Święto Wprowadzenia Bogurodzicy do Świątyni w warszawskiej Katedrze

4 grudnia Cerkiew prawosławna uroczyście obchodzi wielkie święto z liczby dwunastu jakim jest Wprowadzenie Bogurodzicy do Świątyni (cs. Wwiedienije wo chram Preswjatoj Bohorodicy). W tym świątecznym dniu, w sposób szczególny odczuwamy powiew czystości i świętości, światłości i radości przeżywanych wydarzeń mających miejsce ponad dwa tysiące lat temu, kiedy to do starotestamentowej Świątyni Jerozolimskiej oraz jej najświętszego miejsca, przyprowadzona została Przenajświętsza Bogurodzica i ofiarowana na służbę Bogu.

Tego dnia Świętej Liturgii w katedrze metropolitalnej św. Marii Magdaleny przewodniczył proboszcz katedry, ks. protoprezbiter Anatol Szydłowski. Asystowało mu zaś duchowieństwo warszawskiej parafii. Nabożeństwo swym śpiewem upiększał chór katedralny pod dyrekcją ks. protodiakona Sergiusza Bowtruczuka. Warto zaznaczyć, iż tego dnia, w warszawskiej świątyni zebrało się wyjątkowo dużo wiernych, biorąc pod uwagę fakt, iż święto wypadło w dzień pracujący. Ponadto, znaczna część wiernych przystąpiła do Świętych Darów. Po zakończeniu Świętej Liturgii do wiernych ze słowem pozdrowień i świątecznymi życzeniami zwrócił się proboszcz katedry metropolitalnej, ks. protoprezbiter Anatol Szydłowski.

Warto zastanowić się nad głębokim znaczeniem tego święta, podkreślającego ogromną rolę Przenajświętszej Bogurodzicy w Bożym planie zbawienia ludzkości oraz w życiu każdego prawosławnego chrześcijanina.

Wskazywane są różne daty ustanowienia święta i upowszechnienia go w kalendarzu liturgicznym Cerkwi (jedna z hipotez wskazuje rok 543, kiedy to cesarz Justynian nakazał wybudowanie na gruzach Świątyni Jerozolimskiej, cerkwi poświęconej Bogurodzicy, która była nazwana Nową Świątynią). Wydarzenia Wprowadzenia do Świątyni nie znalazły miejsca w kanonicznych opisach ewangelicznych. Są one jednak znane z odzwierciedlających ustną tradycję apokryfów, które to szczegółowo nawiązują do Pisma Świętego. Po osiągnięciu przez Bogurodzicę wieku trzech lat, Jej rodzice postanowili wypełnić złożoną wcześniej obietnicę poświęcenia swojej córki Bogu. W tym celu sprawiedliwi (cs. prawiednyje) Joachim i Anna przyprowadzili młodą Marię do Świątyni Jerozolimskiej by pozostawić Ją tam w celu wzrastania w mądrości Bożej i modlitwie. Zgodnie z przekazami, przy wejściu do świątyni oczekiwała grupa rówieśnic Marii, które trzymając zapalone w swych dłoniach świece towarzyszyły Jej w tym doniosłym wydarzeniu ofiarowania Bogu. Maria, bez pomocy rodziców, samodzielnie pokonała strome stopnie świątyni, po czym została przywitana i pobłogosławiona przez samego arcykapłana (wedle przekazów tradycji, był nim św. Zachariasz, ojciec św. Jana Chrzciciela). Św. Zachariasz, postępując według danego mu objawienia, wprowadził Marię do ołtarza - najświętszego miejsca Świątyni Jerozolimskiej (Świętego Świętych). Podkreślenia wymaga fakt, iż kapłan mógł tam wejść jedynie raz w ciągu roku. To wydarzenie wydaje się już wystarczającym poświadczeniem szczególnej roli młodej Marii w płaszczyźnie przyszłych losów całej ludzkości. Żyjąca przy świątyni, umacniała się Ona w wierze, modlitwie, nauce Pisma Świętego oraz pracy na rzecz bliźnich. Całkowicie oddała się służbie Bogu i Jego Świętej woli.

W dniu przyprowadzenia Bogurodzicy, starotestamentowa Świątynia przyjmuje samą Matkę Bożą, która jest Żywą Świątynią Boga, mającego się narodzić Zbawiciela. Wyjątkowość tego wydarzenia wyraża się w tym, że stało się ono kluczowym ogniwem do realizacji Bożego planu zbawienia ludzkości - przyjścia na świat Zbawiciela. To właśnie w tym miejscu należy dopatrywać się rozpoczęcia procesu stopniowego znoszenia wielowiekowego wykluczenia upadłej ludzkości ze wspólnoty z Bogiem. To także moment pojawienia się nadziei na wybawienie całego rodu ludzkiego od grzechów przez Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Tą teologiczną prawdę, doskonale wyrażają słowa troparionu święta: Dzisiaj wstępne okazanie Bożej dobroci i wstępne objawienie zbawienia ludzi. W Bożej świątyni uroczyście zjawia się Dziewica i wszystkim już teraz głosi Chrystusa. I my donośnie zawołajmy: Raduj się, wypełnienie Opatrzności Stwórcy!.

fot. autor

— Michał Przyjałkowski-Hryniewiecki