Z racji okresu Wielkiego Postu i szans, jakie ze sobą niesie, czyli zachęty do poprawy człowieka, przyjrzymy się ludzkim słabościom i sposobami walki z nimi.
Z racji okresu Wielkiego Postu i szans, jakie ze sobą niesie, czyli zachęty do poprawy człowieka, przyjrzymy się ludzkim słabościom i sposobami walki z nimi. Uczynimy to z pomocą tekstów i rozważań jednego z pisarzy i ascetów wczesnochrześcijańskich, świętego Efrema Syryjczyka.
Kim był święty Efrem Syryjczyk? Niewiele o nim wiemy. Kilka faktów: urodzony ok. 306 roku w Nisibis (dziś miasto tureckie, położone przy granicy z Syrią), prawdopodobnie w rodzinie chrześcijańskiej. Jego wykształceniem kierowali ludzie i wykształceni, i pobożni zarazem - biskupi Jakub i Vologeses. Efrem był nauczycielem kościelnym i diakonem. Po zdobyciu miasta przez Persów wraz z wieloma uciekinierami, w tym również z personelem i uczniami tamtejszej szkoły teologicznej, udał się do Edessy (współczesnej tureckiej Urfy), znajdującej się wówczas pod panowaniem Rzymu. Zmarł w roku 373, pozostawiając po sobie obszerną spuściznę literacką, która świadczy o ogromnej pracowitości autora. Nawiasem mówiąc, lista jego dzieł nie jest jeszcze zamknięta - wciąż odkrywamy nowe utwory świętego Syryjczyka. Zresztą - samo imię Efrem (w jęz. hebrajskim brzmiące Ephraim) oznacza kogoś płodnego, urodzajnego, przynoszącego dobre owoce. Nasz bohater uchodzi za klasyka Kościoła syryjskiego - szanowany egzegeta, apologeta, kaznodzieja i poeta.
— ks. Mariusz Synak
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
