Czytania Liturgiczne na 11 kwietnia (29 marca) 2026 roku

6Niedobra ta chluba wasza. Czy nie wiecie, że trochę kwasu całe ciasto zakwasza?

6Бра́тїе, ма́лъ ква́съ всѐ смѣше́нїе ква́ситъ;

7Oczyśćcie się ze starego kwasu, abyście byli nowym ciastem, jako że przaśni jesteście. Bo przecież jako nasza Pascha został ofiarowany Chrystus.

7Ѡ҆чи́стите ᲂу҆̀бо ве́тхїй ква́съ, да бꙋ́дете но́во смѣше́нїе, ꙗ҆́коже є҆стѐ безква́сни: и҆́бо па́сха на́ша за ны̀ пожре́нъ бы́сть хрⷭ҇то́съ.

8Świętujmy więc nie ze starym kwasem ani z kwasem zła i przewrotności, ale z przaśnikami szczerości i prawdy.

8Тѣ́мже да пра́зднꙋемъ не въ ква́сѣ ве́тсѣ, ни въ ква́сѣ ѕло́бы и҆ лꙋка́вства, но въ безква́сїихъ чтⷭ҇оты̀ и҆ и҆́стины.

13Chrystus wykupił nas spod przekleństwa Prawa, sam stawszy się za nas przekleństwem, ponieważ napisano: Przeklęty każdy wiszący na drzewie,

13Хрⷭ҇то́съ ны̀ и҆скꙋпи́лъ є҆́сть ѿ клѧ́твы зако́нныѧ, бы́въ по на́съ клѧ́тва: пи́сано бо є҆́сть: про́клѧтъ всѧ́къ висѧ́й на дре́вѣ:

14aby błogosławieństwo Abrahamowe mogło się stać udziałem pogan w Chrystusie Jezusie, żebyśmy obietnicę Ducha przyjęli przez wiarę.

14да въ ꙗ҆зы́цѣхъ блгⷭ҇ве́нїе а҆враа́мле бꙋ́детъ ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ і҆и҃сѣ, да ѡ҆бѣтова́нїе дх҃а прїи́мемъ вѣ́рою.

62Rankiem kolejnego dnia po piątku zebrali się arcykapłani i faryzeusze u Piłata,

62Во ᲂу҆́трїй же де́нь, и҆́же є҆́сть по пѧтцѣ̀, собра́шасѧ а҆рхїере́є и҆ фарїсе́є къ пїла́тꙋ,

63mówiąc: – Panie, przypomnieliśmy sobie, że ten zwodziciel rzekł, kiedy jeszcze żył: – Po trzech dniach powstanę z martwych.

63глаго́люще: го́споди, помѧнꙋ́хомъ, ꙗ҆́кѡ льсте́цъ ѡ҆́нъ речѐ, є҆щѐ сы́й жи́въ: по трїе́хъ дне́хъ воста́нꙋ:

64Rozkaż więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, aby uczniowie Jego przyszedłszy nocą, nie mogli Go ukraść i powiedzieć ludowi: – Powstał z martwych. To ostatnie oszustwo gorsze będzie od pierwszego.

64повелѝ ᲂу҆̀бо ᲂу҆тверди́ти гро́бъ до тре́тїѧгѡ днѐ, да не ка́кѡ прише́дше ᲂу҆чн҃цы̀ є҆гѡ̀ но́щїю ᲂу҆кра́дꙋтъ є҆го̀ и҆ рекꙋ́тъ лю́демъ: воста̀ ѿ ме́ртвыхъ: и҆ бꙋ́детъ послѣ́днѧѧ ле́сть го́рша пе́рвыѧ.

65Rzekł im Piłat: – Macie straż, idźcie, zabezpieczcie, jak chcecie.

65Рече́ же и҆̀мъ пїла́тъ: и҆́мате кꙋстѡді́ю: и҆ди́те, ᲂу҆тверди́те, ꙗ҆́коже вѣ́сте.

