Cuda i wiara

Dzisiejsza Ewangelia (Łk 8, 40-56) przedstawia nam dwa cuda dokonane przez Jezusa. Pan uzdrowił kobietę, która od wielu lat cierpiała na krwotok. przywrócił również do życia młodą dziewczynę, córkę Jaira, żydowskiego przywódcy sympatyzującego z misją Jezusa.

Obdarzony pełną władzą Boga, Pan mówił i działał z mocą Ducha Świętego. Akty przebaczenia, uzdrowienia, egzorcyzmy, a nawet władza nad siłami natury ujawniały Jego tożsamość jako Emmanuela, „Boga z nami”, w świecie.

Ciekawostką jest, że Ewangelie nie nazywają cudów „cudami” (thavmata). Termin „cud” może sugerować coś spektakularnego, dokonanego dla zdumienia ludzi i autopromocji cudotwórcy. Ale takie cele nie były ani naturą, ani celem dzieła Pana.

Jezus odmawiał udowadniania kim jest poprzez czynienie cudów. Kiedy diabeł rzucił Mu wyzwanie, aby uczynił chleb z kamieni, odmówił (Mt 4,3-4). Kiedy tłum ludzi próbował uczynić Go królem, aby zapewnić sobie ziemskie korzyści, zniknął spośród nich (J 6,15). Pan często ostrzegał swoich uczniów i tych, którzy korzystali z Jego uzdrowień, aby nie rozgłaszali Jego cudów, a tym samym nie podsycali fałszywego, powszechnego pojęcia o ziemskim Mesjaszu.

Zamiast tego cuda w Ewangeliach nazywane są „znakami” (sêmeia) i „aktami mocy” (dynameis). Były czynione jako symbole, wskazówki i znaki, które, podobnie jak przypowieści, zarówno ujawniały, jak i ukrywały tajemnicę Królestwa Bożego. Czyny i słowa Jezusa wymagały wiary, aby można je było postrzegać w ich prawdziwym znaczeniu i duchowej mocy. Wiara była niezbędna, aby wejść do duchowego Królestwa Bożego, nowego świata Bożej łaski, miłości i przebaczenia przyniesionego światu przez Chrystusa.

Pan był pokornym i współczującym Mesjaszem. Cała Jego posługa miała na celu korektę popularnego poglądu na Mesjasza. Jego droga była drogą krzyża, nie drogą miecza. Chciał, aby ludzie uwierzyli w Niego ze względu na to, kim był jako Cierpiący Sługa Boży i ze względu na prawdę Jego przesłania dotyczącego Bożej miłości i przebaczenia dla wszystkich ludzi. Przyszedł nie po to, aby zdobyć światową władzę i chwałę, ale aby ofiarować swoje życie za przebaczenie i pojednanie wszystkich.

Prorok Izajasz mówił o Cierpiącym Słudze Bożym. Prorok przepowiedział, że Cierpiący Sługa Boży „weźmie nasze niemoce i poniesie nasze choroby” (Iz 53, 4; Mt 8, 17). Że „dźwigał nasze boleści” i że Jego „raną zostaliśmy uleczeni” (Iz 53, 4; 1 P 2, 24)

Jednakże cuda były istotną częścią posługi Pana. Cuda dały również wczesnemu Kościołowi siłę do zakorzenienia się i wzrostu. Dzisiaj potrzebujemy cudów bardziej niż kiedykolwiek. Ale nie myślmy o cudach jako o dowodach, które wyeliminowałyby odpowiedź wiary. Powinniśmy modlić się o cuda żarliwie zgodnie z wolą Boga, ale nie żądajmy ich jako dowodu na istnienie Boga lub na to, że On nas kocha. Wiara jest bardziej fundamentalna. Wiara ma pierwszeństwo. Jak powiedział Jezus: „Szczęśliwi ci, którzy nie widzieli [„cudów”], a uwierzyli” (J 20, 29).

Ważność wiary jest podkreślona w dzisiejszej Ewangelii. W przypadku kobiety, która została uzdrowiona z krwotoku, Jezus powiedział do niej: „Wiara twoja zbawiła cię, idź w pokoju!” (Łk 8, 48). W przypadku Jaira, który smucił się z powodu śmierci swojego dziecka, Jezus powiedział: „Nie bój się, tylko uwierz, a będzie zbawiona” (Łk 8, 50). Wiara! Pokój! Wolność od strachu! Oto kluczowe cechy duchowe, których bardzo potrzeba w naszym dzisiejszym niespokojnym świecie.

Czym jest wiara? Dlaczego jest tak ważna? Wiara jest naszym duchowym połączeniem z Bogiem. Wiara jest wewnętrzną odpowiedzią zaufania i miłości do Boga. Wiara jest podatnym gruntem, który czerpie moc Boga w naszym życiu. Wiara jest naszą kotwicą nadziei w czasach próby, naszą odwagą do wypełniania woli Bożej, naszym źródłem pokoju w czasach społecznego zamętu.

Dla chrześcijan wiara jest zawsze zorientowana na osobę Chrystusa. Wiara obejmuje wszystko, co Chrystus reprezentuje, symbolizuje i czego wymaga od swoich naśladowców. Prawdziwej wierze według Chrystusa towarzyszy duch pokuty, szczere nawrócenie serca i umysłu ku Bogu, ścieżka moralnego i duchowego odnowienia w Chrystusie mocą Ducha Świętego.

Według Chrystusa etyczna podstawa życia wiary jest zdefiniowana przez dwa najwyższe przykazania: „Będziesz miłował Pana, twego Boga, z całego serca twego, i z całej duszy twojej, i z całej myśli twojej, i ze wszystkich sił twoich” oraz „Będziesz miłował bliźniego twego jak siebie samego” (Mk 12, 30-31).

Pamiętajmy, że nasze życie z Bogiem i nasza wiara w Chrystusa określają nasze najwyższe ideały. Tylko Chrystus jest Panem i Zbawicielem, miarą prawdy i przewodnikiem naszego życia, gdy trwamy i pracujemy na świecie. On jest największym „cudem” w historii ludzkości, prawdziwym i ostatecznym końcem wszystkich rzeczy w stworzeniu.

Kiedy wiara w Chrystusa jest aktywna i rośnie, świat jest pełen „cudów”, wielkich i małych. Budzenie się każdego ranka jest cudem. Narodziny dziecka są cudem. Piękny jesienny dzień jest cudem. Biliony gwiazd na nocnym niebie są cudem. Głęboka przyjaźń jest cudem. Uścisk między mężem i żoną, potwierdzający ich miłość i oddanie, jest cudem.

Tak samo wielkim cudem jest Kościół, Ciało Chrystusa, jako kochająca i troskliwa społeczność. Jesteśmy duchowymi braćmi i siostrami, oddanymi i zjednoczonymi w Chrystusie, przebaczającymi i otrzymującymi przebaczenie, idącymi naprzód z wiarą i miłością, starającymi się wypełnić Boży cel dla Kościoła. Kościół oznacza święty lud Boży na świecie, znak obecności Królestwa Bożego, światło zbawienia dla zagubionego i cierpiącego świata.

Panie Jezu, odnów naszą wiarę! Odnów nasze dusze! Odnów naszą wspólnotę! Prowadź nas, abyśmy wypełniali Twoją wolę w wierze, odwadze i nadziei, a więc abyśmy czcili i chwalili Ciebie, naszego Pana i Zbawiciela. Amen.

o. Theodore Stylianopoulos (tłum. Gabriel Szymczak)

za: skepseis.us

fotografia: jarek1 /orthphoto.net/