Czytania Liturgiczne na 9 grudnia (26 listopada) 2020 roku

22Rąk pochopnie na nikogo nie wkładaj i nie miej udziału w cudzych grzechach, siebie samego czystym zachowaj.

22Ча́до тїмоѳе́е, рꙋкѝ ско́рѡ не возлага́й ни на кого́же, нижѐ прїѡбща́йсѧ чꙋжы́мъ грѣхѡ́мъ, себѐ чи́ста соблюда́й.

23Samej wody już więcej nie pij, lecz używaj trochę wina ze względu na twój żołądek i częste twoje niemoce.

23Ктомꙋ̀ не пі́й воды̀, но ма́лѡ вїна̀ прїе́мли, стома́ха ра́ди твоегѡ̀ и҆ ча́стыхъ твои́хъ недꙋ́гѡвъ.

24A niektórych ludzi grzechy widać wyraźnie i poprzedzają [one] sąd, a innych idą w ślad za nimi.

24Нѣ́кихъ (же) человѣ́къ грѣсѝ пред̾ѧвле́ни сꙋ́ть, предварѧ́юще на сꙋ́дъ: нѣ̑кимъ же и҆ послѣ́дствꙋютъ.

25Tak samo dobre dzieła są wcześniej widoczne, a te, z którymi jest inaczej, też nie mogą się ukryć.

25Та́кожде и҆ дѡ́браѧ дѣла̀ пред̾ѧвлє́на сꙋ́ть: и҆ сꙋ̑щаѧ и҆́накѡ, ᲂу҆таи́тисѧ не мо́гꙋтъ.

1Ci, którzy są pod jarzmem niewolnikami, niech uznają swoich panów za godnych wszelkiej czci, aby imieniu Bożemu nie bluźniono i nauczaniu.

1Є҆ли́цы сꙋ́ть под̾ и҆́гомъ рабѝ, свои́хъ госпо́дїй всѧ́кїѧ че́сти да сподоблѧ́ютъ, да и҆́мѧ бж҃їе не хꙋ́литсѧ и҆ ᲂу҆ч҃нїе.

2Ci zaś, którzy mają panów wierzących, niech nimi nie pogardzają dlatego, że są braćmi; ale tym bardziej niech służą, są bowiem wierzącymi i umiłowanymi, jako uczestnicy dobrodziejstwa. Tego nauczaj i do tego zachęcaj.

2И҆мꙋ́щїи же вѣ́рныхъ госпо́дїй да не нерадѧ́тъ ѡ҆ ни́хъ, поне́же бра́тїѧ сꙋ́ть: но па́че да рабо́таютъ, занѐ вѣ́рни сꙋ́ть и҆ возлю́блени, и҆̀же благода́ть воспрїе́млющїи. Сїѧ̑ ᲂу҆чѝ и҆ молѝ.

3Jeśli ktoś inaczej naucza i nie idzie za zdrowymi słowami Pana naszego, Jezusa Chrystusa i nauczaniem zgodnym z pobożnością,

3А҆́ще ли кто̀ и҆́накѡ ᲂу҆чи́тъ и҆ не пристꙋпа́етъ къ здра̑вымъ словесє́мъ гдⷭ҇а на́шегѡ і҆и҃са хрⷭ҇та̀ и҆ ᲂу҆че́нїю, є҆́же по бл҃говѣ́рїю,

4to tego pycha zaślepiła, nic nie wie, lecz choruje na kłótliwość i walkę o słowa, z których rodzi się zawiść, spór, bluźnierstwa, złośliwe podejrzliwości,

4разгордѣ́сѧ, ничто́же вѣ́дый, но недꙋ́гꙋѧй ѡ҆ стѧза́нїихъ и҆ словопрѣ́нїихъ, ѿ ни́хже быва́етъ за́висть, рве́нїе, хꙋлы̑, непщева̑нїѧ лꙋка̑ва,

5ciągłe utarczki zepsutych umysłem ludzi i pozbawionych prawdy, uważających, że na pobożności można zarobić. Unikaj takich.

5бесѣ̑ды ѕлы̑ѧ растлѣ́нныхъ человѣ́кѡвъ ᲂу҆мо́мъ и҆ лише́нныхъ и҆́стины, непщꙋ́ющихъ приѡбрѣ́тенїе бы́ти бл҃гочⷭ҇тїе. Ѿстꙋпа́й ѿ таковы́хъ.

6Wielkim zaś zyskiem jest pobożność połączona z samowystarczalnością.

6Є҆́сть же сниска́нїе ве́лїе бл҃гочⷭ҇тїе съ дово́льствомъ.

7Niczego bowiem nie wnieśliśmy na ten świat, czyli też niczego wynieść nie możemy.

