Czytania Liturgiczne na 25(12) maj 2026 roku

8Nazajutrz Paweł i ci, którzy byli z nim, dotarliśmy do Cezarei. Weszliśmy do domu Filipa – głosiciela Dobrej Nowiny, jednego z siedmiu diakonów, i zostaliśmy u niego.

8Во днѝ ѻ҆́ны, и҆зше́дше па́ѵелъ и҆ и҆̀же съ ни́мъ, прїидо́хомъ въ кесарі́ю, и҆ вше́дше въ до́мъ фїлі́ппа бл҃говѣ́стника, сꙋ́ща ѿ седмѝ (дїа́кѡнъ), пребы́хомъ ᲂу҆ негѡ̀.

9A on miał cztery córki, dziewice, które prorokowały.

9Сегѡ́ же бѧ́хꙋ дщє́ри дѣви̑цы четы́ри прорица́ющыѧ.

10Kiedy przebywaliśmy tam wiele dni, przyszedł z Judei pewien prorok imieniem Agabos.

10Пребыва́ющымъ же на́мъ та́мѡ дни̑ мнѡ́ги, сни́де нѣ́кто ѿ і҆ꙋде́и прⷪ҇ро́къ, и҆́менемъ а҆га́въ,

11A przyszedłszy do nas, wziął pas Pawła i związawszy sobie ręce i nogi, rzekł: – To mówi Duch Święty: męża tego, do którego ten pas należy, tak zwiążą go Żydzi w Jeruzalem i wydadzą w ręce pogan.

11и҆ прише́дъ къ на́мъ и҆ взе́мъ по́ѧсъ па́ѵловъ, свѧза́въ же своѝ рꙋ́цѣ и҆ но́зѣ, речѐ: та́кѡ гл҃етъ дх҃ъ ст҃ы́й: мꙋ́жа, є҆гѡ́же є҆́сть по́ѧсъ се́й, та́кѡ свѧ́жꙋтъ (є҆го̀) во і҆ерⷭ҇ли́мѣ і҆ꙋде́є и҆ предадѧ́тъ въ рꙋ́цѣ ꙗ҆зы́кѡвъ.

12Gdy to usłyszeliśmy, prosiliśmy zarówno my, jak i miejscowi mieszkańcy, aby nie szedł on do Jeruzalem.

12И҆ ꙗ҆́коже слы́шахомъ сїѧ̑, молѧ́хомъ мы́ же и҆ намѣ́стнїи {та́мошнїи жи́телїе}, не восходи́ти є҆мꙋ̀ во і҆ерⷭ҇ли́мъ.

13Paweł zaś odpowiedział i rzekł: – Cóż czynicie, płacząc i rozdzierając moje serce? Ja bowiem jestem gotów dać się nie tylko związać, ale i umrzeć w Jeruzalem dla imienia Pana Jezusa.

13Ѿвѣща́ же па́ѵелъ и҆ речѐ: что̀ творитѐ, пла́чꙋще и҆ сокрꙋша́юще мѝ се́рдце; а҆́зъ бо не то́чїю свѧ́занъ бы́ти (хощꙋ̀), но и҆ ᲂу҆мре́ти во і҆ерⷭ҇ли́мѣ гото́въ є҆́смь за и҆́мѧ гдⷭ҇а і҆и҃са.

14Gdy nie usłuchał nas, uciszyliśmy się, mówiąc: – Niech się dzieje wola Pana.

14Не повинꙋ́ющꙋсѧ же є҆мꙋ̀, ᲂу҆молча́хомъ, ре́кше: во́лѧ гдⷭ҇нѧ да бꙋ́детъ.

27Rzecze Pan swoim uczniom: Nie jak świat daje, daję wam. Niech nie trwoży się serce wasze ani się nie boi.

27Речѐ гдⷭ҇ь свои́мъ ᲂу҆ченикѡ́мъ Да не смꙋща́етсѧ се́рдце ва́ше, ни ᲂу҆страша́етъ.

28Słyszeliście, że powiedziałem wam: – Odchodzę i przychodzę do was. Jeślibyście Mnie miłowali, ucieszylibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec jest większy ode Mnie.

28Слы́шасте, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ рѣ́хъ ва́мъ: и҆дꙋ̀ и҆ прїидꙋ̀ къ ва́мъ. А҆́ще бы́сте люби́ли мѧ̀, возра́довалисѧ бы́сте (ᲂу҆́бѡ), ꙗ҆́кѡ рѣ́хъ: и҆дꙋ̀ ко ѻ҆ц҃ꙋ̀: ꙗ҆́кѡ ѻ҆ц҃ъ мо́й бо́лїй менє̀ є҆́сть.

