Czytania Liturgiczne na 5 lutego (23 stycznia) 2026 roku

8Jeśli powiemy, że grzechu nie mamy, to oszukujemy siebie i prawdy w nas nie ma.

8Возлю́бленнїи, а҆́ще рече́мъ, ꙗ҆́кѡ грѣха̀ не и҆́мамы, себѐ прельща́емъ, и҆ и҆́стины нѣ́сть въ на́съ.

9Jeśli wyznajemy grzechy nasze, to jest [tak] wierny i sprawiedliwy, że odpuści nam grzechy nasze i oczyści nas z wszelkiej nieprawości.

9А҆́ще и҆сповѣ́даемъ грѣхѝ на́шѧ, вѣ́ренъ є҆́сть и҆ првⷣнъ, да ѡ҆ста́витъ на́мъ грѣхѝ на́шѧ и҆ ѡ҆чⷭ҇титъ на́съ ѿ всѧ́кїѧ непра́вды.

10Jeśli powiemy, że nie zgrzeszyliśmy, to kłamcą Go czynimy i Słowa Jego nie ma w nas.

10А҆́ще рече́мъ, ꙗ҆́кѡ не согрѣши́хомъ, лжа̀ твори́мъ є҆го̀, и҆ сло́во є҆гѡ̀ нѣ́сть въ на́съ.

1Dzieci moje, piszę wam to, abyście nie grzeszyli. A jeśliby kto zgrzeszył, to Orędownika mamy u Ojca, Jezusa Chrystusa, sprawiedliwego.

1Ча̑дца моѧ̑, сїѧ̑ пишꙋ̀ ва́мъ, да не согрѣша́ете: и҆ а҆́ще кто̀ согрѣши́тъ, хода́таѧ и҆́мамы ко ѻ҆ц҃ꙋ̀, і҆и҃са хрⷭ҇та̀ првⷣника:

2I On jest przebłaganiem za grzechy nasze, a nie tylko za nasze, lecz i całego świata.

2и҆ то́й ѡ҆чище́нїе є҆́сть ѡ҆ грѣсѣ́хъ на́шихъ, не ѡ҆ на́шихъ же то́чїю, но и҆ ѡ҆ всегѡ̀ мі́ра.

3A po tym poznajemy, że Go poznaliśmy, jeśli przestrzegamy Jego przykazań.

3И҆ ѡ҆ се́мъ разꙋмѣ́емъ, ꙗ҆́кѡ позна́хомъ є҆го̀, а҆́ще за́пѡвѣди є҆гѡ̀ соблюда́емъ.

4Kto mówi: – Znam Go, a przykazań Jego nie przestrzega, kłamcą jest i prawdy w nim nie ma.

4Глаго́лѧй, ꙗ҆́кѡ позна́хъ є҆го̀, и҆ за́пѡвѣди є҆гѡ̀ не соблюда́етъ, ло́жь є҆́сть, и҆ въ се́мъ и҆́стины нѣ́сть:

5A kto przestrzega Jego Słowa, w tym naprawdę miłość Boża staje się doskonała. Po tym poznajemy, że w Nim jesteśmy.

5а҆ и҆́же а҆́ще соблюда́етъ сло́во є҆гѡ̀, пои́стиннѣ въ се́мъ любы̀ бж҃їѧ соверше́нна є҆́сть: ѡ҆ се́мъ разꙋмѣ́емъ, ꙗ҆́кѡ въ не́мъ є҆смы̀.

6Kto mówi, że trwa w Nim, powinien również sam postępować tak, jak On postępował.

6Глаго́лѧй, въ не́мъ пребыва́ти, до́лженъ є҆́сть, ꙗ҆́коже ѻ҆́нъ ходи́лъ є҆́сть, и҆ се́й та́кожде да хо́дитъ.

31Rzecze Pan swoim uczniom: Niebo i ziemia przeminą, ale Moje słowa nie przeminą.

31Не́бо и҆ землѧ̀ пре́йдꙋтъ, словеса́ же моѧ̑ не пре́йдꙋтъ.

32Nikt jednak nie zna tego dnia ani godziny, ani aniołowie w niebiosach, ani Syn – nikt, tylko Ojciec.

32Ѡ҆ дни́ же то́мъ и҆лѝ ѡ҆ часѣ̀ никто́же вѣ́сть, ни а҆́гг҃ли, и҆̀же сꙋ́ть на нб҃сѣ́хъ, ни сн҃ъ, то́кмѡ ѻ҆ц҃ъ.

33Miejcie oczy otwarte, czuwajcie i módlcie się, bo nie wiecie, kiedy nadejdzie ten czas.

33Блюди́те, бди́те и҆ моли́тесѧ: не вѣ́сте бо, когда̀ вре́мѧ бꙋ́детъ.

34Jak człowiek, który, wyruszywszy w daleką podróż, zostawił swój dom: sługom swoim przekazał władzę, każdemu powierzył zadanie, odźwiernemu polecił czuwać.

34Ꙗ҆́коже человѣ́къ ѿходѧ̀ ѡ҆ста́вль до́мъ сво́й, и҆ да́въ рабѡ́мъ свои̑мъ вла́сть, и҆ комꙋ́ждо дѣ́ло своѐ, и҆ вратарю̀ повелѣ̀, да бди́тъ.

35Czuwajcie więc, nie wiecie bowiem, kiedy Pan domu nadejdzie – pod wieczór, o północy, gdy kur zapieje czy dopiero rano –

35Бди́те ᲂу҆̀бо: не вѣ́сте бо, когда̀ госпо́дь до́мꙋ прїи́детъ, ве́черъ, и҆лѝ полꙋ́нощи, и҆лѝ въ пѣтлоглаше́нїе, и҆лѝ ᲂу҆́трѡ:

36aby, gdy przyjdzie nagle, nie zastał was śpiących.

36да не прише́дъ внеза́пꙋ, ѡ҆брѧ́щетъ вы̀ спѧ́щѧ.

37A to, co mówię do was, mówię do wszystkich: czuwajcie!

37А҆ ꙗ҆̀же ва́мъ гл҃ю, всѣ̑мъ гл҃ю: бди́те.

1Było to dwa dni przed świętem Paschy i Przaśników. Arcykapłani i znawcy Ksiąg zastanawiali się, jak podstępnie Go pochwycić i zabić.

1Бѣ́ же па́сха и҆ ѡ҆прѣсно́цы по двою̀ дні́ю: и҆ и҆ска́хꙋ а҆рхїере́є и҆ кни́жницы, ка́кѡ є҆го̀ ле́стїю є҆́мше ᲂу҆бїю́тъ:

2Mówili bowiem: – Oby tylko nie podczas świąt, aby nie spowodować rozruchów wśród ludu.

2глаго́лахꙋ же: (но) не въ пра́здникъ, є҆да̀ {да не} ка́кѡ молва̀ бꙋ́детъ лю́дска.