W centrum naszej uwagi jest Łazarz, jego choroba i śmierć, boleść jego bliskich i to, jak Chrystus na to wszystko reaguje. Cały tydzień mija nam pod znakiem rozważania spotkania Chrystusa ze śmiercią - na początku śmiercią przyjaciela, jakim jawi się Łazarz, a następnie Jego własną.
kazanie wygłoszone przez ks. Łukasza Ławreszuka podczas akatystu do św. Młodzieńca Gabriela w białostockim soborze, 23.04.2024r.
W imię Ojca i Syna, i Świętego Ducha
Drodzy Bracia i Siostry, spotykamy się dzisiaj w tej świątyni, aby zanurzyć się w rytmie postnego nabożeństwa jutrzni, które ubogacone jest cotygodniowym akatystem do św. męczennika młodzieńca Gabriela.
Za nami piąta niedziela Wielkiego Postu, w której Cerkiew przedstawiła nam za wzór do naśladowania i aby nas pokrzepić św. Marię Egipcjankę, ukazując jej przemianę i drogę od wielkiego upadku do wielkiej świętości. Święta Maria wyzwoliła serce z żądz dzięki wyjątkowemu wysiłkowi ascetycznemu, przemieniła płomień cielesnego pożądania w ogień Bożej miłości, który pozwolił jej, dosłownie jak bezcielesnemu duchowi, znosić z radością surowe warunki pustyni.
Przed nami szósta i ostatnia niedziela Wielkiego Postu. Przez sześć dni poprzedzających Sobotę Łazarza i Niedzielę Palmową, czyli Wjazd Chrystusa do Jerozolimy, nabożeństwa cerkiewne ukierunkowują nas, abyśmy podążali za Chrystusem do Betanii i Jerozolimy. Na jutrzni wtorku palmowego usłyszeliśmy:
Wczoraj i dziś o chorobie Łazarza mówią jego krewni... Gotuj się radośnie, Betanio, aby gościć Dawcę życia i Króla, wołając z nami: Panie, chwała Tobie.
Natomiast na jutrzni środy palmowej:
Dzisiaj zmarły Łazarz jest grzebany i z płaczem śpiewają jego krewni, jak przepowiedział Prorok i Bóg: Łazarz zaśnie – prorokował uczniom – a teraz idę wskrzesić, którego stworzyłem. Przeto wszyscy śpiewamy Tobie: Chwała panowaniu mocy Twojej.
W centrum naszej uwagi jest Łazarz, jego choroba i śmierć, boleść jego bliskich i to, jak Chrystus na to wszystko reaguje. W ten sposób cały tydzień mija nam pod znakiem rozważania spotkania Chrystusa ze śmiercią - na początku śmiercią przyjaciela, jakim jawi się Łazarz, a następnie Jego własną.
Przeżywamy razem tę drogę, doświadczamy jej po raz kolejny na nabożeństwach ostatniego tygodnia Świętej Czterdziesiątnicy. Podążamy razem za Chrystusem do Betanii, przeżywamy chorobę i śmierć Łazarza, jednak razem z Martą i Marią wierzymy w Zmartwychwstanie i przeżywamy cud, którego sami także mamy doświadczyć. Musimy wierzyć. To wiara jest podstawą naszej codziennej egzystencji. Po to, abyśmy w te prawdy uwierzyli, została napisana cała Ewangelia Janowa.
Łazarz nie powiedział nic o znajdujących się w otchłani, gdyż jemu nie dane było jeszcze zobaczenie tamtego świata. Stąd każdego człowieka, który niedawno umarł, nazywa się Łazarzem, a szaty pogrzebowe określa się tajemniczym słowem „lazaroma”, aby przypomnieć o pierwszym Łazarzu.
W obliczu śmierci Łazarza i drogi Chrystusa do niego, szczególnie każda śmierć męczeńska ma wielki i głęboki sens. Nabiera sensu śmierć dzieci betlejemskich, nabiera sensu i śmierć dziecka młodzieńca Gabriela, syna naszej ziemi. Niezniszczalne relikwie świętych możemy interpretować jako zwycięstwo nad śmiercią. Nabiera to szczególnego znaczenia w obliczu wiary w powszechne zmartwychwstanie i przemianę naszych ciał, a wskrzeszenie Łazarza jawi się największym cudem Chrystusa. Zmartwychwstanie, do którego dążymy i w które wierzymy, powinno być zatem centrum życia każdego z nas.
Życie wieczne, drodzy bracia i siostry, zaczyna się tu, na ziemi. Amen.
ks. Łukasz Ławreszuk
wikariusz parafii pw. św. Aleksandra Newskiego w Sokółce
fotografia: Sheep1389 /orthphoto.net/
— ks. Łukasz Ławreszuk
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