66Oni zaś odszedłszy, zabezpieczyli grób, pieczętując kamień i stawiając straż.

66Ѻ҆ни́ же ше́дше ᲂу҆тверди́ша гро́бъ, зна́менавше ка́мень съ кꙋстѡді́ею.

3Czy nie rozumiecie, że my, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Chrystusa Jezusa, w śmierć Jego zostaliśmy ochrzczeni?

3Бра́тїе, є҆ли́цы во хрⷭ҇та̀ і҆и҃са крⷭ҇ти́хомсѧ, въ сме́рть є҆гѡ̀ крⷭ҇ти́хомсѧ;

4Pogrzebani więc jesteśmy z Nim przez chrzest w śmierć, aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca, tak, abyśmy i my w nowości życia chodzili.

4Спогребо́хомсѧ ᲂу҆̀бо є҆мꙋ̀ кр҃ще́нїемъ въ сме́рть, да ꙗ҆́коже воста̀ хрⷭ҇то́съ ѿ ме́ртвыхъ сла́вою ѻ҆́ч҃ею, та́кѡ и҆ мы̀ во ѡ҆бновле́нїи жи́зни ходи́ти на́чнемъ {да хо́димъ}.

5Jeśli bowiem zostaliśmy z Nim złączeni przez podobieństwo do Jego śmierci, to również do Jego zmartwychwstania;

5А҆́ще бо соѡбра́зни {снасажде́ни} бы́хомъ подо́бїю см҃рти є҆гѡ̀, то и҆ воскрⷭ҇нїю бꙋ́демъ,

6wiedząc, że stary nasz człowiek został współukrzyżowany, żeby zniweczone zostało ciało grzechu, byśmy już nie służyli grzechowi.

6сїѐ вѣ́дѧще, ꙗ҆́кѡ ве́тхїи на́шъ человѣ́къ съ ни́мъ распѧ́тсѧ, да ᲂу҆праздни́тсѧ тѣ́ло грѣхо́вное, ꙗ҆́кѡ ктомꙋ̀ не рабо́тати на́мъ грѣхꙋ̀:

7Ten bowiem, kto umarł, jest usprawiedliwiony z grzechu.

7ᲂу҆ме́рый бо свободи́сѧ ѿ грѣха̀.

8Jeśli więc umarliśmy z Chrystusem, to wierzymy, że i z Nim żyć będziemy,

8А҆́ще же ᲂу҆мро́хомъ со хрⷭ҇то́мъ, вѣ́рꙋемъ, ꙗ҆́кѡ и҆ жи́ви бꙋ́демъ съ ни́мъ,

9wiedząc, że Chrystus wskrzeszony z martwych już nie umiera, śmierć już nad Nim nie panuje.

9вѣ́дѧще, ꙗ҆́кѡ хрⷭ҇то́съ воста̀ ѿ ме́ртвыхъ, ктомꙋ̀ ᲂу҆жѐ не ᲂу҆мира́етъ: сме́рть и҆́мъ ктомꙋ̀ не ѡ҆блада́етъ.

10Kto bowiem umarł, umarł dla grzechu raz na zawsze, a kto żyje, żyje dla Boga.

10Є҆́же бо ᲂу҆́мре, грѣхꙋ̀ ᲂу҆́мре є҆ди́ною: а҆ є҆́же живе́тъ, бг҃ови живе́тъ.

11Tak i wy uważajcie siebie za umarłych dla grzechu, a żyjących dla Boga w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

11Та́кожде и҆ вы̀ помышлѧ́йте себѐ ме́ртвыхъ ᲂу҆́бѡ бы́ти грѣхꙋ̀, живы́хъ же бг҃ови, ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ і҆и҃сѣ гдⷭ҇ѣ на́шемъ.

1Po szabacie, gdy świtał pierwszy dzień tygodnia, przyszła Maria Magdalena i inna Maria obejrzeć grób.

