List Bożonarodzeniowy Świętego Soboru Biskupów PAKP

Do czcigodnego Duchowieństwa, miłujących Chrystusa Mnichów
i do wszystkich Wiernych w Chrystusie Braci i Sióstr!

„Pan posłał wybawienie swemu ludowi”

Najmiłosierniejszy Pan znowu pozwala nam usłyszeć radosny dźwięk dzwonów, obwieszczających ziemi cud nadprzyrodzony, tajemnicę przedziwną i przesławną, dokonane w Betlejem zrodzenie z Dziewicy Marii obiecanego Mesjasza Jezusa Chrystusa. „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca” (J 1, 14).

W betlejemskim żłobie pokornie spoczął Niemający początku i Pierworodny, o którym śpiewał starotestamentowy Prorok: „Tron Twój, o Boże, trwa wiecznie, berło Twego królestwa, berło sprawiedliwe” (Ps 44, 7).

Święci aniołowie śpiewają: „Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, w ludziach upodobanie ku dobremu” (Łk 2, 14) i ogłaszają światu objawienie się Boga Słowa, drugiej Osoby Trójcy Świętej.

Pieśń aniołów, to tryumf nieba, pokłonienie pasterzy i mędrców to radość ziemi, bowiem natura ludzka przyjmuje pełnię Bóstwa, o czym pisze Apostoł Paweł: „…to, co zniszczalne, przyodzieje się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodzieje się w nieśmiertelność” (1 Kor 15, 54), gdyż „Pan posłał wybawienie swemu ludowi”.

Bracia i Siostry! Wspominając dzisiaj Narodzenie Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa, wysławiajmy Go: „Śpiewajcie Bogu naszemu, śpiewajcie, śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie” (prokimenon, ton 3). Narodzony Pan, jako Król królujących daje wolność zamkniętym w więzieniu grzechów, zmęczonym ciężarem życia daje spokój i uleczenie, zbłąkanym i zrozpaczonym daje Światłość Prawdy, która świeci w ciemności, a wszystkim pracującym i utrudzonym daje pokój i upodobanie ku dobremu. „Przez to narodzenie Najwyższy objawił się na ziemi pokornym człowiekiem, pragnąc ku górze prowadzić (nas) wszystkich” (akatyst do Najświętszej Bogurodzicy, kontakion 8).

Sam zaś Bogoczłowiek nie spotkał na ziemi sławy, bogactwa, czci i chwały, a pustynię, Golgotę i grób. Jednak Światłość duchowa i Jego wszechwładna Wola zwyciężyły zło i śmierć. Od tego momentu najdoskonalsza Dobroć i Prawda zbawiają świat i zapalają iskrę nowego, lepszego życia. Bramy raju zostały otwarte dla wszystkich.

Bracia i Siostry! Narodzenie Chrystusa, jak i sam jego moment, także dzisiaj niosą światu światłość, radość i pokój. „I kto odczuwa pragnienie niech przyjdzie, kto chce, niech wody życia darmo zaczerpnie” (Ap 22, 17).

Niestety, dzisiaj wielu nie korzysta z tego daru. Chrześcijaństwo stało się dla wielu przedmiotem różnych posądzeń i napaści. Ono przeszkadza wielu w ich powszednim życiu, nawykach i słabościach. Spełniają się słowa wypowiedziane wobec Dzieciątka Chrystusa przez Starca Symeona: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wieku w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą” (Łk 2, 34).

Człowiek, który odrzucił Chrystusa, sam wygłasza sąd nad sobą. Radość obca. Dla takiego człowieka nie ma świętości, nie ma wiary w swoją własną nieśmiertelność i chrześcijańska, pochodząca z tajemnicy Zrodzenia Bożego Dzieciątka, staje się dla niego w zwycięstwo ducha nad ciałem. Jego serce nie napełnia się radością przy dźwięku pieśni cerkiewnych i życiu cerkiewnym.

Współczesny człowiek zapomina, że w świecie istnieje wyjątkowa moc, która pomaga człowiekowi. Tą mocą jest wiara chrześcijańska, „…tym zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest wiara nasza” (1 J 5, 4).

