Od jakiegoś czasu mam wątpliwości o istnieniu Boga (ogólnie), i chrześcijaństwa, nie mogę zrozumieć dlaczego z jednej religii powstało kilkanaście denominacji o dlaczego wszystkie one nawzajem się źle traktują, pomału czuje że zamieniam się deistę albo teistę a czasem w zwykłego ateistę, czuje też wyrzuty sumienia przez moje grzechy w tym pożądliwość, jestem zamknięty w sobie i gdy próbuje dowidzieć się czegoś o Bogu , to zawsze mam zwątpienie Boga, nie potrafię tego zrozumieć ani wytłumaczyć, blisko mnie niema cerkwi i nie mam z kim porozmawiać o tym... Konrad

Bóg stworzył człowieka na Swój obraz i podobieństwo. Część obrazu Bożego w każdym z nas to rozum. Trzeba z niego korzystać, gdy pojawiają się wspomniane wątpliwości. Z drugiej strony trzeba też mieć świadomość, że te wątpliwości mogą być/są rozbudzane przez upadłe anioły - "licho, co nie śpi".
Kusiciel na wszelkie możliwe sposoby usiłuje odwrócić naszą uwagę od Boga, od drogi do zbawienia. Polecam w związku z tym lekturę tekstów C.S. Lewisa - "Listy starego diabła do młodego" i "Chrześcijaństwo pop prostu". "Listy" uświadamiają jak bardzo podatni na pokusy i jak łatwo im ulegamy - wierzę, że pomogą zauważać je, być przygotowanym na nie i w przez to umożliwią stosowna reakcję, tj. nie uleganie pokusom. Więcej na temat demonicznych pokus/myśli i sposobów walki z nimi można poczytać w małym traktacie Ewagriusza z Pontu "O ośmiu demonicznych myślach".
"Chrześcijaństwo po prostu" wskazuje na to, co wspólne dla wszystkich chrześcijan pomimo wyznaniowych podziałów. Te podziały i różnice pomiędzy chrześcijańskimi wyznaniami są bolesne, ale mogą też okazać się pomocne... Objaśnia to cytowana już wcześniej na tym forum opowieść o mistrzu, który nauczał grupę swych uczniów, ale musiał ich na jakiś czas opuścić:
Mistrz oddala się, pozostawiając swą naukę trzem spośród swoich uczniów. Najstarszy wiernie powtarzał wszystko, czego nauczył go mistrz, niczego nie zmieniając. Jeden spośród dwóch pozostałych do nauki mistrza dodał coś od siebie, drugi zaś pewną jej część pominął. Po powrocie, nie czyniąc żadnemu z nich jakichkolwiek wyrzutów, do dwóch młodszych mistrz zwrócił się ze słowami: „Podziękujcie swemu starszemu bratu, bowiem bez niego nie bylibyście w stanie zachować prawdy, która wam przekazałem”. Najstarszemu zaś doradził: „Podziękuj swym młodszym braciom, albowiem bez nich nie byłbyś w stanie zrozumieć prawdy, którą wam powierzyłem”.

Prawosławni z całą pokorą postrzegają siebie, jako owego najstarszego brata. Wierzą, że dzięki łasce Boga byli w stanie zachować prawdziwą wiarę w nienaruszonym stanie, „niczego nie dodając, ani też niczego nie ujmując”. Twierdzą, że podtrzymują żywą ciągłość starożytnego Kościoła, Tradycji Apostołów i Ojców, oraz wierzą, iż w podzielonym i zdezorientowanym chrześcijaństwie ich obowiązkiem jest nieść świadectwo tej ciągłej Tradycji, która choć pozostaje niezmienna, ciągle jest młoda, żywa i nowa.

— ks. Włodzimierz Misijuk