Atanazja, ihumenia (860)

ATANAZJA, ihumenia, zmarła w 860 roku.

Wspomnienie liturgiczne przypada na 12/25 kwiecień.

Św. Atanazja prawdopodobnie urodziła się w IX w. na wyspie Egina. Jako dziecko wyróżniała się cnotami i pragnęła poświęcić swoje życie Bogu, ale rodzicie wydali ją za mąż. Szesnaście dni po ślubie barbarzyńcy napadli na wyspę i zabili jej męża, którego zastali na polu. Te okoliczności dały jej możliwość zostania mniszką. Ukazał się jednak edykt cesarza Michałą II Traulosa, który nakazywał wszystkim dziewczętom i wdowom wychodzić za mąż za pogan. Atanazja podporządkowała się edyktowi i wyszła powtórnie za mąż. Przykład cnót Atanazji tak wpłynął na męża poganina, że sam postanowił zostać mnichem. Po pewnym czasie po wstąpieniu do monasteru zmarł, a święta, rozdawszy cały majątek ubogim, mogła w końcu zostać mniszką. Za jej przykładem poszło wiele kobiet z wyspy.

Atanazja prowadziła surowe życie ascetyczne, niczego nie jadła poza chlebem i wodą, a podczas Wielkiego Postu pozwalała sobie na spożycie dwa razy w ciągu dnia surowych owoców. W czwartym roku swego życia zakonnego została wybrana ihumenią. Święta, jako przełożona, okazywała taką pokorę, że nie można jej było odróżnić od pozostałych sióstr.

Miłość do Boga wzrastała w jej sercu i po czterech latach wraz z kilkoma uczennicami odeszła, żeby spędzić życie w milczeniu pod kierownictwem pewnego mnicha z Atosu o imieniu Mateusz. Po jego śmierci Atanazja udała się do Konstantynopola, gdzie spędziła siedem lat w tamtejszych monasterach, tęskniąc jednakże za porzuconą pustelnią. Otrzymawszy we śnie nakaz powrotu na Eginę, spędziła tam ostatnie lata swego ziemskiego życia, nauczając uczennice podstaw cnót.

W dniu, który był jej wyznaczony przez Boga, św. Atanazja wybrała sobie następczynię i, słuchając wraz z innymi siostrami czytania Psałterza, odeszła do Boga podczas śpiewania psalmów. Jej pogrzeb zaznaczył się mnóstwem uleczeń, a później wielu niewidomych odzyskało wzrok u jej grobu. Po dwunastu dniach dwie mniszki zobaczyły świętą w chwale przed królewską bramą, ubraną w królewskie szaty.

Za: Synaksarion. Kwiecień, Wydawnictwo „Bratczyk”, Hajnówka 2014, s. 138-139.