Czytania Liturgiczne na 20(7) grudzień 2021 roku

1Starszego nie gań, lecz dodawaj otuchy jak ojcu, młodszych – jak braci,

1Ча́до тїмоѳе́е, ста́рцꙋ не творѝ па́кости, но ᲂу҆тѣша́й {ста́рца не ᲂу҆корѧ́й, но ᲂу҆молѧ́й} ꙗ҆́коже ѻ҆тца̀: ю҆́ношы, ꙗ҆́коже бра́тїю:

2starsze – jak matki, młodsze – jak siostry w pełnej czystości.

2ста̑рицы, ꙗ҆́коже ма́тєри: ю҆́ныѧ, ꙗ҆́коже сєстры̀, со всѧ́кою чистото́ю.

3Czcij wdowy, te prawdziwe wdowy.

3Вдови̑цы чтѝ сꙋ́щыѧ и҆́стинныѧ вдови̑цы.

4A jeśli jakaś wdowa ma dzieci lub wnuki, to niech uczą się najpierw własny dom nabożną czcią otaczać i okazywać wzajemność rodzicom, gdyż to podoba się Bogu.

4А҆́ще же ка́ѧ вдови́ца ча̑да и҆лѝ внꙋ́чата и҆́мать, да ᲂу҆ча́тсѧ пре́жде сво́й до́мъ бл҃гочⷭ҇ти́вѡ ᲂу҆стро́ити и҆ взае́мъ воздаѧ́ти роди́телємъ: сїе́ бо є҆́сть бл҃гоꙋго́дно пред̾ бг҃омъ.

5Ale wdowa prawdziwa i żyjąca samotnie złożyła nadzieję w Bogu i trwa w błaganiach i modlitwach nocą i dniem.

5А҆ сꙋ́щаѧ и҆́стиннаѧ вдови́ца и҆ ᲂу҆едине́на, ᲂу҆пова́етъ на бг҃а и҆ пребыва́етъ въ моли́твахъ и҆ моле́нїихъ де́нь и҆ но́щь:

6Ta zaś, która szuka rozkoszy, już za życia umarła.

6пита́ющаѧсѧ же простра́ннѡ, жива̀ ᲂу҆мерла̀.

7I to nakazuj, aby były bez zarzutu.

7И҆ сїѧ̑ завѣщава́й, да непоро́чни бꙋ́дꙋтъ.

8A jeśli ktoś nie dba o swoich, zwłaszcza o domowników, to wiary się wyrzekł i gorszy jest od niewierzącego.

8А҆́ще же кто̀ ѡ҆ свои́хъ, па́че же ѡ҆ прⷭ҇ныхъ {ѡ҆ дома́шнихъ} не промышлѧ́етъ, вѣ́ры ѿве́рглсѧ є҆́сть и҆ невѣ́рнагѡ го́ршїй є҆́сть.

9Do wdów niech będzie zaliczana ta, która ma nie mniej niż sześćdziesiąt lat i tylko raz była zamężna,

9Вдови́ца же да причита́етсѧ не ме́ньши лѣ́тъ шести́десѧтихъ, бы́вши є҆ди́номꙋ мꙋ́жꙋ жена̀,

10jest znana z dobrych uczynków: jeśli wychowała dzieci, jeśli obmyła nogi świętym, jeśli okazał gościnę obcym, jeśli wspierała strapionych, jeśli poświęcała się każdemu dobremu dziełu.

10въ дѣ́лѣхъ до́брыхъ свидѣ́тельствꙋема, а҆́ще ча̑да воспита́ла є҆́сть, а҆́ще ст҃ы́хъ но́зѣ ᲂу҆мы̀, а҆́ще стра̑нныѧ прїѧ́тъ, а҆́ще скѡ́рбнымъ ᲂу҆тѣше́нїе бы́сть {ско́рбныхъ снабдѣ̀}, а҆́ще всѧ́комꙋ дѣ́лꙋ бл҃гꙋ послѣ́довала є҆́сть.

27W owym czasie, niektórzy z saduceuszów głoszących, że nie ma zmartwychwstania, podeszli i zapytali Jezusa,

27Во вре́мѧ ѻ҆́но, пристꙋпи́ша ко і҆и҃сꙋ нѣ́цыи ѿ саддꙋкє́й, глаго́лющїи воскресе́нїю не бы́ти, вопроша́хꙋ є҆го̀,

28mówiąc: – Nauczycielu, napisał nam Mojżesz: Jeśli czyjś brat umrze, będąc żonaty, a byłby bezdzietny, niech brat pojmie jego żonę i wzbudzi potomstwo bratu swemu.

28глаго́люще: ᲂу҆чт҃лю, мѡѷсе́й написа̀ на́мъ: а҆́ще комꙋ̀ бра́тъ ᲂу҆́мретъ и҆мы́й женꙋ̀, и҆ то́й безча́денъ ᲂу҆́мретъ, да бра́тъ є҆гѡ̀ по́йметъ женꙋ̀ и҆ возста́витъ сѣ́мѧ бра́тꙋ своемꙋ̀:

29Było więc siedmiu braci. I pierwszy, pojąwszy żonę, umarł bezdzietnie.

