Poświęcenie prawosławnego domu studentów w Warszawie

Dzień 1 września 2006 r. zapisał się w historii Kościoła Prawosławnego w Polsce. W 70-tą rocznicę oddania do użytku Internatu Prawosławnych Studentów Sekcji Teologii Prawosławnej Uniwersytetu Warszawskiego, budynek przy ul. śww. Cyryla i Metodego w Warszawie ponownie wypełniła modlitwa. Jego Eminencja, metropolita Sawa dokonał poświęcenia przekazanej Cerkwi pierwszej części budynku. W ceremonii uczestniczyli przedstawiciele studentów, którzy wkrótce znajdą tu swój dom i kierownik prac remontowych Jerzy Krot.

Historia prawosławnego domu stdentów Gdy w 1925 r. uruchamiano, na Uniwersytecie Warszawskim, Sekcję Teologii Prawosławnej zdawano sobie sprawę, że wkrótce trzeba będzie zorganizować internat dla prawosławnych studentów. By zaspokajać potrzeby przyszłych elit polskiego prawosławia musiał on być ulokowany blisko świątyni by studenci mieli możliwość częstej modlitwy i należytej duszpasterskiej opieki. Gdy w 1927 r. przygotowywano plany rozbudowy budynków metropolitalno-parafialnych, przy cerkwi św. Marii Magdaleny, umieszczono w nich również nowe skrzydło na potrzeby internatu. Niestety nieprzychylna polityka władz II Rzeczypospolitej i kłopoty finansowe nie pozwoliły ich zrealizować. Nie zaniechano jednak starań o stworzenie „prawosławnego domu studenckiego”. Do projektu powrócono ponownie w 1933 r. Jednak i tym razem nie udało się go zrealizować. Dopiero dwa lata później plany zaczęto wprowadzać w życie. Na cerkiewnej ziemi, w cieniu katedry metropolitalnej rozpoczęło się wznoszenie budynku o powierzchni ponad 2500 m² i kubaturze 13996 m3 W roku akademickim 1935/36 prowadzono już prace adaptacyjne i wykończeniowe. Na przełomie 1936 i 1937 r. pierwsi studenci weszli do nowego Internatu. Znalazło się w nim miejsce na kaplicę oraz pokoje dla studentów wielu warszawskich uczelni.

Internat otoczony był szczególną opieką. Zdawano sobie sprawę, że jego duchowe oddziaływanie będzie znacząco wpływać na kształt przyszłych prawosławnych elit. Starano się więc organizować w nim różnego rodzaju spotkania religijne, prelekcje, odczyty. Tu spotykało się Koło Teologów Prawosławnych. Opiekunami i dyrektorami Internatu zawsze były wybitne jednostki, np. przyszły metropolita ks. biskup Tymoteusz Szretter.

Krótko jednak niósł on swą posługę. Wybuch II wojny światowej przerwał działalność Sekcji Teologii Prawosławnej. Internat opustoszał. W latach czterdziestych przejęło go Gestapo. Po wojnie budynek nie powrócił do prawowitego właściciela. Najpierw przejęły go służby bezpieczeństwa, a następnie milicja. Taki stan, mimo podejmowanych przez Cerkiew od lat pięćdziesiątych prób odzyskania nieruchomości, trwał do 2005 r.

Jego Eminencja metropolita Sawa, po swym wstąpieniu na tron metropolitalny w 1998 r. jednym z pierwszych działań uczynił wznowienie starań o odzyskanie dawnego Internatu. Kilkuletnie wysiłki zakończyły się podpisaniem umowy w ramach, której policja sukcesywnie do 2008 r. przekaże Cerkwi cały budynek.

14 lipca ubiegłego roku przekazano pierwszą jego część o powierzchni 670 m². Wielka radość ówczesnego dnia mąciła świadomość jak bardzo zdewastowany jest budynek i jak wielkie środki będzie trzeba włożyć w przywrócenie mu należnego stanu i adaptację do cerkiewnych potrzeb. Obawy okazały się uzasadnione. Planowany na pół roku remont przeciągnął się o kolejnych sześć miesięcy. Co chwilę trzeba było borykać się z nieprzewidywalnymi trudnościami: instalacje, wymiana okien, przebudowa ścian, osypujące się tynki, itp.

Bóg jednak nie dał upaść dobremu dziełu. W sobotę 1 września ściany budynku, rękoma Jego Eminencji zostały poświęcone wodą świeconą i namaszczone świętym olejem. Nowy „dom Boży” da schronienie rodzinom czterech kapłanów, a na pozostałych dwóch piętrach znajdują się pokoje dla ponad 20 studentów, świetlica, dwie kuchnie i inne pomieszczenia socjalne. Tu również spotykać się będzie Bractwo Śww. Cyryla i Metodego oraz rodzice dzieci uczestniczących w katechezie przy parafii metropolitalnej.

Na podstawie www.orthodox.pl.

— Grzegorz Barszczewski