29A teraz powiedziałem wam to, zanim się stanie, abyście uwierzyli, kiedy się to stanie.

29И҆ нн҃ѣ рѣ́хъ ва́мъ, пре́жде да́же не бꙋ́детъ, да, є҆гда̀ бꙋ́детъ, вѣ́рꙋ и҆́мете.

30Niewiele już będę z wami rozmawiał, przychodzi bowiem władca świata, ten, który nie ma ze Mną nic wspólnego,

30Ктомꙋ̀ не мно́гѡ гл҃ю съ ва́ми: грѧде́тъ бо сегѡ̀ мі́ра кнѧ́зь и҆ во мнѣ̀ не и҆́мать ничесѡ́же.

31lecz [to się dzieje], by świat poznał, że miłuję Ojca i tak czynię, jak Ojciec Mi przykazał. Podnieście się, wyjdźmy stąd.

31Но да разꙋмѣ́етъ мі́ръ, ꙗ҆́кѡ люблю̀ ѻ҆ц҃а̀, и҆ ꙗ҆́коже заповѣ́да мнѣ̀ ѻ҆ц҃ъ, та́кѡ творю̀: воста́ните, и҆́демъ ѿсю́дꙋ.

1Ja jestem prawdziwą winoroślą, a Ojciec Mój jest tym, który ją uprawia.

1А҆́зъ є҆́смь лоза̀ и҆́стиннаѧ, и҆ ѻ҆ц҃ъ мо́й дѣ́латель є҆́сть:

2Odcina we Mnie każdą odrośl, która nie przynosi owocu, a każdą, która owoc przynosi, oczyszcza, aby owoców więcej przyniosła.

2всѧ́кꙋ ро́згꙋ ѡ҆ мнѣ̀ не творѧ́щꙋю плода̀, и҆́зметъ ю҆̀: и҆ всѧ́кꙋ творѧ́щꙋю пло́дъ, ѡ҆треби́тъ ю҆̀, да мно́жайшїй пло́дъ принесе́тъ.

3Wy już czyści jesteście przez słowo, które wam powiedziałem.

3Оу҆жѐ вы̀ чи́сти є҆стѐ за сло́во, є҆́же гл҃ахъ ва́мъ.

4Trwajcie we Mnie, jak i Ja w was. Jak odrośl nie może przynosić owocu sama z siebie, jeśli nie jest zrośnięta z winoroślą, tak i wy, jeśli nie trwacie we Mnie.

4Бꙋ́дите во мнѣ̀, и҆ а҆́зъ въ ва́съ. Ꙗ҆́коже розга̀ не мо́жетъ плода̀ сотвори́ти ѡ҆ себѣ̀, а҆́ще не бꙋ́детъ на лозѣ̀, та́кѡ и҆ вы̀, а҆́ще во мнѣ̀ не пребꙋ́дете.

5Ja jestem winoroślą, a wy odroślami; kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten owoce liczne przynosi. Beze Mnie bowiem niczego uczynić nie możecie.

5А҆́зъ є҆́смь лоза̀, вы́ (же) ро́ждїе: (и҆) и҆́же бꙋ́детъ во мнѣ̀, и҆ а҆́зъ въ не́мъ, то́й сотвори́тъ пло́дъ мно́гъ, ꙗ҆́кѡ без̾ менє̀ не мо́жете твори́ти ничесѡ́же:

6Jeśli ktoś we Mnie nie trwa, zostanie jak odrośl precz wyrzucony i uschnie; takie zbiera się, w ogień wrzuca i spala.

6а҆́ще кто̀ во мнѣ̀ не пребꙋ́детъ, и҆зве́ржетсѧ во́нъ, ꙗ҆́коже розга̀, и҆ и҆зсы́шетъ: и҆ собира́ютъ ю҆̀ и҆ во ѻ҆́гнь влага́ютъ, и҆ сгара́етъ:

7Jeśli trwacie we Mnie i słowa Moje w was trwają, proście, o cokolwiek chcecie, a spełni się wam.

7а҆́ще пребꙋ́дете во мнѣ̀ и҆ гл҃го́лы моѝ въ ва́съ пребꙋ́дꙋтъ, є҆гѡ́же а҆́ще хо́щете, проси́те, и҆ бꙋ́детъ ва́мъ: