Czytania Liturgiczne na 1 listopada (19 października) 2021 roku

12Umiłowani moi, jak zawsze byliście [mi] posłuszni, nie tylko, gdy jestem obecny, ale tym bardziej teraz, gdy jestem nieobecny, z bojaźnią i drżeniem pracujcie nad zbawieniem swoim.

12Бра́тїе, ꙗ҆́коже всегда̀ послꙋ́шасте менє̀, не ꙗ҆́коже въ прише́ствїи мое́мъ то́чїю, но нн҃ѣ мно́гѡ па́че во ѿше́ствїи мое́мъ, со стра́хомъ и҆ тре́петомъ своѐ спⷭ҇нїе содѣва́йте:

13Bóg bowiem jest Tym, który sprawia w was i pragnienie, i działanie na rzecz upodobania.

13бг҃ъ бо є҆́сть дѣ́йствꙋѧй въ ва́съ и҆ є҆́же хотѣ́ти и҆ є҆́же дѣ́ѧти ѡ҆ бл҃говоле́нїи.

14Wszystko czyńcie bez narzekania i rozmyślania,

14Всѧ̑ твори́те без̾ ропта́нїѧ и҆ размышле́нїѧ,

15abyście stali się nienaganni i bez skazy, niewinnymi dziećmi Bożymi pośród pokolenia zepsutego i rozpustnego, w którym jaśniejecie jak gwiazdy w świecie,

15да бꙋ́дете непови́нни и҆ цѣ́ли, ча̑да бж҃їѧ непорѡ́чна посредѣ̀ ро́да стропти́ва и҆ развраще́на, въ ни́хже ꙗ҆влѧ́етесѧ ꙗ҆́коже свѣти̑ла въ мі́рѣ,

16trzymając się Słowa życia na moją chlubę w Dniu Chrystusowym, albowiem nie na próżno biegłem i nie na próżno się trudziłem.

16сло́во живо́тно придержа́ще, въ похвалꙋ̀ мнѣ̀ въ де́нь хрⷭ҇то́въ, ꙗ҆́кѡ не вотщѐ теко́хъ, ни вотщѐ трꙋди́хсѧ.

18W owym czasie, stało się, kiedy Jezus modlił się na osobności – byli z Nim [tylko] uczniowie – zapytał ich, mówiąc: – Za kogo uważają Mnie te tłumy?

18Во вре́мѧ ѻ҆́но, бы́сть є҆гда̀ і҆и҃съ молѧ́шесѧ є҆ди́нъ, съ ни́мъ бѣ́хꙋ ᲂу҆ченицы̀. и҆ вопросѝ и҆̀хъ глаго́лѧ: кого́ мѧ глаго́лютъ наро́ди бы́ти;

19Oni zaś odpowiadając, rzekli: – Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał.

19Ѻ҆ни́ же ѿвѣща́вше рѣ́ша: і҆ѡа́нна крⷭти́телѧ: и҆ні́и же и҆лїю̀: дрꙋзі́и же, ꙗ҆́кѡ прⷪ҇ро́къ нѣ́кїй ѿ дре́внихъ воскре́се.

20Powiedział im: – A wy za kogo Mnie uważacie? Odpowiadając, Piotr rzekł: – Za Chrystusa Bożego!

20Рече́ же и҆̀мъ: вы́ же кого́ мѧ глаго́лете бы́ти; Ѿвѣща́въ же пе́тръ речѐ: хрⷭ҇та̀ бж҃їѧ.

21On zaś, upomniawszy ich, nakazał nikomu o tym nie mówić

21Ѻ҆́нъ же запре́щь и҆̀мъ, повелѣ̀ никомꙋ́же глаго́лати сегѡ̀,

22i dodał: – Trzeba, aby Syn Człowieczy wiele wycierpiał i został odrzucony przez starszych, arcykapłanów, znawców Ksiąg, i żeby został zabity, a trzeciego dnia powstał z martwych.

22ре́къ, ꙗ҆́кѡ подоба́етъ сн҃ꙋ чл҃вѣ́ческомꙋ мно́гѡ пострада́ти, и҆ и҆скꙋше́нꙋ {ѿве́рженꙋ} бы́ти ѿ ста́рєцъ и҆ а҆рхїерє́й и҆ кни̑жникъ, и҆ ᲂу҆бїе́нꙋ бы́ти, и҆ въ тре́тїй де́нь воста́ти.