Czytania Liturgiczne na 10 października (27 września) 2022 roku

25Dlatego odrzuciwszy kłamstwo, mówcie prawdę, każdy względem bliźniego swego, bo członkami jedni drugich jesteśmy.

25Бра́тїе, ѿло́жше лжꙋ̀ глаго́лите и҆́стинꙋ кі́йждо ко и҆́скреннемꙋ своемꙋ̀: занѐ є҆смы̀ дрꙋгъдрꙋ́гꙋ ᲂу҆́дове.

26Gniewajcie się i nie grzeszcie; słońce niech nie zajdzie nad gniewem waszym

26Гнѣ́вайтесѧ и҆ не согрѣша́йте: со́лнце да не за́йдетъ въ гнѣ́вѣ ва́шемъ:

27i nie dawajcie miejsca diabłu.

27нижѐ дади́те мѣ́ста дїа́волꙋ.

28Kradnący niech już nie kradnie, niech raczej trudzi się, zdobywając [własnymi] rękami dobro, aby miał co dać potrzebującemu.

28Крады́й ктомꙋ̀ да не кра́детъ, но па́че да трꙋжда́етсѧ, дѣ́лаѧ свои́ма рꙋка́ма благо́е, да и҆́мать подаѧ́ти тре́бꙋющемꙋ.

29Żadne zgniłe słowo niech nie wychodzi z ust waszych, ale tylko dobre, ku budowaniu wiary i aby obdarzało [ono] słuchających łaską.

29Всѧ́ко сло́во гни́ло да не и҆схо́дитъ и҆з̾ ᲂу҆́стъ ва́шихъ, но то́чїю є҆́же є҆́сть бл҃го къ созда́нїю вѣ́ры, да да́стъ блгⷣть слы́шащымъ.

30I nie zasmucajcie Świętego Ducha Bożego, w którym zostaliście zapieczętowani na dzień Odkupienia.

30И҆ не ѡ҆скорблѧ́йте дх҃а ст҃а́гѡ бж҃їѧ, и҆́мже зна́менастесѧ въ де́нь и҆збавле́нїѧ.

31Wszelka gorycz i rozdrażnienie, i gniew, i wrzask, i bluźnierstwo niech znikną spośród was ze wszelkim złem.

31Всѧ́ка го́ресть, и҆ гнѣ́въ, и҆ ꙗ҆́рость, и҆ кли́чь, и҆ хꙋла̀ да во́зметсѧ ѿ ва́съ, со всѧ́кою ѕло́бою:

32Bądźcie [zaś] jedni dla drugich dobrzy, miłosierni, darując sobie samym, tak jak i Bóg w Chrystusie wam darował.

32быва́йте же дрꙋ́гъ ко дрꙋ́гꙋ бла́зи, милосе́рди, проща́юще дрꙋ́гъ дрꙋ́гꙋ, ꙗ҆́коже и҆ бг҃ъ во хрⷭ҇тѣ̀ прости́лъ є҆́сть ва́мъ.

37I poszły słuchy o Nim do każdego miejsca tamtej okolicy.

37И҆ и҆схожда́ше гла́съ ѡ҆ не́мъ во всѧ́ко мѣ́сто страны̀.

38Powstawszy zaś, przeszedł z synagogi do domu Szymona. Teściowa zaś Szymona była ogarnięta silną gorączką i prosili Go za nią.

38Воста́въ же и҆з̾ со́нмища, вни́де въ до́мъ сі́мѡновъ: те́ща же сі́мѡнова бѣ̀ ѡ҆держи́ма ѻ҆гне́мъ ве́лїимъ: и҆ моли́ша є҆го̀ ѡ҆ не́й.

39A stanąwszy nad nią, zakazał gorączce i zostawiła ją. Ona zaś, natychmiast powstawszy, służyła im.

39И҆ ста́въ над̾ не́ю, запретѝ ѻ҆гню̀, и҆ ѡ҆ста́ви ю҆̀. А҆́бїе же воста́вши слꙋжа́ше и҆̀мъ.

40A kiedy słońce zachodziło, wszyscy, którzy mieli cierpiących na różne choroby, przyprowadzali ich do Niego, On zaś, kładąc ręce na każdego, uzdrawiał ich.

40Заходѧ́щꙋ же со́лнцꙋ, всѝ, є҆ли́цы и҆мѣ́ѧхꙋ болѧ́щыѧ недꙋ̑ги разли́чными, привожда́хꙋ и҆̀хъ къ немꙋ̀: ѻ҆́нъ же на є҆ди́наго коего́ждо и҆́хъ рꙋ́цѣ возло́жь, и҆сцѣлѧ́ше и҆̀хъ.

41Także demony wychodziły z wielu z nich, krzycząc i wołając: – Ty jesteś Chrystusem, Synem Bożym! I zabraniając [im], nie pozwalał im mówić, bo wiedziały, że On jest Chrystusem.

41И҆схожда́хꙋ же и҆ бѣ́си ѿ мно́гихъ, вопїю́ще и҆ глаго́люще, ꙗ҆́кѡ ты̀ є҆сѝ хрⷭ҇то́съ сн҃ъ бж҃їй. И҆ запреща́ѧ не даѧ́ше и҆̀мъ глаго́лати, ꙗ҆́кѡ вѣ́дѧхꙋ хрⷭ҇та̀ самаго̀ сꙋ́ща.

42Gdy zaś nastał dzień, wyszedłszy, oddalił się na miejsce pustynne; a tłumy szukały Go i przyszły do Niego. I przytrzymywały Go, aby nie odchodził od nich.

42Бы́вшꙋ же дню̀, и҆зше́дъ и҆́де въ пꙋ́сто мѣ́сто: и҆ наро́ди и҆ска́хꙋ є҆го̀, и҆ прїидо́ша къ немꙋ̀, и҆ ᲂу҆держава́хꙋ є҆го̀, дабы̀ не ѿше́лъ ѿ ни́хъ.

43On zaś rzekł do nich: – Także innym miastom trzeba Mi obwieszczać Królestwo Boże, na to bowiem zostałem posłany.

43Ѻ҆́нъ же речѐ къ ни̑мъ, ꙗ҆́кѡ и҆ дрꙋги̑мъ градовѡ́мъ бл҃говѣсти́ти мѝ подоба́етъ црⷭ҇твїе бж҃їе: ꙗ҆́кѡ на сѐ по́сланъ є҆́смь.

44I zwiastował w synagogach Galilei.

44И҆ бѣ̀ проповѣ́даѧ на со́нмищихъ галїле́йскихъ.