Czytania Liturgiczne na 5 stycznia 2026 (23 grudnia 2025) roku

17Dzięki wierze poddany próbie Abraham składał w ofierze Izaaka i jednorodzonego ofiarował, on, który otrzymał obietnicę.

17Бра́тїе, вѣ́рою приведѐ а҆враа́мъ і҆саа́ка, и҆скꙋша́емь: и҆ є҆диноро́днаго приноша́ше, ѻ҆бѣтова̑нїѧ прїе́мый.

18Jemu zostało powiedziane: W Izaaku zostanie powołane tobie potomstwo,

18къ немꙋ́же гл҃ано бы́сть: ꙗ҆́кѡ ѡ҆ і҆саа́цѣ нарече́тсѧ тебѣ̀ сѣ́мѧ:

19rozumiejąc, że i z umarłych wskrzesić mocen jest Bóg, dlatego otrzymał go z powrotem jako podobieństwo.

19помы́сливъ, ꙗ҆́кѡ и҆ и҆з̾ ме́ртвыхъ воскр҃си́ти си́ленъ (є҆́сть) бг҃ъ, тѣ́мже того̀ и҆ въ при́тчѣ прїѧ́тъ.

20Dzięki wierze w przyszłe rzeczy Izaak pobłogosławił Jakuba i Ezawa.

20Вѣ́рою ѡ҆ грѧдꙋ́щихъ благословѝ і҆саа́къ і҆а́кѡва и҆ и҆са́ѵа.

21Dzięki wierze Jakub umierając, pobłogosławił każdego z synów Józefa i pokłonił się przed skrajem swojej laski.

21Вѣ́рою і҆а́кѡвъ ᲂу҆мира́ѧ коего́ждо сы́на і҆ѡ́сифова благословѝ и҆ поклони́сѧ на ве́рхъ жезла̀ є҆гѡ̀.

22Dzięki wierze Józef umierając, przypomniał o wyjściu synów Izraela i co do swoich kości wydał polecenie.

22Вѣ́рою і҆ѡ́сифъ ᲂу҆мира́ѧ ѡ҆ и҆схожде́нїи сынѡ́въ і҆и҃левыхъ па́мѧтствова и҆ ѡ҆ косте́хъ свои́хъ заповѣ́да.

23Dzięki wierze Mojżesz po urodzeniu był ukrywany trzy miesiące przez swoich rodziców, ponieważ widzieli pięknym to dziecko i nie bali się rozkazu króla.

23Вѣ́рою мѡѷсе́й роди́всѧ сокрове́нъ бы́сть трѝ мцⷭ҇ы ѿ ѻ҆тє́цъ свои́хъ, занѐ ви́дѣша красно̀ ѻ҆троча̀ и҆ не ᲂу҆боѧ́шасѧ повелѣ́нїѧ царе́ва.

27Dzięki wierze opuścił Egipt, nie bojąc się gniewu króla, wytrwał bowiem jakby widząc Niewidzialnego.

27Вѣ́рою ѡ҆ста́ви є҆гѵ́петъ, не ᲂу҆боѧ́всѧ ꙗ҆́рости царе́вы: неви́димаго бо ꙗ҆́кѡ ви́дѧ, терпѧ́ше.

28Dzięki wierze ustanowił Paschę i pokropienie krwią, aby niszczący nie dotknął ich pierworodnych.

28Вѣ́рою сотворѝ па́схꙋ и҆ проли́тїе кро́ве, да не погꙋблѧ́ѧй перворождє́ннаѧ ко́снетсѧ и҆́хъ.

29Dzięki wierze przeszli Morze Czerwone jak po suchej ziemi, a Egipcjanie podjąwszy tę próbę, zostali pochłonięci.

29Вѣ́рою преидо́ша чермно́е мо́ре а҆́ки по сꙋ́сѣ землѝ: є҆гѡ́же и҆скꙋше́нїе прїе́мше є҆гѵ́птѧне и҆стопи́шасѧ.

30Dzięki wierze mury Jerycha padły, obchodzone siedem dni.

30Вѣ́рою стѣ́ны і҆ерїхѡ̑нскїѧ падо́ша ѡ҆бхожде́нїемъ седми́хъ дні́й.

31Dzięki wierze Rachab nierządnica nie zginęła razem z tymi, którzy nie ulegli, bo przyjęła zwiadowców w pokoju [i inną drogą wyprowadziła].

31Вѣ́рою раа́въ блꙋдни́ца не поги́бе съ сопроти́вльшимисѧ, прїи́мши схо́дники {соглѧда́тєли} съ ми́ромъ (и҆ и҆ны́мъ пꙋте́мъ и҆зве́дши).

46W owym czasie, gdy Jezus wychodził z Jerycha wraz z uczniami i wielkim tłumem, syn Tymeusza, Bartymeusz, niewidomy, siedział przy drodze, żebrząc.

46Во вре́мѧ ѻ҆́но, и҆сходѧ́щꙋ і҆и҃сови ѿ і҆ерїхѡ́на, ᲂу҆ченикѡ́мъ є҆гѡ̀ и҆ наро́дꙋ мно́гꙋ, сы́нъ тїме́овъ варті́мей слѣпы́й сѣдѧ́ше при пꙋтѝ просѧ̀.

47Gdy usłyszał, że to Jezus Nazarejczyk, począł krzyczeć: – Synu Dawida, Jezusie, zlituj się nade mną!

47И҆ слы́шавъ, ꙗ҆́кѡ і҆и҃съ назѡрѧни́нъ є҆́сть, нача́тъ зва́ти и҆ глаго́лати: сн҃е дв҃довъ і҆и҃се, поми́лꙋй мѧ̀.

48Wielu uciszało go, lecz on tym głośniej wołał: – Synu Dawida, zlituj się nade mną!

48И҆ преща́хꙋ є҆мꙋ̀ мно́зи, да ᲂу҆молчи́тъ: ѻ҆́нъ же мно́жае па́че зва́ше: сн҃е дв҃довъ, поми́лꙋй мѧ̀.

49Jezus przystanął i rzekł, aby go zawołano. I wołają niewidomego, mówiąc mu: – Odwagi! Wstawaj, wzywa cię!

49И҆ ста́въ і҆и҃съ, речѐ є҆го̀ возгласи́ти. И҆ возгласи́ша слѣпца̀, глаго́люще є҆мꙋ̀: дерза́й, воста́ни, зове́тъ тѧ̀.

50On zaś zrzuciwszy szaty swoje, wstał i przyszedł do Jezusa.

50Ѻ҆́нъ же ѿве́ргъ ри̑зы своѧ̑, воста́въ прїи́де ко і҆и҃сови.

51Jezus, odpowiadając mu, rzekł: – Co chcesz, abym ci uczynił? Niewidomy zaś powiedział: – Nauczycielu, abym widział.

51И҆ ѿвѣща́въ гл҃а є҆мꙋ̀ і҆и҃съ: что̀ хо́щеши, да сотворю̀ тебѣ̀; Слѣпы́й же глаго́ла є҆мꙋ̀: ᲂу҆чт҃лю, да прозрю̀.

52Powiedział mu Jezus: – Idź, wiara twoja zbawiła cię. I natychmiast odzyskał wzrok, i poszedł drogą za Jezusem.

52І҆и҃съ же речѐ є҆мꙋ̀: и҆дѝ: вѣ́ра твоѧ̀ сп҃се́ тѧ. И҆ а҆́бїе прозрѣ̀ и҆ по і҆и҃сѣ и҆́де въ пꙋ́ть.