7Ничто́же бо внесо́хомъ въ мі́ръ се́й: ꙗ҆́вѣ, ꙗ҆́кѡ нижѐ и҆знестѝ что̀ мо́жемъ.

8A mając jedzenie i ubranie, bądźmy z tego zadowoleni.

8И҆мѣ́юще же пи́щꙋ и҆ ѡ҆дѣѧ́нїе, си́ми дово́льни бꙋ́демъ.

9A ci, którzy chcą się wzbogacić, wpadają w pokusę i w sidła, i w liczne bezrozumne i szkodliwe żądze, które pogrążają ludzi w pełną zgubę i zagładę.

9А҆ хотѧ́щїи богати́тисѧ впа́даютъ въ напа̑сти и҆ сѣ́ть, и҆ въ по́хѡти мнѡ́ги несмы́слєнны и҆ врежда́ющыѧ, ꙗ҆̀же погрꙋжа́ютъ человѣ́ки во всегꙋби́тельство и҆ поги́бель:

10Albowiem korzeniem wszelkiego zła jest umiłowanie pieniądza; niektórzy goniąc za tym, dali się odwieść od wiary i narazili się na różne boleści.

10ко́рень бо всѣ̑мъ ѕлы̑мъ сребролю́бїе є҆́сть, є҆гѡ́же нѣ́цыи жела́юще заблꙋди́ша ѿ вѣ́ры, и҆ себѐ пригвозди́ша болѣ́знемъ мнѡ́гимъ.

11Ale ty, człowiecze Boży, uciekaj od tego, goń zaś za sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością, cierpliwością, łagodnością.

11Ты́ же, ѽ, человѣ́че бж҃їй, си́хъ бѣ́гай: гони́ же пра́вдꙋ, бл҃гочⷭ҇тїе, вѣ́рꙋ, любо́вь, терпѣ́нїе, кро́тость:

15W owym czasie, przynoszono do Jezusa małe dzieci, aby ich dotknął. Widząc to, uczniowie zakazywali im.

15Во вре́мѧ ѻ҆́но, приноша́хꙋ ко і҆и҃сꙋ младе́нцы, да и҆́хъ ко́снетсѧ: ви́дѣвше же ᲂу҆ченицы̀ запрети́ша и҆̀мъ.

16Jezus zaś przywołał je, mówiąc: – Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie i nie zabraniajcie im, takich bowiem jest Królestwo Boże.

16І҆и҃съ же призва́въ и҆̀хъ, гл҃а: ѡ҆ста́вите дѣте́й приходи́ти ко мнѣ̀ и҆ не брани́те и҆̀мъ: таковы́хъ бо є҆́сть црⷭ҇твїе бж҃їе:

17Amen, mówię wam: – Kto by nie przyjął Królestwa Bożego jak dziecko, nie wejdzie do niego.

17а҆ми́нь бо гл҃ю ва́мъ: и҆́же а҆́ще не прїи́метъ црⷭ҇твїѧ бж҃їѧ ꙗ҆́кѡ ѻ҆троча̀, не и҆́мать вни́ти въ нѐ.

26Ci, którzy usłyszeli to, powiedzieli: – To kto może być zbawiony?

26Рѣ́ша же слы́шавшїи: то̀ кто̀ мо́жетъ сп҃се́нъ бы́ти;

27On zaś odrzekł: – Co niemożliwe jest u ludzi, możliwe jest u Boga.

27Ѻ҆́нъ же речѐ: невозмѡ́жнаѧ ᲂу҆ человѣ̑къ возмѡ́жна сꙋ́ть ᲂу҆ бг҃а.

28Powiedział Piotr: – Oto my zostawiliśmy wszystko, co nasze, i poszliśmy za Tobą!

28Рече́ же пе́тръ: сѐ, мы̀ ѡ҆ста́вихомъ всѧ̑ и҆ по тебѣ̀ и҆до́хомъ.

29On zaś rzekł im: – Amen, mówię wam: nie ma nikogo, kto by zostawił dom lub rodziców, lub braci, lub siostry, lub żonę, lub dzieci dla Królestwa Bożego,

29Ѻ҆́нъ же речѐ и҆̀мъ: а҆ми́нь гл҃ю ва́мъ, ꙗ҆́кѡ никто́же є҆́сть, и҆́же ѡ҆ста́витъ до́мъ, и҆лѝ роди́тєли, и҆лѝ бра́тїю, и҆лѝ сєстры̀, и҆лѝ женꙋ̀, и҆лѝ ча́да, црⷭ҇твїѧ ра́ди бж҃їѧ,

30żeby nie otrzymał wielokrotnie więcej w tym czasie, a w nadchodzącym wieku życia wiecznego.

30и҆́же не прїи́метъ мно́жицею во вре́мѧ сїѐ, и҆ въ вѣ́къ грѧдꙋ́щїй живо́тъ вѣ́чный.