Czytania Liturgiczne na 5 maja (22 kwietnia) 2026 roku

21A Piotr, zszedłszy do tych mężów, którzy wysłani byli przez Korneliusza, rzekł: – Oto ja jestem tym, którego szukacie. Jaki jest powód, dla którego przybywacie?

21Во днѝ ѻ҆́ны, соше́дъ пе́тръ къ мꙋжє́мъ по́сланнымъ къ немꙋ̀ ѿ корни́лїа, речѐ: сѐ а҆́зъ є҆́смь, є҆гѡ́же и҆́щете: ка́ѧ є҆́сть вина̀, є҆ѧ́же ра́ди прїидо́сте;

22A ci odrzekli: – Korneliusz, setnik, mąż sprawiedliwy i bogobojny, cieszący się uznaniem całego ludu żydowskiego, przez świętego anioła został pouczony, aby zaprosić cię do domu swego i wysłuchać twego opowiadania.

22Ѻ҆ни́ же реко́ша: корни́лїй со́тникъ, мꙋ́жъ првⷣнъ и҆ боѧ́йсѧ бг҃а, свидѣ́тельствованъ ѿ всегѡ̀ ꙗ҆зы́ка і҆ꙋде́йска, ᲂу҆вѣще́нъ є҆́сть ѿ а҆́гг҃ла ст҃а призва́ти тѧ̀ въ до́мъ сво́й и҆ слы́шати глаго́лы ѿ тебє̀.

23Zaprosił ich więc i ugościł. A nazajutrz Piotr wyszedł z nimi i niektórzy spośród braci z Joppy poszli z nim.

23Призва́въ же и҆̀хъ ᲂу҆чредѝ: наꙋ́трїе же пе́тръ воста́въ и҆́де съ ни́ми, и҆ нѣ́цыи ѿ бра́тїй, и҆̀же ѿ і҆ѻппі́и, и҆до́ша съ ни́мъ:

24Następnego dnia przyszedł do Cezarei. A Korneliusz oczekiwał ich, zwoławszy swych krewnych i najbliższych przyjaciół.

24и҆ наꙋ́трїе внидо́ша въ кесарі́ю. Корни́лїй же бѣ̀ ча́ѧ и҆̀хъ, созва́въ сро́дники своѧ̑ и҆ любє́зныѧ дрꙋ́ги.

25Gdy Piotr wchodził, Korneliusz wyszedł mu na spotkanie i upadłszy do jego nóg, oddał mu pokłon.

25Ꙗ҆́коже бы́сть вни́ти петрꙋ̀, срѣ́те є҆го̀ корни́лїй, и҆ па́дъ на ногꙋ̀ є҆гѡ̀ поклони́сѧ.

26A Piotr podniósł go, mówiąc: – Wstań! I ja także jestem człowiekiem.

26Пе́тръ же воздви́же є҆го̀, глаго́лѧ: воста́ни: и҆ а҆́зъ са́мъ человѣ́къ є҆́смь.

27Rozmawiając z nim, wszedł i zastał wielu zgromadzonych.

27И҆ съ ни́мъ бесѣ́дꙋѧ, вни́де и҆ ѡ҆брѣ́те собра́вшыѧсѧ мнѡ́ги:

28Rzekł tedy do nich: – Wy wiecie, że nie godzi się Żydowi obcować lub odwiedzać innoplemieńca, ale mnie Bóg ukazał, że żadnego człowieka nie należy uważać za niegodnego lub nieczystego.

28рече́ же къ ни̑мъ: вы̀ вѣ́сте, ꙗ҆́кѡ не лѣ́по є҆́сть мꙋ́жꙋ і҆ꙋде́анинꙋ прилѣплѧ́тисѧ и҆лѝ приходи́ти ко и҆ноплеме́нникꙋ: и҆ мнѣ̀ бг҃ъ показа̀ ни є҆ди́наго скве́рна и҆лѝ нечи́ста глаго́лати человѣ́ка:

29Dlatego zaproszony przyszedłem bez sprzeciwu. Pytam was więc, z jakiego powodu posłaliście po mnie.

29тѣ́мже и҆ без̾ сꙋмнѣ́нїѧ прїидо́хъ призва́нъ: вопроша́ю вы̀ ᲂу҆̀бо, коеѧ̀ ра́ди вины̀ посла́сте по менѐ;

30A Korneliusz rzekł: – Od czwartego dnia aż do tej godziny przebywałem w poście, a o dziewiątej godzinie modliłem się w moim domu. I oto stanął przede mną mąż w szacie świetlistej.

30И҆ корни́лїй речѐ: ѿ четве́ртагѡ днѐ да́же до сегѡ̀ часа̀ бѣ́хъ постѧ́сѧ и҆ въ девѧ́тый ча́съ молѧ́сѧ въ домꙋ̀ мое́мъ: и҆ сѐ, мꙋ́жъ ста̀ предо мно́ю во ѻ҆де́жди свѣ́тлѣ

31I mówi: – Korneliuszu, wysłuchana została twoja modlitwa i pamiętane są przed Bogiem twoje dzieła miłosierdzia.

31и҆ речѐ: корни́лїе, ᲂу҆слы́шана бы́сть моли́тва твоѧ̀, и҆ ми́лѡстыни твоѧ̑ помѧнꙋ́шасѧ пред̾ бг҃омъ:

32Poślij więc do Joppy i przywołaj Szymona zwanego Piotrem. Jest on w gościnie w domu Szymona, garbarza, nad morzem, który gdy przyjdzie, powie ci:

32послѝ ᲂу҆̀бо во і҆ѻппі́ю и҆ призовѝ сі́мѡна, и҆́же нарица́етсѧ пе́тръ: се́й стра́нствꙋетъ въ домꙋ̀ сі́мѡна ᲂу҆смарѧ̀ бли́з̾ мо́рѧ: и҆́же прише́дъ возглаго́летъ тебѣ̀.

