Czytania Liturgiczne na 19(6) listopad 2026 roku

13A my powinniśmy zawsze dziękować Bogu za was, bracia umiłowani w Panu, albowiem wybrał was Bóg jako pierwociny ku zbawieniu w świętości Ducha i w wierze w prawdę.

13Бра́тїе, мы̀ до́лжни є҆смы̀ благодари́ти бг҃а всегда̀ ѡ҆ ва́съ, бра́тїе возлю́блєннаѧ ѿ гдⷭ҇а: ꙗ҆́кѡ и҆збра́лъ є҆́сть ва́съ бг҃ъ ѿ нача́ла во спасе́нїе, во ст҃ы́ни дх҃а и҆ вѣ́ры и҆́стины:

14Do tego też powołał was przez nasze zwiastowanie dla otrzymania chwały Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

14въ не́же призва̀ ва́съ бл҃говѣствова́нїемъ на́шимъ, въ полꙋче́нїе сла́вы гдⷭ҇а на́шегѡ і҆и҃са хрⷭ҇та̀.

15Bracia, trwajcie więc niewzruszenie i trzymajcie się mocno tradycji, których zostaliście nauczeni czy to przez słowo, czy też przez nasz list.

15Тѣ́мже ᲂу҆̀бо, бра́тїе, сто́йте и҆ держи́те преда̑нїѧ, и҆̀мже наꙋчи́стесѧ и҆лѝ сло́вомъ, и҆лѝ посла́нїемъ на́шимъ.

16A sam Pan nasz, Jezus Chrystus, i Bóg, i Ojciec nasz, który umiłował nas i dał pocieszenie wieczne, i dobrą nadzieję w łasce,

16Са́мъ же гдⷭ҇ь на́шъ і҆и҃съ хрⷭ҇то́съ, и҆ бг҃ъ и҆ ѻ҆ц҃ъ на́шъ, возлюби́вый на́съ и҆ да́вый ᲂу҆тѣше́нїе вѣ́чно и҆ ᲂу҆пова́нїе бл҃го въ блгⷣти,

17niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi w każdym słowie i dobrym dziele.

17да ᲂу҆тѣ́шитъ сердца̀ ва̑ша и҆ да ᲂу҆тверди́тъ {да ᲂу҆тверди́тъ ва́съ} во всѧ́цѣмъ сло́вѣ и҆ дѣ́лѣ бла́зѣ.

1A poza tym módlcie się, bracia, za nas, aby Słowo Pańskie rozpowszechniało się i rozsławiało tak jak i u was,

1Про́чее, моли́тесѧ ѡ҆ на́съ, бра́тїе, да сло́во гдⷭ҇не тече́тъ и҆ сла́витсѧ, ꙗ҆́коже и҆ въ ва́съ,

2i abyśmy zostali wybawieni od niestałych i przewrotnych ludzi; bo nie u wszystkich jest wiara.

2и҆ да и҆зба́вимсѧ ѿ ѕлы́хъ и҆ лꙋка́выхъ человѣ̑къ: не всѣ́хъ бо є҆́сть вѣ́ра.

3A wierny jest Pan, który utwierdzi was i ustrzeże od przewrotnego.

3Вѣ́ренъ же є҆́сть гдⷭ҇ь, и҆́же ᲂу҆тверди́тъ ва́съ и҆ сохрани́тъ ѿ лꙋка́вагѡ.

4Co do was jednak, mamy pewność w Panu, że co nakazujemy wam, to czynicie i czynić będziecie.

4Оу҆пова́емъ же на гдⷭ҇а ѡ҆ ва́съ, ꙗ҆́кѡ, ꙗ҆̀же повелѣва́емъ ва́мъ, и҆ творитѐ и҆ сотворитѐ.

5A Pan niech skieruje serca wasze ku miłości Bożej i cierpliwości Chrystusowej.

5Гдⷭ҇ь же да и҆спра́витъ сердца̀ ва̑ша въ любо́вь бж҃їю и҆ въ терпѣ́нїе хрⷭ҇то́во.

47Rzecze Pan do Żydów, którzy przyszli do Niego: Biada wam, znawcy Pisma i faryzeusze, albowiem budujecie pomniki prorokom, których ojcowie wasi zabili.

