Czytania Liturgiczne na 2 listopada (20 października) 2021 roku

16trzymając się Słowa życia na moją chlubę w Dniu Chrystusowym, albowiem nie na próżno biegłem i nie na próżno się trudziłem.

16Бра́тїе, не вотщѐ теко́хъ, ни вотщѐ трꙋди́хсѧ.

17Ale jeśli i jestem składany na ofiarę i na świętą służbę wierze waszej, to raduję się i współraduję z wami wszystkimi.

17Но а҆́ще и҆ жре́нъ быва́ю ѡ҆ же́ртвѣ и҆ слꙋ́жбѣ вѣ́ры ва́шеѧ, ра́дꙋюсѧ и҆ сора́дꙋюсѧ всѣ̑мъ ва́мъ:

18Tak samo i wy radujcie się i współradujcie ze mną.

18та́кожде и҆ вы̀ ра́дꙋйтесѧ и҆ сора́дꙋйтесѧ мнѣ̀.

19A mam nadzieję w Panu, Jezusie, że szybko poślę wam Tymoteusza, abym i ja zaznał pokoju duszy, dowiedziawszy się, co się z wami dzieje.

19Оу҆пова́ю же ѡ҆ гдⷭ҇ѣ і҆и҃сѣ тїмоѳе́а вско́рѣ посла́ти къ ва́мъ, да и҆ а҆́зъ благодꙋ́шствꙋю, ᲂу҆вѣ́дѣвъ ꙗ҆̀же ѡ҆ ва́съ.

20Nikogo bowiem nie mam równego mu duchem, kto się tak szczerze troszczyć będzie o was,

20Ни є҆ди́нагѡ бо и҆́мамъ равнодꙋ́шна, и҆́же прⷭ҇нѣе ѡ҆ ва́съ попече́тсѧ:

21wszyscy bowiem szukają swego, a nie tego, co jest Chrystusa Jezusa.

21вси́ бо свои́хъ сѝ и҆́щꙋтъ, (а҆) не ꙗ҆̀же хрⷭ҇та̀ і҆и҃са.

22Doświadczenie jego znacie, gdyż jak dziecię ojcu, tak on razem ze mną służył Ewangelii.

22И҆скꙋ́сство же є҆гѡ̀ зна́ете, занѐ ꙗ҆́коже ѻ҆тцꙋ̀ ча́до, со мно́ю порабо́талъ въ бл҃говѣ́стїи.

23Mam więc nadzieję posłać, jak tylko się dowiem, co ze mną będzie.

23Сего́ же ᲂу҆̀бо ᲂу҆пова́ю посла́ти а҆́бїе, повнегда̀ ᲂу҆вѣ́мъ ꙗ҆̀же ѡ҆ мнѣ̀.

23Rzecze Pan: – Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się wyprze siebie samego, niech bierze krzyż swój i niech pójdzie w ślad za Mną.

23Речѐ гдⷭ҇ь: а҆́ще кто̀ хо́щетъ по мнѣ̀ и҆тѝ, да ѿве́ржетсѧ себѐ, и҆ во́з̾метъ кре́стъ сво́й, и҆ послѣ́дꙋетъ мѝ.

24Kto bowiem chciałby duszę swoją uratować, straci ją; a kto by stracił duszę swą dla Mnie, ten ją zbawi.

24И҆́же бо а҆́ще хо́щетъ дꙋ́шꙋ свою̀ спⷭ҇тѝ, погꙋби́тъ ю҆̀: а҆ и҆́же погꙋби́тъ дꙋ́шꙋ свою̀ менє̀ ра́ди, се́й сп҃се́тъ ю҆̀.

25Co za pożytek miałby człowiek, zdobywając cały świat, siebie zaś gubiąc lub sobie szkodząc?

25Что́ бо по́льзы и҆́мать человѣ́къ, приѡбрѣ́тъ мі́ръ ве́сь, себе́ же погꙋби́въ и҆лѝ ѡ҆тщети́въ;

26Kto by się bowiem wstydził Mnie i tych słów Moich, tego Syn Człowieczy będzie się wstydził, kiedy przyjdzie w chwale swojej i Ojca, i świętych aniołów.

26И҆́же бо а҆́ще постыди́тсѧ менє̀ и҆ мои́хъ слове́съ, сегѡ̀ сн҃ъ чл҃вѣ́ческїй постыди́тсѧ, є҆гда̀ прїи́детъ во сла́вѣ свое́й и҆ ѻ҆́ч҃ей и҆ ст҃ы́хъ а҆́гг҃лъ.

27Zaprawdę, mówię wam: – Są niektórzy spośród tutaj stojących, którzy nie zakosztują śmierci, póki nie zobaczą Królestwa Bożego.

27Гл҃ю же ва́мъ вои́стиннꙋ: сꙋ́ть нѣ́цыи ѿ здѣ̀ стоѧ́щихъ, и҆̀же не и҆́мꙋтъ вкꙋси́ти сме́рти, до́ндеже ви́дѧтъ црⷭ҇твїе бж҃їе.