Czytania Liturgiczne na 15(2) listopad 2021 roku

13I was, którzyście byli martwi przez przewinienia i nieobrzezanie grzesznego ciała waszego, współożywił z Nim, wybaczywszy nam wszystkie przewinienia,

13Бра́тїе, бг҃ъ вы̀ мє́ртвы сꙋ́щѧ въ прегрѣше́нїихъ, и҆ въ неѡбрѣ́занїи пло́ти ва́шеѧ, соѡживи́лъ є҆́сть со хрⷭ҇то́мъ, дарова́въ на́мъ всѧ̀ прегрѣшє́нїѧ:

14wymazawszy wypełniony przepisami list dłużny, który był przeciwko nam; wziął go od nas, przybiwszy go do krzyża.

14и҆стреби́въ є҆́же на на́съ рꙋкописа́нїе ᲂу҆че́ньми, є҆́же бѣ̀ сопроти́вно на́мъ, и҆ то̀ взѧ́тъ ѿ среды̀, пригвозди́въ є҆̀ на крⷭ҇тѣ̀:

15Obnażywszy zwierzchności i władze, wystawił je śmiało na pokaz, odnosząc w Nim triumf nad nimi.

15совле́къ нача́ла и҆ вла̑сти, и҆зведѐ въ позо́ръ дерзнове́нїемъ, и҆з̾ѡбличи́въ и҆́хъ въ себѣ̀ {побѣди́въ и҆̀хъ на не́мъ}.

16Niech nikt więc was nie osądza za jedzenie lub picie ani z powodu święta czy też nowiu, czy szabatów,

16Да никто́же ᲂу҆̀бо ва́съ ѡ҆сꙋжда́етъ ѡ҆ ꙗ҆де́нїи, и҆лѝ ѡ҆ питїѝ, и҆лѝ ѡ҆ ча́сти пра́здника, и҆лѝ ѡ҆ новомⷭ҇чїихъ, и҆лѝ ѡ҆ сꙋббѡ́тахъ:

17które są tylko cieniem rzeczy przyszłych, Ciało zaś Chrystusa.

17ꙗ҆̀же сꙋ́ть стѣ́нь грѧдꙋ́щихъ, тѣ́ло же хрⷭ҇то́во.

18Niech nikt was nie pozbawia nagrody, ucząc pokory i służenia aniołom – czego nie widział, a naucza – wynosząc się bez umysłu umysłem swego ciała,

18Никто́же ва́съ да прельща́етъ и҆зволе́ннымъ є҆мꙋ̀ смиреномꙋ́дрїемъ и҆ слꙋ́жбою а҆́гг҃лѡвъ, ꙗ҆́же не ᲂу҆вѣ́дѣ ᲂу҆чѧ̀ {(въ тѣ́хъ) ходѧ̀}, без̾ ᲂу҆ма̀ {всꙋ́е} дмѧ́сѧ ѿ ᲂу҆ма̀ пло́ти своеѧ̀,

19i nie trzymając się Głowy, z której całe Ciało, przez stawy i ścięgna wspomagane i powiązane, rośnie wzrostem, który daje Bóg.

19а҆ не держѧ̀ главы̀, и҆з̾ неѧ́же всѐ тѣ́ло, соста̑вы и҆ соꙋ̑зы пода́емо и҆ сне́млемо, расти́тъ возраще́нїе бж҃їе.

20Jeśli bowiem umarliście z Chrystusem dla żywiołów świata, to dlaczego obciążacie się zakazami, jak byście żyli w świecie?

20А҆́ще ᲂу҆̀бо ᲂу҆мро́сте со хрⷭ҇то́мъ ѿ стїхі́й мі́ра, почто̀ а҆́ки живꙋ́ще въ мі́рѣ стѧза́етесѧ;

29W owym czasie, gdy tłum zaczął się gromadzić, [Jezus] począł mówić: – To pokolenie jest pokoleniem złym, znaku szuka; ale znak nie będzie mu dany, oprócz znaku proroka Jonasza.

29Во вре́мѧ ѻ҆́но, наро́дѡмъ собира́ющымсѧ, нача́тъ і҆и҃съ глаго́лати: ро́дъ се́й лꙋка́въ є҆́сть: зна́менїѧ и҆́щетъ, и҆ зна́менїе не да́стсѧ є҆мꙋ̀, то́кмѡ зна́менїе і҆ѡ́ны проро́ка.

30Jak bowiem Jonasz stał się znakiem dla Niniwitów, tak też będzie Syn Człowieczy dla tego pokolenia.

30ꙗ҆́коже бо бы́сть і҆ѡ́на зна́менїе нїнеѵі́тѡмъ, та́кѡ бꙋ́детъ и҆ сн҃ъ чл҃вѣ́ческїй ро́дꙋ семꙋ̀.

31Królowa południa powstanie na sąd przeciwko mężom pokolenia tego i osądzi ich. Albowiem z krańców ziemi przybyła, aby słuchać mądrości Salomona, a oto tu więcej niż Salomon.

31Цари́ца ю҆́жскаѧ воста́нетъ на сꙋ́дъ съ мꙋ̑жи ро́да сегѡ̀, и҆ ѡ҆сꙋ́дитъ и҆̀хъ: ꙗ҆́кѡ прїи́де ѿ конє́цъ землѝ слы́шати премꙋ́дрость соломѡ́новꙋ: и҆ сѐ мно́жае соломѡ́на здѣ̀.

32Mężowie Niniwici powstaną na sąd przeciwko pokoleniu temu i osądzą je, albowiem nawrócili się na wezwanie Jonasza, a oto tu więcej niż Jonasz.

32Мꙋ́жїе нїнеѵі́тстїи воста́нꙋтъ на сꙋ́дъ съ ро́домъ си́мъ и҆ ѡ҆сꙋ́дѧтъ и҆̀: ꙗ҆́кѡ пока́ѧшасѧ про́повѣдїю і҆ѡ́ниною: и҆ сѐ, мно́жае і҆ѡ́ны здѣ̀.

33Nikt, kto zapala lampę, nie stawia jej w ukryciu ani pod korcem, lecz na świeczniku, aby ci, którzy wchodzą, widzieli światło.

33Никто́же (ᲂу҆́бѡ) свѣти́льника вже́гъ, въ скро́вѣ полага́етъ, ни под̾ спꙋ́домъ, но на свѣ́щницѣ, да входѧ́щїи свѣ́тъ ви́дѧтъ.