47Речѐ гдⷭ҇ь ко прише́дшымъ къ немꙋ̀ і҆ꙋде́ѡмъ: го́ре ва́мъ кни́жницы и҆ фарїсе́є, ꙗ҆́кѡ зи́ждете гро́бы прорѡ́къ, ѻ҆тцы́ же ва́ши и҆зби́ша и҆̀хъ:

48Zatem, świadkami jesteście i pochwalacie czyny ojców waszych. Oni bowiem zabili ich, wy zaś budujecie im pomniki.

48ᲂу҆̀бо свидѣ́тельствꙋете и҆ соблаговолитѐ дѣлѡ́мъ ѻ҆тє́цъ ва́шихъ: ꙗ҆́кѡ ті́и ᲂу҆́бѡ и҆зби́ша и҆̀хъ, вы́ же зи́ждете и҆́хъ гро́бы.

49Dlatego Mądrość Boża powiedziała: – Poślę do nich proroków i apostołów, a niektórych z nich będą zabijać i prześladować,

49Сегѡ̀ ра́ди и҆ премⷣрость бж҃їѧ речѐ: послю̀ въ ни́хъ {къ ни̑мъ} прⷪ҇ро́ки и҆ а҆пⷭ҇лы, и҆ ѿ ни́хъ ᲂу҆бїю́тъ и҆ и҆зженꙋ́тъ:

50aby zażądać od pokolenia tego rachunku za krew wszystkich proroków przelaną od stworzenia świata,

50да взы́щетсѧ кро́вь всѣ́хъ прⷪ҇рѡ́къ, пролива́емаѧ ѿ сложе́нїѧ мі́ра, ѿ ро́да сегѡ̀,

51od krwi Abla do krwi Zachariasza, zabitego między ołtarzem a Domem [Bożym]. Tak, powiadam wam, zażąda się od pokolenia tego.

51ѿ кро́ве а҆́велѧ да́же до кро́ве заха́рїи, поги́бшагѡ междꙋ̀ ѻ҆лтаре́мъ и҆ хра́момъ: є҆́й, гл҃ю ва́мъ, взы́щетсѧ ѿ ро́да сегѡ̀.

52Biada wam, znawcy Prawa, albowiem wzięliście klucz poznania, sami nie weszliście i wchodzącym zabraniacie.

52Го́ре ва́мъ зако́нникѡмъ, ꙗ҆́кѡ взѧ́сте клю́чь разꙋмѣ́нїѧ: са́ми не внидо́сте, и҆ входѧ́щымъ возбрани́сте.

53A gdy to mówił do nich, zaczęli znawcy Ksiąg i faryzeusze strasznie złościć się i wypytywać Go o wiele rzeczy,

53Гл҃ющꙋ же є҆мꙋ̀ сїѧ̑ къ ни̑мъ, нача́ша кни́жницы и҆ фарїсе́є бѣ́днѣ {ѕѣлѡ̀} гнѣ́ватисѧ на́нь и҆ преста́ти {вопроша́ти} є҆го̀ ѡ҆ мно́зѣ,

54czyhając, aby przyłapać Go na czymś z Jego ust, aby Go oskarżyć.

54ла́юще є҆го̀ {навѣ́тꙋюще на́нь}, и҆́щꙋще ᲂу҆лови́ти нѣ́что ѿ ᲂу҆́стъ є҆гѡ̀, да на́нь возглаго́лютъ.

1A kiedy zebrały się ogromne tłumy, tak że [ludzie] deptali się nawzajem, począł mówić najpierw do swych uczniów: – Strzeżcie się zaczynu faryzeuszy, którym jest obłuda.

1Ѡ҆ ни́хже {междꙋ̀ тѣ́мъ} собра́вшымсѧ тьма́мъ наро́да, ꙗ҆́кѡ попира́ти дрꙋ́гъ дрꙋ́га, нача́тъ гл҃ати ᲂу҆чн҃кѡ́мъ свои̑мъ пе́рвѣе: внемли́те себѣ̀ ѿ ква́са фарїсе́йска, є҆́же є҆́сть лицемѣ́рїе.