Słowo na Zaśnięcie Matki Bożej

28 sierpnia 1981 r.

Świętujemy dzisiaj nasze święto parafialne, wszyscy stoimy przed jedynym i prawdziwym Tronem, jaki istnieje: tronem, na którym zasiada Bóg nasz; ale jak powiedziano w Piśmie Świętym, Bóg spoczywa w świętych: nie tylko w świętych miejscach, ale w sercu i umyśle oczyszczonych wysiłkiem duchowym i łaską, w życiu i w samym ciele świętych.

I dzisiaj świętujemy dzień Zaśnięcia świętszej od wszystkich świętych – Matki Bożej. Ona zasnęła snem ziemskim, ale jak była żywa do samych głębin swego jestestwa, tak i pozostała żywa: żywa duszą, która wzniosła się do tronu Bożego, żywa i zmartwychwstałym ciałem swoim, którym ona teraz stoi i modli się za nas. Zaprawdę ona jawi się tronem łaski, w niej zamieszkał Żywy Bóg, był w jej łonie jak na Swoim tronie chwały. I z jaką wdzięcznością, z jakim zdumieniem myślimy o niej: Źródło Życia, Żywonosnyj Istocznik, jak nazywa ją Cerkiew, wysławiając ją w jednej z ikon – Życiodajne Źródło, Bogurodzica, kończy swoje ziemskie życie, otoczona drżącą miłością wszystkich.

Ale co pozostawiła nam? Tylko jedno przykazanie i jeden dziwny przykład. Przykazanie – te słowa, które powiedziała sługom w Kanie Galilejskiej: czego by nie powiedział Chrystus – to wypełnijcie… I oni wypełnili, i wody obmycia stały się dobrym winem Królestwa Bożego. To przykazanie pozostawia każdemu z nas: zrozumiejmy, każdy z nas, słowo Chrystusa, wsłuchajmy się w nie i nie bądźmy tylko słuchaczem, ale i wypełnijmy je, i wtedy wszystko, co ziemskie, stanie się niebiańskim, wiecznym, przemienionym i wysławionym…

Pozostawiła też przykład: o niej mówi się w Ewangelii, że każde słowo o Chrystusie, i oczywiście, każde słowo Chrystusa ona składała w swoim sercu jak skarb, jak najcenniejsze, co miała…

Zacznijmy i my uczyć się tak słuchać, jak słuchają całą miłością i całą pobożnością, wsłuchiwać się w każde słowo Zbawiciela. W Ewangelii wiele powiedziano, ale serce każdego z nas odpowiada to na jedno, to na drugie; i na co odpowiada moje albo twoje serce – to słowo, powiedziane przez Zbawiciela Chrystusa tobie i mi osobiście… I to słowo musimy chronić jak drogę życia, jak punkt styczności między nami i Bogiem, jako oznakę naszego pokrewieństwa i bliskości z Nim.

I jeśli tak będziemy żyć, tak słuchać, tak chronić w sercu swoim słowo Chrystusa, jak sieją ziarno w zaoraną ziemię, wówczas i nad nami spełni się to, co Elżbieta powiedział Matce Bożej, kiedy ona do niej przyszła: Błogosławiona, która uwierzyła, bowiem wypełni się wszystko, powiedziane tobie przez Pana… Niech będzie tak i z nami, i tylko wtedy wychwalanie jej przez nas w tej świętej cerkwi, którą dano jej za mieszkanie, będzie prawdziwym, ponieważ pokłonimy się Bogu w niej i przez nią, i duchem i prawdą. Amen.

autor: metropolita surożski Antoni (Bloom)
tłumaczenie: Michał Diemianiuk

za: azbyka.ru

fotografia: GrigorukAleks /orthphoto.net/

— metropolita Antoni (Bloom), tłum. M. Diemianiuk