33Natychmiast więc posłałem do ciebie, a ty dobrze uczyniłeś, przychodząc. Teraz bowiem my wszyscy stoimy przed Bogiem, aby wysłuchać wszystkiego, co ci przez Boga zostało nakazane.

33А҆́бїе ᲂу҆̀бо посла́хъ къ тебѣ̀, ты́ же до́брѣ сотвори́лъ є҆сѝ прише́дъ: нн҃ѣ ᲂу҆̀бо всѝ мы̀ пред̾ бг҃омъ предстои́мъ слы́шати всѧ̑ повелѣ̑ннаѧ тебѣ̀ ѿ бг҃а.

1W owym czasie, Jezus chodził po Galilei, nie chciał bowiem chodzić po Judei, gdyż Żydzi szukali sposobności, by Go zabić.

1Во вре́мѧ ѻ҆́но, хожда́ше і҆и҃съ по си́хъ въ галїле́и: не хотѧ́ше бо во і҆ꙋде́и ходи́ти, ꙗ҆́кѡ и҆ска́хꙋ є҆го̀ і҆ꙋде́є ᲂу҆би́ти.

2Było zaś blisko święto Żydów – rozbijania namiotów.

2Бѣ́ же бли́з̾ пра́здникъ і҆ꙋде́йскїй, потче́нїе сѣ́ни.

3Powiedzieli więc do Niego Jego bracia: – Pójdź stąd i idź do Judei, aby również Twoi uczniowie oglądali dzieła Twe, które czynisz.

3Рѣ́ша ᲂу҆̀бо къ немꙋ̀ бра́тїѧ є҆гѡ̀: прейдѝ ѿсю́дꙋ, и҆ и҆дѝ во і҆ꙋде́ю, да и҆ ᲂу҆чн҃цы̀ твоѝ ви́дѧтъ дѣла̀ твоѧ̑, ꙗ҆̀же твори́ши:

4Nikt bowiem nie czyni nic po kryjomu, gdy stara się być znanym.

4никто́же бо въ та́йнѣ твори́тъ что̀, и҆ и҆́щетъ са́мъ ꙗ҆́вѣ бы́ти: а҆́ще сїѧ̑ твори́ши, ꙗ҆вѝ себѐ мі́рови.

5Jeśli to czynisz, ukaż siebie światu. Albowiem, nawet Jego bracia nie wierzyli w Niego.

5Ни бра́тїѧ бо є҆гѡ̀ вѣ́ровахꙋ въ него̀.

6Mówi więc im Jezus: – To nie Mój czas jeszcze. Wasz czas zawsze jest gotów.

6Гл҃а ᲂу҆̀бо и҆̀мъ і҆и҃съ: вре́мѧ моѐ не ᲂу҆̀ прїи́де: вре́мѧ же ва́ше всегда̀ гото́во є҆́сть:

7Was świat nie może nienawidzić, Mnie zaś nienawidzi, bo Ja świadczę o nim, że jego dzieła są złe.

7не мо́жетъ мі́ръ ненави́дѣти ва́съ, мене́ же ненави́дитъ, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ свидѣ́тельствꙋю ѡ҆ не́мъ, ꙗ҆́кѡ дѣла̀ є҆гѡ̀ ѕла̑ сꙋ́ть:

8Wy pójdźcie na to święto; Ja na to święto nie idę, bo czas Mój jeszcze się nie wypełnił.

8вы̀ взы́дите въ пра́здникъ се́й, а҆́зъ не взы́дꙋ {не ᲂу҆̀ взы́дꙋ} въ пра́здникъ се́й, ꙗ҆́кѡ вре́мѧ моѐ не ᲂу҆̀ и҆спо́лнисѧ.

9Powiedziawszy to, sam pozostał w Galilei.

9Сїѧ̑ ре́къ и҆̀мъ, ѡ҆ста̀ въ галїле́и.

10Kiedy zaś Jego bracia poszli na święto, wtedy i On poszedł, nie jawnie, lecz jakby po kryjomu.

10Є҆гда́ же взыдо́ша бра́тїѧ є҆гѡ̀ въ пра́здникъ, тогда̀ и҆ са́мъ взы́де, не ꙗ҆́вѣ, но ꙗ҆́кѡ та́й.

11Żydzi szukali Go zatem podczas święta i mówili: – Gdzie On jest?

11Жи́дове же и҆ска́хꙋ є҆го̀ въ пра́здникъ и҆ глаго́лахꙋ: гдѣ̀ є҆́сть ѻ҆́нъ;

12I było wielkie wzburzenie w tłumach z Jego powodu. Jedni mówili: – Jest dobry. Inni zaś mówili: – Nie, przecież zwodzi tłum.

12И҆ ро́потъ мно́гъ бѣ̀ ѡ҆ не́мъ въ наро́дѣхъ: ѻ҆́вїи глаго́лахꙋ, ꙗ҆́кѡ бл҃гъ є҆́сть: и҆ні́и же глаго́лахꙋ: нѝ, но льсти́тъ наро́ды.

13Nikt jednak otwarcie nie mówił o Nim ze strachu przed Żydami.

13Никто́же ᲂу҆́бѡ ꙗ҆́вѣ глаго́лаше ѡ҆ не́мъ, стра́ха ра́ди і҆ꙋде́йскагѡ.