LINUS, apostoł i biskup Rzymu (Apostoł Lin, papa Rimskij, swiatitiel), 4/17 stycznia (Sobór 70. apostołów), 5/18 listopada, zm. I w.
Zaliczany do grona siedemdziesięciu apostołów. Wspomniany w drugim Liście ap. Pawła do Tymoteusza (2 Tm 4,21): "Pozdrawiają cię Eubulos i Pudens, Linus, Klaudia i wszyscy bracia." (Biblia Warszawsko-Praska). List ten został napisany przez św. Pawła niedługo przed jego śmiercią (rok 66-67) i można z niego wnioskować, iż św. Linus żył w Rzymie i według kościelnej tradycji był rzymskim biskupem.
Kościelny historyk Euzebiusz z Cezarei pisze, że "po męczeńskim zgonie Piotra i Pawła (67 r.), tym którego los naznaczył biskupem rzymskiego Kościoła był Linus. Wspomina o nim Paweł". Według jednych źródeł (Ireneusz z Lyonu i inni) święty Linus został ustanowiony biskupem przez św. Pawła, według innych źródeł (Tertulian, Rufin z Akwilei, św. Epifaniusz i inni) przez ap. Piotra, który rzekomo podzielił rzymski Kościół na dwa, jeden powierzył św. Linusowi, drugi św. Klemensowi. Św. Epifaniusz zaświadcza, iż św. Klemens przewodniczył Kościołowi rzymskiemu po Linusie i Anaklecie. Św. Jan Chryzostom w swej egzegezie do II listu do Tymoteusza pisze: "O tym Linusie niektórzy mówią, iż był drugim po Piotrze biskupem Kościoła rzymskiego".
Według Brewiarza rzymskiego św. Linus kierował Kościołem rzymskim za życia ap. Piotra jako jego wikariusz, a po jego śmierci był samodzielnym hierarchą w Rzymie.
Według dawnego zestawienia rzymskich papieży św. Linus pochodził z miasteczka Volterra w Etrurii (dzisiejsza Toskania we Włoszech) i był synem Herkulanusa. Ojciec odesłał świętego do Rzymu po naukę, gdzie Linus został przez ap. Piotra nawrócony na chrześcijaństwo. On też dokonał nad nim episkopalnej chirotonii za szczerą pobożność oraz nadzwyczajne krasomówstwo.
Zasłynął darem czynienia cudów, uzdrawiania chorych i wskrzeszania zmarłych. Ochrzcił Nazariusza, którego imię zostało później sławne z powodu męczeństwa. Linusowi przypisuje się wprowadzenie zakazu uczęszczania na nabożeństwa kobiet bez nakrycia głowy.
Według Brewiarza rzymskiego zakończył swe ziemskie życie drogą męczeństwa za panowania Nerona. Po donosie Saturnina, której córkę uwolnił od złego ducha, został ścięty mieczem. Ciało świętego zostało pogrzebane w Watykanie blisko grobów apostołów Piotra i Pawła. Według różnych źródeł zarządzał Kościołem rzymskim przez dwa lata bądź jedenaście. Niektórzy autorzy dowodzą, iż św. Linus umarł śmiercią naturalną. Linusowi przypisuje się autorstwo "Historii ap. Piotra" (wspomina się tam rozmowę apostoła z Szymonem magiem).
opr. Tomasz Sulima
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
