Uroczystości w Krynoczce

"Otwórzcie serca, otwórzcie usta, otwórzcie uszy....przyjmijcie dar wiary"..... tymi słowami powitał przybyłych na nabożeństwo całonocnego czuwania /wsienoszcznoje bdienije/ w "Krynoczce" pielgrzymów, duchownych, zakonników zwierzchnik Cerkwi w Polsce, JE metropolita Sawa.

Parafia w Dubinach, gospodarz "Krynoczki" dobudowała przy cerkiewce przestronną wiatę, gdzie odbywały się uroczystości. Na tegorocznych wieczornych uroczystościach zebrały się tłumy pielgrzymów. Leśnicy pilnowali porządku i kierowali ruchem przy dojeździe do świątyni. Komary jak zwykle zbytnio nie dokuczały. Pogoda dopisała.

* Cudowne źródełko (Święto Krynoczka)

W cichej dolinie Puszczy Białowieskiej wśród wiekowych dębów, w odległości 3 km od Hajnówki, istnieje źródło, które powszechnie znane jest jako święta „Krynoczka". Odbywają się tam coroczne uroczyste obchody święta św. Trójcy. Przybywają na nie prawosławni wierni z Podlasia i z całej Polski wierząc w cudowną uzdrawiającą moc świętego źródełka. Tradycja wymaga zabrania z domu chusteczki, by tam u źródła umyć się i wytrzeć nią chore miejsce, po czym zostawić przy źródle.

Nazwa Krynoczka powstała stosunkowo niedawno. Najstarsze dokumenty mówią o uroczysku „Miednoje". Nazwa wiąże się z płynącym w pobliżu strumykiem „Miednoje". Dziś ta nazwa nie istnieje, przerodziła się w „Krynoczkę" — ma to związek z krynicą, a ściślej z cudownym źródłem a nie strumykiem. Ta dawniej święta „Krynica" (dziś studnia), żywa święta wo­da, wśród ciszy leśnej, od czasów niepamiętnych, mocą swej cudotwórczej siły uwieczniła i uświęciła tę miejscowość i związała z tym miejscem swych wiernych na wieki. Żadne drukowane materiały, czy dokumenty o tym świętym miejscu nie mówią. Istnieje tylko legen­da i tradycja.

Odnośnie tradycji „Krynoczki" najstarsi mieszkańcy terenu twierdzą, że obyczaj sięga pojawienia się na tym terenie chrześcijaństwa. Mówi się także, że tę świętą tradycję zapoczątkowali mnisi Kijowsko - Pieczerskoj Ławry, którzy chroniąc swe życie przed napadami tatarskimi, znaleźli spokojną przystań wśród mokradeł i lasów. Przy źródełku postawili małą cerkiewkę i od tego momentu zaczęli przychodzić tutaj ludzie, aby się modlić.

Za panowania w Kijowie księcia Włodzimierza Monomacha zmarłego w 1125 r. rozpoczęły się tatarskie najazdy na Kijów i Kijowsko - Pieczerską Ławrę. Mnisi w obronie swego życia rozbiegli się po całym terenie. Niektórzy z nich zatrzymali się na Poczajewskiej Górze, inni wyruszyli w stronę Brześcia i Narwi na tereny dzisiejszej Puszczy Białowieskiej. Tu rozpowszechniali wiarę prawosławną wśród mieszkańców puszczy, Słowian wschodnich. Był moment, kiedy znaleźli źródło czystej, wody. W pobliżu źródła postawili krzyż. Mni­si na terenie dzisiejszej Narwi założyli parafię, gdzie później wybudowano cerkiew. Święte źródło przez całe wieki znane było tylko najbliższym mieszkańcom. Z upływem czasu krąg się poszerzał — święte źródło zaczęło być znane mnichom wileńskim. Podczas pielgrzymek do Klasztoru Wirowskiego i do Leśnej zatrzymywali się tu, odpoczywali, modlili się. Była to dla nich swego rodzaju przystań, która dawała im siły do dalszej wędrówki. Okoliczni mieszkańcy wiedzieli o terminach przybycia tych świętych pątników i przybywali tu razem z nimi na wspólne modlitwy. Krąg wiernych przybywających do świętego miejsca poszerzał się z roku na rok i tak stały się wszystkim znane uroczystości świętej „Krynoczki."

Cerkiew „Krynoczka" została wybudowana w 1848 r. w czasie poby­tu na parafii ks. Parfenia Bazylewskiego, ze składek parafian. Celem pobudowania świątyni było podniesienie rangi tego miejsca, które było znane od wielu wieków.

Na podstawie "150 Lat Krynoczki" ks. Eugeniusza Podgajeckiego.

— Borys Abramowicz