Czytania Liturgiczne na 22(9) kwiecień 2026 roku

13Widząc zaś śmiałość Piotra i Jana i wiedząc, że są ludźmi niepiśmiennymi i prostymi, dziwili się, rozpoznając ich jako tych, którzy byli razem z Jezusem.

13Во днѝ ѻ҆́ны, ви́дѧще і҆ꙋдє́и петро́во дерзнове́нїе и҆ і҆ѡа́нново, и҆ разꙋмѣ́вше, ꙗ҆́кѡ человѣ́ка некни̑жна є҆ста̀ и҆ прѡ́ста, дивлѧ́хꙋсѧ: зна́хꙋ же и҆̀хъ, ꙗ҆́кѡ со і҆и҃сомъ бѣ́ста.

14Patrząc zaś na uzdrowionego człowieka stojącego razem z nimi, nie wiedzieli, co przeciwko temu powiedzieć.

14ви́дѧще же и҆сцѣлѣ́вшаго человѣ́ка съ ни́ма стоѧ́ща, ничто́же и҆мѧ́хꙋ проти́вꙋ рещѝ.

15Rozkazawszy im więc opuścić Sanhedryn, naradzali się między sobą,

15Повелѣ́вше же и҆́ма во́нъ и҆з̾ со́нмища и҆зы́ти, стѧза́хꙋсѧ дрꙋ́гъ со дрꙋ́гомъ,

16mówiąc: – Cóż poczniemy z tymi ludźmi? Przez nich bowiem zdarzył się widomy znak, jawny dla wszystkich mieszkających w Jeruzalem, i nie możemy temu zaprzeczyć.

16глаго́люще: что̀ сотвори́мъ человѣ́кома си́ма; ꙗ҆́кѡ ᲂу҆́бѡ наро́читое зна́менїе бы́сть и҆́ма, всѣ̑мъ живꙋ́щымъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ ꙗ҆́вѣ, и҆ не мо́жемъ ѿврещи́сѧ:

17Ale aby się to jeszcze bardziej nie rozeszło wśród ludu, zagroźmy im, żeby już do nikogo nie przemawiali w tym Imieniu.

17но да не бо́лѣе простре́тсѧ въ лю́дехъ, преще́нїемъ да запрети́мъ и҆́ма ктомꙋ̀ не глаго́лати ѡ҆ и҆́мени се́мъ ни є҆ди́номꙋ ѿ человѣ́къ.

18I wezwawszy ich, nakazali, aby w ogóle nie mówili ani nie nauczali w imieniu Jezusa.

18И҆ призва́вше и҆̀хъ, заповѣ́даша и҆́ма ѿню́дъ не провѣщава́ти нижѐ ᲂу҆чи́ти ѡ҆ и҆́мени і҆и҃совѣ.

19A Piotr i Jan odpowiadając, rzekli do nich: – Czy sprawiedliwe jest wobec Boga słuchać bardziej was niż Boga? Rozsądźcie!

19Пе́тръ же и҆ і҆ѡа́ннъ ѿвѣща̑вша къ ни̑мъ рѣ́ста: а҆́ще првⷣно є҆́сть пред̾ бг҃омъ ва́съ послꙋ́шати па́че, не́жели бг҃а, сꙋди́те:

20Przecież nie możemy nie mówić o tym, cośmy ujrzeli i usłyszeli.

20не мо́жемъ бо мы̀, ꙗ҆̀же ви́дѣхомъ и҆ слы́шахомъ, не глаго́лати.

21Oni zaś ponowiwszy groźby, wypuścili ich ze względu na lud, nie wiedząc, za co i jak ich ukarać, wszyscy bowiem wysławiali Boga za to, co się stało.

21Ѻ҆ни́ же призапре́щше и҆́ма, пꙋсти́ша ѧ҆̀, ничто́же ѡ҆брѣ́тше ка́кѡ мꙋ́чити и҆̀хъ, люді́й ра́ди, ꙗ҆́кѡ всѝ прославлѧ́хꙋ бг҃а ѡ҆ бы́вшемъ:

22Bo ponad czterdzieści lat miał człowiek, na którym dokonał się ten cud uzdrowienia.

