Dla dzieci: Wiara, Nadzieja i Miłość

Za panowania cesarza rzymskiego Hadriana (117-138r.), mieszkała w Rzymie pewna wdowa imieniem Zofia. Miała on trzy córki: Wiarę (lat 12), Nadzieję (lat 10) i Miłość (lat 8). Matka wychowywała również swoje córki w wierze w Chrystusa.

Dowiedział się o tym cesarz j zapragnął je ujrzeć. Zofia zrozumiała, dlaczego cesarz je wzywa. Wszystkie cztery zaczęły przygotowywać się do męczeństwa. Matka tłumaczyła dzieciom, aby stały niezachwianie w wierze w Chrystusa i nie bały się tortur. „Dzieci moje - mówiła - uradujcie starość matki niezłomnym wyznaniem imienia Chrystusa”. Wzmocnione na duchu modlitwą trzy młode chrześcijanki stanęły bez lęku przed obliczem cesarza, śmiało i niezłomnie wyznały wobec niego swą wiarę i na oczach matki byty poddane torturom, wreszcie ścięte. Zofii zaś cesarz nie wydal na męki wiedząc, iż nie zdoła zachwiać jej wiary. Za zezwoleniem cesarza matka pochowała swe dzieci, lecz wskutek wielkich przeżyć po trzech dniach zmarła.

Cerkiew czci również i św. Zofię jako męczennicę z tego powodu, że chociaż nie ciałem, lecz sercem swym ucierpiała ona ogromne męki dla Chrystusa, patrząc na cierpienia swych dzieci.

Imiona św. męczennic pokrywają się z nazwami trzech dobrodziejstw: Wiara (po słowiańsku Wiera), Nadzieja (Nadieżda) i Miłość (Lubow), Zofia - mądrość.

Zapraszamy do działu dla dzieci

Źródło: Łampada 4/1987

— Anna Czerewacka