1Въ ве́черъ сꙋббѡ́тный {по ве́чери же сꙋббѡ́тнѣмъ}, свита́ющи во є҆ди́нꙋ ѿ сꙋббѡ́тъ, прїи́де марі́а магдали́на и҆ дрꙋга́ѧ марі́а, ви́дѣти гро́бъ.

2I oto nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi, albowiem anioł Pana zstąpiwszy z niebios i podszedłszy, odsunął kamień od drzwi grobu i usiadł na nim.

2И҆ сѐ, трꙋ́съ бы́сть ве́лїй: а҆́гг҃лъ бо гдⷭ҇ень сше́дъ съ нб҃сѐ, пристꙋ́пль ѿвалѝ ка́мень ѿ две́рїй гро́ба и҆ сѣдѧ́ше на не́мъ:

3Oblicze jego było jak błyskawica i szaty jego białe jak śnieg.

3бѣ́ же зра́къ є҆гѡ̀ ꙗ҆́кѡ мо́лнїѧ, и҆ ѡ҆дѣѧ́нїе є҆гѡ̀ бѣ́ло ꙗ҆́кѡ снѣ́гъ.

4Ze strachu przed nim zadrżeli strażnicy i stali się jakby martwi.

4Ѿ стра́ха же є҆гѡ̀ сотрѧсо́шасѧ стрегꙋ́щїи и҆ бы́ша ꙗ҆́кѡ ме́ртви.

5Odpowiadając zaś, anioł rzekł kobietom: – Wy nie bójcie się, wiem bowiem, że Jezusa ukrzyżowanego szukacie.

5Ѿвѣща́въ же а҆́гг҃лъ речѐ жена́мъ: не бо́йтесѧ вы̀: вѣ́мъ бо, ꙗ҆́кѡ і҆и҃са распѧ́таго и҆́щете:

6Nie ma Go tu, albowiem powstał, jak też powiedział; chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał Pan.

6нѣ́сть здѣ̀: воста́ бо, ꙗ҆́коже речѐ: прїиди́те, ви́дите мѣ́сто, и҆дѣ́же лежа̀ гдⷭ҇ь,

7Idźcie szybko powiedzieć uczniom Jego: Powstał z martwych i oto idzie przed wami do Galilei, tam Go ujrzycie. Oto rzekłem wam.

7и҆ ско́рѡ ше́дшѣ рцы́те ᲂу҆чн҃кѡ́мъ є҆гѡ̀, ꙗ҆́кѡ воста̀ ѿ ме́ртвыхъ и҆ сѐ, варѧ́етъ вы̀ въ галїле́и: та́мѡ є҆го̀ ᲂу҆́зрите: сѐ, рѣ́хъ ва́мъ.

8I odszedłszy szybko od grobowca, z bojaźnią i radością wielką pobiegły obwieścić uczniom Jego.

8И҆ и҆зше́дшѣ ско́рѡ ѿ гро́ба со стра́хомъ и҆ ра́достїю ве́лїею, теко́стѣ возвѣсти́ти ᲂу҆чн҃кѡ́мъ є҆гѡ̀.

9Kiedy szły przekazać to Jego uczniom, oto Jezus wyszedł im naprzeciw, mówiąc: – Bądźcie pozdrowione. One zaś przystąpiwszy, objęły Go za nogi i złożyły Mu pokłon.

9Є҆гда́ же и҆дѧ́стѣ возвѣсти́ти ᲂу҆чн҃кѡ́мъ є҆гѡ̀, и҆ сѐ, і҆и҃съ срѣ́те ѧ҆̀, гл҃ѧ: ра́дꙋйтесѧ. Ѻ҆нѣ́ же пристꙋ́пльшѣ ꙗ҆́стѣсѧ за но́зѣ є҆гѡ̀ и҆ поклони́стѣсѧ є҆мꙋ̀.

10Wtedy mówi im Jezus: – Nie bójcie się. Idźcie, powiedzcie braciom Moim, aby poszli do Galilei, tam Mnie ujrzą.