Bracia i Siostry! Historia Świętego Kościoła Prawosławnego daje przykłady, jak nasi przodkowie dla Królestwa Bożego, dla Chrystusa, rezygnowali z majątków, rodzin, chwały i innych rzeczy. Wiara była dla nich ewangelicznym skarbem, ukrytym w świecie: „…który człowiek ukrył, uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił to pole” (Mt 13, 44). W ten sposób oni wzbogacali się w majętność i chwałę. Królowie i księcia zostawiali królewskie i książęce sztandary u podnóża Krzyża Chrystusa. Dowódcy i szeregowi żołnierze często zamieniali oręż na mnisze szaty. Święci duszę swoją oddawali za swoich bliźnich, a całe narody pozostawiały pogaństwo i przychodzili do Żywego Prawdziwego Boga. Oto przykłady dla nas!

Bracia i Siostry! Wspomnijmy w świąteczne dni Narodzin Chrystusa naszych Braci i Sióstr, którzy w 1947 roku przeżyli tak zwaną akcję „Wisła”. Wypędzano ich z rodzinnych miejsc, z rodzinnego gniazda. Pozostawiali swoje świątynie, które następnie były niszczone. Nie bacząc na wszelkiego rodzaju kłopoty, przeżycia i trudności, oni twardo stali przy swojej Wierze Prawosławnej. Wielu z nich do dzisiaj pozostało kolumnami wiary i świadkami Świętego Prawosławia w wielu miejscach naszej Ojczyzny. Oni stali się bohaterami ducha dwudziestego wieku. W 2007 roku spełnia się sześćdziesiąt lat od chwili rozpoczęcia akcji „Wisła”.

Bracia i Siostry! W trudnych powojennych latach rozbicia i osłabienia życia naszego Kościoła, na jego ruinach założony został w 1947 roku żeński monaster Świętych Niewiast Marty i Marii na Świętej Górze Grabarce, którego zadaniem stała się nieustanna modlitwa za wielce cierpiący wierzący lud naszego Kościoła. Lampa nieustannej modlitwy płonie na Świętej Górze Grabarce, dzięki Bogu, do dzisiaj.

Rok 2007 jest jubileuszowym dla Świętego Monasteru, który ma sześćdziesiąt lat. Wspominamy te fakty, aby w roku jubileuszowym złożyć dziękczynienie Bogu za „radości i smutki”, i przy okazji przypomnieć sobie słowa Pana: „Nie bój się, mała trzódko, gdyż spodobało się Ojcu waszemu dać wam królestwo” (Łk 12, 32). Chrystus zawsze jest z nami, „…wczoraj i dziś, ten sam także na wieki” (Hbr 13, 8). On jest naszym Zbawicielem, Pocieszycielem, naszą Radością i Szczęściem. Bez Niego nie możemy istnieć nie tylko my, ale i cały świat. Chrystus jest potrzebny światu. We wszystkim zaufajmy Jemu!

Serdecznie pozdrawiamy czcigodne Duchowieństwo, miłujących Boga Mnichów, naszą Młodzież i Dzieci oraz wszystkich Wierzących naszego Świętego Kościoła w Ojczyźnie i poza jej granicami, ze Świętem Narodzenia Chrystusa i Nowym Rokiem 2007.

Życzymy Wam, aby wiara i miłość umacniały się we wszystkich nas i w całym świecie dla naszego zbawienia, dla wspólnego dobra i ku chwale Bożej.

Pan nasz Jezus Chrystus, który urodził się w Betlejem i spoczął w żłobie, niech da światu swoją moc, aby dobro tryumfowało nad złem, światłość nad ciemnością, a na ziemi zapanował pokój, przyniesiony przez Chrystusa i wyśpiewany w noc Narodzenia przez świętych mieszkańców nieba, aniołów.

Pan niech „według bogactwa swej chwały sprawi w was przez Ducha swego wzmocnienie siły wewnętrznego człowieka. Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach” (Ef 3, 16-17). Amen.

Z Bożego miłosierdzia pokorni:

+ Sawa, Metropolita Warszawski i Całej Polski + Szymon, Arcybiskup Łódzki i Poznański + Adam, Arcybiskup Przemyski i Nowosądecki + Jeremiasz, Arcybiskup Wrocławski i Szczeciński + Abel, Arcybiskup Lubelski i Chełmski + Miron, Biskup Hajnowski + Jakub, Biskup Białostocki i Gdański + Grzegorz, Biskup Bielski

Narodzenie Chrystusa 2006/2007 r. Miasto Stołeczne Warszawa