Czytania Liturgiczne na 16(3) listopad 2026 roku

1Paweł i Sylwan, i Tymoteusz do Cerkwi tesaloniczan w Bogu, Ojcu naszym, i w Panu, Jezusie Chrystusie.

1Па́ѵелъ и҆ сїлꙋа́нъ и҆ тїмоѳе́й, цр҃кви солꙋ́нстѣй, ѡ҆ бз҃ѣ ѻ҆ц҃ѣ̀ на́шемъ и҆ гдⷭ҇ѣ і҆и҃сѣ хрⷭ҇тѣ̀:

2Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana, Jezusa Chrystusa.

2блгⷣть ва́мъ и҆ ми́ръ ѿ бг҃а ѻ҆ц҃а̀ на́шегѡ, и҆ гдⷭ҇а і҆и҃са хрⷭ҇та̀.

3Dziękować powinniśmy Bogu zawsze za was, bracia, jak to i godne jest, bo wzrasta niezmiernie wiara wasza i obfituje miłość każdego z was wszystkich, jednych ku drugim.

3Благодари́ти до́лжни є҆смы̀ бг҃а всегда̀ ѡ҆ ва́съ, бра́тїе, ꙗ҆́коже досто́йно є҆́сть, ꙗ҆́кѡ превозраста́етъ вѣ́ра ва́ша, и҆ мно́житсѧ любо́вь є҆ди́нагѡ коегѡ́ждо всѣ́хъ ва́съ дрꙋ́гъ ко дрꙋ́гꙋ:

4Tak że my sami chlubimy się wami w Cerkwiach Bożych ze względu na wytrwałość waszą i wiarę we wszystkich prześladowaniach waszych, i uciski, które znosicie.

4ꙗ҆́кѡ самѣ̑мъ на́мъ хвали́тисѧ ѡ҆ ва́съ въ цр҃квахъ бж҃їихъ, ѡ҆ терпѣ́нїи ва́шемъ и҆ вѣ́рѣ во всѣ́хъ гоне́нїихъ ва́шихъ и҆ ско́рбехъ, ꙗ҆̀же прїе́млете,

5Są one znakiem sprawiedliwego sądu Bożego, zmierzającego do uznania was za godnych Królestwa Bożego, dla którego też i cierpicie.

5показа́нїе првⷣнагѡ сꙋда̀ бж҃їѧ, во є҆́же сподо́битисѧ ва́мъ црⷭ҇твїѧ бж҃їѧ, є҆гѡ́же ра́ди и҆ стра́ждете.

6Jeśli nawet jest sprawiedliwym u Boga oddanie w zamian uciskiem tym, którzy was uciskają,

6А҆́ще ᲂу҆́бѡ првⷣно ᲂу҆ бг҃а, возда́ти ско́рбь ѡ҆скорблѧ́ющымъ ва́съ,

7to i wam uciskanym wytchnienie razem z nami podczas objawienia Pana, Jezusa z nieba, wespół z aniołami mocy Jego;

7а҆ ва́мъ ѡ҆скорблѧ́ємымъ ѿра́дꙋ съ на́ми, во ѿкрове́нїи гдⷭ҇а і҆и҃са съ нб҃сѐ, со а҆́гг҃лы си́лы своеѧ̀,

8w ogniu gorejącym On wymierzy karę nieznającym Boga i niesłuchającym Ewangelii Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

8во ѻ҆гнѝ пла́меннѣ даю́щагѡ ѿмще́нїе не вѣ́дꙋщымъ бг҃а и҆ не послꙋ́шающымъ бл҃говѣствова́нїѧ гдⷭ҇а на́шегѡ і҆и҃са хрⷭ҇та̀:

9Oni to karę poniosą – zagładę wieczną przed obliczem Pańskim i przed chwałą mocy Jego,

9и҆̀же мꙋ́кꙋ прїи́мꙋтъ, поги́бель вѣ́чнꙋю, ѿ лица̀ гдⷭ҇нѧ и҆ ѿ сла́вы крѣ́пости є҆гѡ̀,

10a kiedy przyjdzie, aby ukazać chwałę w świętych swoich i aby być wielbionym wśród wszystkich, którzy uwierzyli, gdyż znalazło wiarę świadectwo nasze wobec was, w owym dniu.

10є҆гда̀ прїи́детъ просла́витисѧ во ст҃ы́хъ свои́хъ и҆ ди́венъ бы́ти во всѣ́хъ вѣ́ровавшихъ, ꙗ҆́кѡ ᲂу҆вѣ́рисѧ свидѣ́тельство на́ше въ ва́съ, въ де́нь ѡ҆́нъ.

29W owym czasie, gdy tłum zaczął się gromadzić, [Jezus] począł mówić: – To pokolenie jest pokoleniem złym, znaku szuka; ale znak nie będzie mu dany, oprócz znaku proroka Jonasza.

29Во вре́мѧ ѻ҆́но, наро́дѡмъ собира́ющымсѧ, нача́тъ і҆и҃съ глаго́лати: ро́дъ се́й лꙋка́въ є҆́сть: зна́менїѧ и҆́щетъ, и҆ зна́менїе не да́стсѧ є҆мꙋ̀, то́кмѡ зна́менїе і҆ѡ́ны проро́ка.

30Jak bowiem Jonasz stał się znakiem dla Niniwitów, tak też będzie Syn Człowieczy dla tego pokolenia.

30ꙗ҆́коже бо бы́сть і҆ѡ́на зна́менїе нїнеѵі́тѡмъ, та́кѡ бꙋ́детъ и҆ сн҃ъ чл҃вѣ́ческїй ро́дꙋ семꙋ̀.

31Królowa południa powstanie na sąd przeciwko mężom pokolenia tego i osądzi ich. Albowiem z krańców ziemi przybyła, aby słuchać mądrości Salomona, a oto tu więcej niż Salomon.

31Цари́ца ю҆́жскаѧ воста́нетъ на сꙋ́дъ съ мꙋ̑жи ро́да сегѡ̀, и҆ ѡ҆сꙋ́дитъ и҆̀хъ: ꙗ҆́кѡ прїи́де ѿ конє́цъ землѝ слы́шати премꙋ́дрость соломѡ́новꙋ: и҆ сѐ мно́жае соломѡ́на здѣ̀.

32Mężowie Niniwici powstaną na sąd przeciwko pokoleniu temu i osądzą je, albowiem nawrócili się na wezwanie Jonasza, a oto tu więcej niż Jonasz.

32Мꙋ́жїе нїнеѵі́тстїи воста́нꙋтъ на сꙋ́дъ съ ро́домъ си́мъ и҆ ѡ҆сꙋ́дѧтъ и҆̀: ꙗ҆́кѡ пока́ѧшасѧ про́повѣдїю і҆ѡ́ниною: и҆ сѐ, мно́жае і҆ѡ́ны здѣ̀.

33Nikt, kto zapala lampę, nie stawia jej w ukryciu ani pod korcem, lecz na świeczniku, aby ci, którzy wchodzą, widzieli światło.

33Никто́же (ᲂу҆́бѡ) свѣти́льника вже́гъ, въ скро́вѣ полага́етъ, ни под̾ спꙋ́домъ, но на свѣ́щницѣ, да входѧ́щїи свѣ́тъ ви́дѧтъ.