10Тогда̀ гл҃а и҆́ма і҆и҃съ: не бо́йтесѧ: и҆ди́те, возвѣсти́те бра́тїи мое́й, да и҆́дꙋтъ въ галїле́ю, и҆ тꙋ̀ мѧ̀ ви́дѧтъ.

11Gdy one odchodziły, oto niektórzy ze straży, przyszedłszy do miasta, opowiedzieli arcykapłanom o wszystkim, co się stało.

11И҆дꙋ́щема же и҆́ма, сѐ, нѣ́цыи ѿ кꙋстѡді́и прише́дше во гра́дъ, возвѣсти́ша а҆рхїере́ѡмъ всѧ̑ бы̑вшаѧ.

12I zebrawszy się ze starszymi, postanowili po naradzie dać żołnierzom dużo srebrników,

12И҆ собра́вшесѧ со ста̑рцы, совѣ́тъ сотвори́ша, сре́бреники довѡ́льны да́ша во́инѡмъ,

13mówiąc: – Opowiadajcie: uczniowie Jego, przyszedłszy nocą, wykradli Go, gdy my spaliśmy.

13глаго́люще: рцы́те, ꙗ҆́кѡ ᲂу҆чн҃цы̀ є҆гѡ̀ но́щїю прише́дше ᲂу҆крадо́ша є҆го̀, на́мъ спѧ́щымъ:

14Gdyby usłyszał to wielkorządca, my [go] ułagodzimy i was uchronimy przed karą.

14и҆ а҆́ще сїѐ ᲂу҆слы́шано бꙋ́детъ ᲂу҆ и҆ге́мѡна, мы̀ ᲂу҆толи́мъ є҆го̀ и҆ ва́съ безпеча̑льны сотвори́мъ.

15Oni wziąwszy srebrniki, uczynili, jak ich pouczono. I rozniosło się słowo to wśród Żydów aż do dzisiaj.

15Ѻ҆ни́ же прїе́мше сре́бреники, сотвори́ша, ꙗ҆́коже наꙋче́ни бы́ша. И҆ промче́сѧ сло́во сїѐ во і҆ꙋде́ехъ да́же до сегѡ̀ днѐ.

16Jedenastu zaś uczniów poszło do Galilei na górę, którą im Jezus wskazał.

16Є҆ди́нїи же на́десѧте ᲂу҆чн҃цы̀ и҆до́ша въ галїле́ю, въ го́рꙋ, а҆́може повелѣ̀ и҆̀мъ і҆и҃съ:

17I widząc Go, oddali Mu pokłon, inni jednak wątpili.

17и҆ ви́дѣвше є҆го̀, поклони́шасѧ є҆мꙋ̀: ѻ҆́ви же ᲂу҆сꙋмнѣ́шасѧ.

18I przystąpiwszy, Jezus powiedział im, mówiąc: – Została mi dana wszelka władza w niebiosach i na ziemi.

18И҆ пристꙋ́пль і҆и҃съ, речѐ и҆̀мъ, гл҃ѧ: даде́сѧ мѝ всѧ́ка вла́сть на нб҃сѝ и҆ на землѝ:

19Idąc więc, nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Świętego Ducha,

19ше́дше ᲂу҆̀бо наꙋчи́те всѧ̑ ꙗ҆зы́ки, крⷭ҇тѧ́ще и҆̀хъ во и҆́мѧ ѻ҆ц҃а̀ и҆ сн҃а и҆ ст҃а́гѡ дх҃а,

20ucząc ich przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. I oto Ja z wami jestem przez wszystkie dni aż do skończenia wieku. Amen.

20ᲂу҆ча́ще и҆̀хъ блюстѝ всѧ̑, є҆ли̑ка заповѣ́дахъ ва́мъ: и҆ сѐ, а҆́зъ съ ва́ми є҆́смь во всѧ̑ дни̑ до сконча́нїѧ вѣ́ка. А҆ми́нь.