Cud Świętego Ognia

Co roku tłumy wiernych gromadzą się w bazylice Grobu Świętego w Jerozolimie, aby zapalić swoje świece od schodzącego w cudowny sposób Ognia. Cud ten dokonuje się corocznie, zawsze w tym samym miejscu i o tej samej porze. Żaden do tej pory cud nie był tak regularny jak ten, a informacje dotyczące tego cudu można odnaleźć w zapiskach pochodzących z VIII wieku.

Miejsce, w którym dokonuje się ten cud, czyli Bazylika, znajduje się na skałach Kalwarii: wzgórza, na którym Jezus został ukrzyżowany oraz pochowany, jak można przeczytać w Ewangelii. Stoi więc równocześnie w miejscu, gdzie, według wiary chrześcijańskiej, Jezus zmartwychwstał.

Cud ten dokonuje się w Wielką Sobotę – w dniu obchodzonym przez Kościół Prawosławny. Tego dnia Bazylikę i okolice odwiedzają tłumy pielgrzymów z całego świata.

Od wieków nieodłączną częścią ceremonii jest obecność przedstawicieli władzy. Mają oni określoną funkcję: symbolicznie reprezentują Rzymian z czasów Jezusa. Ewangelia mówi o Rzymianach, którzy przybyli do Grobu Jezusa i opieczętowali go tak, aby uczniowie Jezusa nie mogli wykraść Jego Ciała i rozgłaszać, że zmartwychwstał. W ten sam sposób władze izraelskie przychodzą i pieczętują Grób woskiem. Jednak zanim to zrobią, zgodnie ze zwyczajem, wchodzą do środka i sprawdzają, czy nie ma tam jakichkolwiek ukrytych źródeł ognia, które mogłyby wywołać cud, a tym samym skłonić niedowiarków do podejrzeń o oszustwo. Tak jak niegdyś Rzymianie mieli zaświadczyć, że nie było żadnej manipulacji po śmierci Jezusa, podobnie i lokalne władze mają zaświadczyć, że nie będzie żadnego oszustwa.

Przybyły Patriarcha, podążając za dużą procesją obchodzi Grób trzy razy, po czym zdejmuje szaty liturgiczne zostając tylko w białej albie. Dzieje się tak na znak pokory przed wielką Mocą Boga, której będzie głównym świadkiem. Wszystkie lampy oliwne pozostają wygaszone od poprzedniego wieczora, a wszystkie źródła sztucznego światła gaszone są teraz, tak że prawie cała Bazylika pogrąża się w ciemności. Mając ze sobą dwie duże świece Patriarcha wchodzi do Kaplicy, najpierw do małego pomieszczenia przed Grobem, a potem już do samego Grobu.

Patriarcha klęka przed kamieniem, na którym Chrystus został złożony po śmierci i wypowiada słowa modlitwy, w czasie której dokonuje się cud. Niebieskawe, trudne do opisania światło, jakby wypływa ze środka skały i po jakimś czasie zapala zgaszone lampki oliwne i świece Patriarchy. To światło to Święty Ogień, który następnie przenosi się na wszystkich obecnych.

Zejście Ognia witane jest niesamowicie entuzjastycznie. Dla pierwszych chwil charakterystyczne jest to, iż Ogień nie parzy – ludzie niejako „kąpią się” Ogniem. Ludzie, którzy przeżyli zejście Ognia osobiście, często dzielą swe życie na „przed i po” Cudzie. To wydarzenie pozostaje im w pamięci na całe życie.

Na podst. holyfire.org

Więcej na temat Świętego Ognia (również po polsku): www.holyfire.org, www.mateusz.pl

— Adam Kieńko, A.S.