Dzień pamięci starca Hilariona

Pierwszego dnia października Cerkiew wspomina starca Hilariona z Optiny. Starzec Hilarion, w życiu świeckim Rodion Ponomariew, urodził się w noc paschalną 1805 r. w pobożnej rodzinie (później również jego ojciec podążył za synem i wstąpił do Optyńskiej Pustelni, jako mnich Nifont niósł posłusznie przy monasterskiej pasiece aż do swojej śmierci w 1849 roku). Był spokojnym i cichym dzieckiem, rzadko bawił się z rówieśnikami. W 1825 r. Rodion wyjechał do Moskwy, aby przez ponad trzy lata uczyć się krawiectwa. Po powrocie przeniósł się do Saratowa, gdzie rodzice otworzyli warsztat. Warunki życia w tym mieście, zamieszkiwanym przez licznych innowierców sprawiły, iż dołączył do grupy walczących z rozłamem w Cerkwi. Lektura Biblii i pism Ojców Cerkwi obudziły w nim pragnienie poświęcenia się mniszemu życiu.

Nie mogąc zdecydować się na żadną wspólnotę w 1837 r. wybrał się na pielgrzymkę i już w następnym roku zamieszkał w Pustelni Optyńskiej. W 1840 r. starzec Makary wybrał Rodiona na kielejnika (posługującego brata). Tę funkcję pełnił przez dwadzieścia lat, aż do śmierci nauczyciela, będąc równocześnie ogrodnikiem, następnie piekarzem i pszczelarzem. W tym czasie, często spowiadał się u starca Lwa, rozwijając swe życie duchowe.

Po wyświęceniu na mnicha i otrzymaniu nowego imienia w 1863 r. Hilarionowi powierzono kierownictwo skitem i opiekę duchową nad całym monasterem. Poza braćmi po porady duchowe przybywały do niego niezliczone tłumy świeckich pielgrzymów. Słowa starca były krótkie, proste i przekonujące. Często nauczał w nich jak bez złości i urazy znosić przeciwności losu. Przychodzących do niego nierzadko kierował na spowiedź. Każdy miał przygotowywać się do niej przez trzy dni. Potem wyznaczał stosowną pokutę za grzechy.

Ostatnią próbą starca była ciężka, trwająca prawie dwa lata, choroba. Mimo cierpień znosił ją mężnie z wielka cierpliwością i pokorą oraz z modlitwą na ustach. Zmarł 18 września 1873 r.

za: wojnowo.net

— Katarzyna Jaworowska