Nagroda dla pokornych

Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. (Mt. 5,3)

Jakże różnią się od siebie pojęcia świeckie i ewangeliczne! To, co w świecie jest pogardzane, w oczach Bożych posiada wartość! Ci „ubodzy w duchu”, którym obiecano tak wielką nagrodę, bardzo często są lekceważeni i poniżani w zwykłym życiu. Bóg wobec dumnych się sprzeciwia a pokornym zsyła łaskę. Jakże często w Piśmie Świętym mamy do czynienia z pochwałą pokornych, którzy w życiu świeckim bardzo rzadko są uznawani za wartościowych! Jednakże błogosławieni są pokorni, którzy zdają sobie sprawę ze swej grzeszności, niemocy i niegodności oraz uważają siebie za gorszych od innych!

Dzięki tej pokorze są oni za wszystko wdzięczni, potrafią ustąpić każdemu. I właśnie dla tych, którzy nie oczekują niczego i wszystko zawierzają miłosierdziu Bożemu, Bóg obiecuje Królestwo Niebieskie. Właśnie ci, którzy słusznie mają siebie za nic, są w stanie przyjąć siłę łaski Bożej, która przyobiecana jest dla serca pokornego i skruszonego.

W ten oto sposób już na ziemi są oni szczęśliwsi od pozostałych, Bóg powiedział przecież: „Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest” (Łk. 17,21). Również apostoł Paweł przypomina nam, że „królestwo Boże to nie sprawa tego, co się je i pije, ale to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym” (Rz. 14,17).

Fot. Aleksander Wasyluk / orthphoto.net
 

— tłum. Anna Kindziuk