Czytania Liturgiczne na 2 listopada (20 października) 2026 roku

1Paweł i Sylwan, i Tymoteusz do Cerkwi tesaloniczan w Bogu Ojcu, i Panu, Jezusie Chrystusie. Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i Pana Jezusa Chrystusa.

1Па́ѵелъ и҆ сїлꙋа́нъ и҆ тїмоѳе́й цр҃кви солꙋ́нстѣй ѡ҆ бз҃ѣ ѻ҆ц҃ѣ̀ и҆ гдⷭ҇ѣ і҆и҃сѣ хрⷭ҇тѣ̀: блгⷣть ва́мъ и҆ ми́ръ ѿ бг҃а ѻ҆ц҃а̀ на́шегѡ и҆ гдⷭ҇а і҆и҃са хрⷭ҇та̀.

2Dziękujemy Bogu zawsze za was wszystkich, pamiętając o was wszystkich w modlitwach naszych,

2Благодари́мъ бг҃а всегда̀ ѡ҆ всѣ́хъ ва́съ, помина́нїе ѡ҆ ва́съ творѧ́ще въ моли́твахъ на́шихъ,

3nieustannie wspominając wasze dzieło wiary i trud miłości, i wytrwałości w nadziei w Panu naszym, Jezusie Chrystusie, przed Bogiem i Ojcem naszym,

3непреста́ннѡ помина́юще ва́ше дѣ́ло вѣ́ры, и҆ трꙋ́дъ любвѐ, и҆ терпѣ́нїе ᲂу҆пова́нїѧ гдⷭ҇а на́шегѡ і҆и҃са хрⷭ҇та̀, пред̾ бг҃омъ и҆ ѻ҆ц҃е́мъ на́шимъ,

4wiedząc, bracia umiłowani, że wasze wybranie jest od Boga.

4вѣ́дѧще, бра́тїе возлю́бленнаѧ, ѿ бг҃а и҆збра́нїе ва́ше:

5Albowiem nasze zwiastowanie Ewangelii dokonało się pośród was nie tylko w słowie, lecz także w mocy i w Duchu Świętym, i obwieszczeniu wielkim. Wiecie przecież, jacy byliśmy wśród was ze względu na was.

5ꙗ҆́кѡ бл҃говѣствова́нїе на́ше не бы́сть къ ва́мъ въ сло́вѣ то́чїю, но и҆ въ си́лѣ, и҆ въ дс҃ѣ ст҃ѣ, и҆ во и҆звѣще́нїи мно́зѣ, ꙗ҆́коже и҆ вѣ́сте, каковѝ бы́хомъ въ ва́съ ра́ди ва́съ.

18W owym czasie, stało się, kiedy Jezus modlił się na osobności – byli z Nim [tylko] uczniowie – zapytał ich, mówiąc: – Za kogo uważają Mnie te tłumy?

18Во вре́мѧ ѻ҆́но, бы́сть є҆гда̀ і҆и҃съ молѧ́шесѧ є҆ди́нъ, съ ни́мъ бѣ́хꙋ ᲂу҆ченицы̀. и҆ вопросѝ и҆̀хъ глаго́лѧ: кого́ мѧ глаго́лютъ наро́ди бы́ти;

19Oni zaś odpowiadając, rzekli: – Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał.

19Ѻ҆ни́ же ѿвѣща́вше рѣ́ша: і҆ѡа́нна крⷭти́телѧ: и҆ні́и же и҆лїю̀: дрꙋзі́и же, ꙗ҆́кѡ прⷪ҇ро́къ нѣ́кїй ѿ дре́внихъ воскре́се.

20Powiedział im: – A wy za kogo Mnie uważacie? Odpowiadając, Piotr rzekł: – Za Chrystusa Bożego!

20Рече́ же и҆̀мъ: вы́ же кого́ мѧ глаго́лете бы́ти; Ѿвѣща́въ же пе́тръ речѐ: хрⷭ҇та̀ бж҃їѧ.

21On zaś, upomniawszy ich, nakazał nikomu o tym nie mówić

21Ѻ҆́нъ же запре́щь и҆̀мъ, повелѣ̀ никомꙋ́же глаго́лати сегѡ̀,

22i dodał: – Trzeba, aby Syn Człowieczy wiele wycierpiał i został odrzucony przez starszych, arcykapłanów, znawców Ksiąg, i żeby został zabity, a trzeciego dnia powstał z martwych.

22ре́къ, ꙗ҆́кѡ подоба́етъ сн҃ꙋ чл҃вѣ́ческомꙋ мно́гѡ пострада́ти, и҆ и҆скꙋше́нꙋ {ѿве́рженꙋ} бы́ти ѿ ста́рєцъ и҆ а҆рхїерє́й и҆ кни̑жникъ, и҆ ᲂу҆бїе́нꙋ бы́ти, и҆ въ тре́тїй де́нь воста́ти.