JULIANNA z Nikomedii, męczennica (Muczenica Iulianija Nikomidijskaja), 21 grudnia/3 stycznia, zm. 304
Pochodziła z bogatej pogańskiej rodziny z Nikomedii, jej ojcem był niejaki Afrykan. W wieku 9 lat została zaręczona z zamożnym poganinem, prefektem miasta Eleuzjuszem. Mając wnikliwy umysł i duszę skłonną ku dobru, Julianna zrozumiała ułudę i oszustwo pogańskiej wiary. W tajemnicy przyjęła chrzest. Gdy zbliżał się dzień zaślubin, święta zdecydowanie odmówiła zamążpójścia.
Ojciec próbował ją namówić, by nie zrywała zaręczyn, ale gdy namowy okazały się nieudolne, zaczął ją okrutnie bić. Afrykan oddał córkę pod sąd eparchowi miasta - Eleuzjuszowi, narzeczonemu Julianny. Ten z początku gorąco prosił Juliannę o zmianę decyzji, obiecując nie przymuszać jej do zmiany wiary. Święta propozycji nie przyjęła, wolała przyjąć palmę męczeństwa. Juliannę długo i bezlitośnie katowano, ale po każdej torturze otrzymywała do Boga uzdrowienie i nowe siły.
Męczarni dokonywano na oczach setek osób. Pięciuset mężczyzn i sto trzydzieści kobiet obserwując niezłomność i męstwo świętej dziewcy, a także cudowne uleczenie jej ran, uwierzyło w Chrystusa. Zostali za to ścięci - przyjęli chrzest krwi. Utwierdziwszy się w końcu w całkowitym braku powodzenia planu odwrócenia świętej od jej Niebiańskiego Narzeczonego, Eleuzjusz skazał Juliannę na śmierć. Wyznawczyni przyjęła wyrok z radością, rozsławiając Pana, który pozwolił jej przyjąć wieniec męczeństwa.
Stracenie świętej męczennicy Julianny miało miejsce w 304 roku, za panowania cesarza Galeriusza Maksymiana. Relikwie świętej Julianny przeniesiono do Pozzuoli we Włoszech, a około 567 r., podczas najazdu Longobardów, wywieziono je do Kume pod Neapolem. W 1207 r. ciało umieszczono w jednym z kościołów Neapola.
W ikonografii święta przedstawiana jest dosyć typowo. Jest młodą kobietą odzianą w szaty koloru zielonego i czerwonego (w jednych ujęciach wierzchnia szata jest czerwona, w innych zielona). Głowę i włosy przykrywa obszerna chusta. Jako męczennica w dłoni trzyma krzyż. Sztuka zachodnia dodaje jej jeszcze inne atrybuty: u stóp diabła z łańcuchami, koronę, księgę, lilię (symbol dziewictwa), miecz (od którego poniosła śmierć) i palmę męczeństwa.
oprac. Jarosław Charkiewicz, Tomasz Sulima
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