29се́дмь ᲂу҆̀бо бра́тїй бѣ̀: и҆ пе́рвый поѧ́тъ женꙋ̀, ᲂу҆́мре безча́денъ:

30I drugi pojął tę żonę, i umarł bezdzietnie,

30и҆ поѧ́тъ вторы́й женꙋ̀, и҆ то́й ᲂу҆́мре безча́денъ:

31i trzeci pojął ją; i tak kolejno siedmiu nie zostawiło dzieci i pomarło.

31и҆ тре́тїй поѧ́тъ ю҆̀: та́кожде же и҆ всѝ се́дмь: и҆ не ѡ҆ста́виша ча̑дъ и҆ ᲂу҆мро́ша:

32Wreszcie iż ona umarła.

32по́слѣжде же всѣ́хъ ᲂу҆́мре и҆ жена̀:

33Którego więc z nich żoną będzie po powstaniu z martwych? Siedmiu bowiem miało ją za żonę.

33въ воскрⷭ҇нїе ᲂу҆̀бо, кото́рагѡ и҆́хъ бꙋ́детъ жена̀; се́дмь бо и҆мѣ́ша ю҆̀ женꙋ̀.

34Powiedział im Jezus: – Dzieci tego wieku żenią się i za mąż wychodzą,

34И҆ ѿвѣща́въ речѐ и҆̀мъ і҆и҃съ: сы́нове вѣ́ка сегѡ̀ же́нѧтсѧ и҆ посѧга́ютъ:

35ci zaś, którzy będą uznani za godnych osiągnięcia tamtego wieku i powstania z martwych, nie żenią się ani nie wychodzą za mąż.

35а҆ сподо́бльшїисѧ вѣ́къ ѡ҆́нъ ᲂу҆лꙋчи́ти и҆ воскрⷭ҇нїе, є҆́же ѿ ме́ртвыхъ, ни же́нѧтсѧ, ни посѧга́ютъ:

36Nie mogą bowiem już umrzeć, gdyż są równi aniołom i dziećmi Boga są, będąc dziećmi zmartwychwstania.

36ни ᲂу҆мре́ти бо ктомꙋ̀ мо́гꙋтъ: ра́вни бо сꙋ́ть а҆́гг҃лѡмъ и҆ сн҃ове сꙋ́ть бж҃їи, воскрⷭ҇нїѧ сн҃ове сꙋ́ще:

37Że zaś umarli zmartwychwstają, i Mojżesz ogłosił przy Krzewie [Gorejącym], gdy nazywa Pana Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba.

37а҆ ꙗ҆́кѡ востаю́тъ ме́ртвїи, и҆ мѡѷсе́й сказа̀ при кꙋпинѣ̀, ꙗ҆́коже глаго́летъ гдⷭ҇а бг҃а а҆враа́млѧ и҆ бг҃а і҆саа́кова и҆ бг҃а і҆а́кѡвлѧ:

38Bóg zaś nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych, u Niego bowiem wszyscy są żywi.

38бг҃ъ же нѣ́сть ме́ртвыхъ, но живы́хъ: вси́ бо томꙋ̀ жи́ви сꙋ́ть.

39Odpowiadając zaś, niektórzy ze znawców Ksiąg rzekli: – Nauczycielu, dobrze powiedziałeś.

39Ѿвѣща́вше же нѣ́цыи ѿ кни̑жникъ реко́ша: ᲂу҆чт҃лю, до́брѣ ре́клъ є҆сѝ.

40I więcej już nie odważyli się Go o cokolwiek pytać.

40Ктомꙋ́ же не смѣ́ѧхꙋ є҆го̀ вопроси́ти ничесѡ́же. Рече́ же къ ни̑мъ:

41On zaś rzekł do nich: – Jakże to mówią, że Chrystus jest synem Dawida?

41ка́кѡ глаго́лютъ хрⷭ҇та̀ сн҃а дв҃дова бы́ти;

42Sam bowiem Dawid mówi w Księdze Psalmów: Rzekł Pan Panu memu: Zasiądź po mojej prawicy,

42Са́мъ бо дв҃дъ глаго́летъ въ кни́зѣ ѱало́мстѣй: речѐ гдⷭ҇ь гдⷭ҇еви моемꙋ̀: сѣдѝ ѡ҆деснꙋ́ю менє̀,

43aż położę wrogów Twoich jako podnóżek stóp Twoich!

43до́ндеже положꙋ̀ врагѝ твоѧ̑ подно́жїе нога́ма твои́ма.

44Dawid więc nazywa Go Panem, to jak może być jego synem?

44Дв҃дъ ᲂу҆̀бо гдⷭ҇а є҆го̀ нарица́етъ, и҆ ка́кѡ сн҃ъ є҆мꙋ̀ є҆́сть;