecie dziesięcinę z mięty i ruty, i każdego ziela, a lekceważycie sąd i miłość Boga. To zaś należałoby czynić, a tamtego nie pomijać.
42Речѐ гдⷭ҇ь ко прише́дшымъ къ немꙋ̀ і҆ꙋде́ѡмъ: го́ре ва́мъ фарїсе́ѡмъ, ꙗ҆́кѡ ѡ҆десѧ́тствꙋете ѿ мѧ́твы и҆ пига́на, и҆ всѧ́кагѡ ѕе́лїѧ, и҆ мимохо́дите сꙋ́дъ и҆ любвѐ бж҃їѧ. сїѧ̑ же подоба́ше сотвори́ти, и҆ ѻ҆́нѣхъ не ѡ҆ставлѧ́ти.
43Biada wam, faryzeusze, albowiem miłujecie pierwsze miejsca w synagogach i powitania na rynkach.
43Го́ре ва́мъ фарїсе́ѡмъ, ꙗ҆́кѡ лю́бите предсѣда̑нїѧ на со́нмищихъ и҆ цѣлова̑нїѧ на то́ржищихъ.
44Biada wam, znawcy Ksiąg i faryzeusze, obłudnicy, albowiem jesteście jak groby nieoznaczone, po których ludzie, nie wiedząc, chodzą.
44Го́ре ва́мъ, кни́жницы и҆ фарїсе́є, лицемѣ́ри, ꙗ҆́кѡ є҆стѐ ꙗ҆́кѡ гро́би невѣ́доми, и҆ человѣ́цы ходѧ́щїи верхꙋ̀ не вѣ́дѧтъ.
45Odpowiadając zaś, pewien znawca Prawa mówi Mu: – Nauczycielu, mówiąc to i nas zniesławiasz.
45Ѿвѣща́въ же нѣ́кїй ѿ закѡ́нникъ речѐ є҆мꙋ̀: ᲂу҆чт҃лю, сїѧ̑ гл҃ѧ и҆ на́мъ досажда́еши.
46On zaś rzekł: – I wam, znawcom Prawa, biada. Bo obciążacie ludzi ciężarami nie do zniesienia, a sami nawet jednym palcem nie tykacie ich.
46Ѻ҆́нъ же речѐ: и҆ ва́мъ зако́нникѡмъ го́ре, ꙗ҆́кѡ накла́даете на человѣ́ки бремена̀ не ᲂу҆до́бь носи̑ма, и҆ са́ми є҆ди́нѣмъ пе́рстомъ ва́шимъ не прикаса́етесѧ бременє́мъ.
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