22лѣ́тъ бо бѧ́ше мно́жае четы́редесѧти человѣ́къ то́й, на не́мже бы́сть чꙋ́до сїѐ и҆сцѣле́нїѧ.

17Rzecze Pan do Żydów, którzy przyszli do Niego: – Ojciec Mój działa aż do teraz i Ja działam.

17Речѐ гдⷭ҇ь ко прише́дшымъ къ немꙋ̀ і҆ꙋде́ѡмъ: Ѻ҆ц҃ъ мо́й досе́лѣ дѣ́лаетъ, и҆ а҆́зъ дѣ́лаю.

18Dlatego tym bardziej usiłowali Żydzi zabić Go, że nie tylko unieważniał szabat, ale i Boga nazywał swoim Ojcem, czyniąc siebie równym Bogu.

18И҆ сегѡ̀ ра́ди па́че и҆ска́хꙋ є҆го̀ і҆ꙋде́є ᲂу҆би́ти, ꙗ҆́кѡ не то́кмѡ разорѧ́ше сꙋббѡ́тꙋ, но и҆ ѻ҆ц҃а̀ своего̀ гл҃аше бг҃а, ра́венъ сѧ̀ творѧ̀ бг҃ꙋ.

19Odpowiedział więc Jezus i mówił im: – Amen, amen, mówię wam, nie może Syn czynić niczego sam z siebie, czego by nie widział, że Ojciec czyni. Albowiem cokolwiek by Ów czynił, to i Syn podobnie czyni.

19Ѿвѣща́ же і҆и҃съ и҆ речѐ и҆̀мъ: а҆ми́нь, а҆ми́нь гл҃ю ва́мъ, не мо́жетъ сн҃ъ твори́ти ѡ҆ себѣ̀ ничесѡ́же, а҆́ще не є҆́же ви́дитъ ѻ҆ц҃а̀ творѧ́ща: ꙗ҆̀же бо ѻ҆́нъ твори́тъ, сїѧ̑ и҆ сн҃ъ та́кожде твори́тъ.

20Ojciec bowiem miłuje Syna i wszystko mu ukazuje, co sam czyni, i większe od tych ukaże mu dzieła, tak że się zdziwicie.

20Ѻ҆ц҃ъ бо лю́битъ сн҃а и҆ всѧ̑ показꙋ́етъ є҆мꙋ̀, ꙗ҆̀же са́мъ твори́тъ: и҆ бѡ́льша си́хъ пока́жетъ є҆мꙋ̀ дѣла̀, да вы̀ чꙋдите́сѧ.

21Podobnie jak Ojciec budzi umarłych i ożywia, tak też i Syn ożywia tych, których chce.

21Ꙗ҆́коже бо ѻ҆ц҃ъ воскреша́етъ мє́ртвыѧ и҆ живи́тъ, та́кѡ и҆ сн҃ъ, и҆̀хже хо́щетъ, живи́тъ.

22Ojciec bowiem nie sądzi nikogo, lecz cały sąd oddał Synowi,

22Ѻ҆ц҃ъ бо не сꙋ́дитъ никомꙋ́же, но сꙋ́дъ ве́сь дадѐ сн҃ови,

23aby wszyscy czcili Syna tak, jak i Ojca czczą. Kto nie czci Syna, i Ojca nie czci, który Go posłał.

23да всѝ чтꙋ́тъ сн҃а, ꙗ҆́коже чтꙋ́тъ ѻ҆ц҃а̀. (А҆) и҆́же не чти́тъ сн҃а, не чти́тъ ѻ҆ц҃а̀ посла́вшагѡ є҆го̀.

24Amen, amen, mówię wam: – Kto słowa Mego słucha i wierzy Temu, Który Mnie posłał, ma życie wieczne, nie stanie przed sądem, ale ze śmierci przejdzie do życia.

24А҆ми́нь, а҆ми́нь гл҃ю ва́мъ, ꙗ҆́кѡ слꙋ́шаѧй словесѐ моегѡ̀ и҆ вѣ́рꙋѧй посла́вшемꙋ мѧ̀ и҆́мать живо́тъ вѣ́чный, и҆ на сꙋ́дъ не прїи́детъ, но пре́йдетъ ѿ сме́рти въ живо́тъ.