na podstawie kalendarza juliańskiego, według starego stylu
1Niech więc człowiek myśli o nas jako o sługach Chrystusowych i ekonomach tajemnic Bożych.
1Бра́тїе, та́кѡ на́съ да непщꙋ́етъ человѣ́къ, ꙗ҆́кѡ слꙋги̑ хрⷭ҇то́вы, и҆ строи́тели та́йнамъ бж҃їимъ.
2A od ekonomów wymaga się, aby każdy okazał się wierny.
2а҆ є҆́же про́чее и҆́щетсѧ въ строи́телехъ, да вѣ́ренъ кто̀ ѡ҆брѧ́щетсѧ.
3Jeśli o mnie chodzi, to za najmniej ważne uznaję, czy będę sądzony przez was, czy przez inny sąd ludzki, bo nawet sam siebie nie osądzam.
3Мнѣ́ же не вели́ко є҆́сть, да ѿ ва́съ и҆стѧжꙋ́сѧ, и҆лѝ ѿ человѣ́ческагѡ днѐ {сꙋда̀}: но ни са́мъ себѐ востѧзꙋ́ю.
4Do niczego bowiem nie poczuwam się w sobie, lecz to mnie nie usprawiedliwia, bo Tym, który mnie sądzi, jest Pan.
4Ничесѡ́же бо въ себѣ̀ свѣ́мъ, но ни ѡ҆ се́мъ ѡ҆правда́юсѧ: востѧзꙋ́ѧй же мѧ̀ гдⷭ҇ь є҆́сть.
5Tak więc nie sądźcie niczego przed czasem, póki nie przyjdzie Pan, który oświetli to, co ukryte w ciemności, i ujawni zamysły serc; wówczas każdy otrzyma pochwałę od Boga.
5Тѣ́мже пре́жде вре́мене ничто́же сꙋди́те, до́ндеже прїи́детъ гдⷭ҇ь, и҆́же во свѣ́тѣ приведе́тъ та̑йнаѧ тьмы̀ и҆ ѡ҆б̾ѧви́тъ совѣ́ты сердє́чныѧ, и҆ тогда̀ похвала̀ бꙋ́детъ комꙋ́ждо ѿ бг҃а.
1W owym czasie, powiedział Jezus do tłumów i do swych uczniów
1Во вре́мѧ ѻ҆́но, глаго́ла і҆и҃съ къ наро́дѡмъ и҆ ᲂу҆ченикѡ́мъ свои́мъ,
2mówiąc: – Na katedrze Mojżeszowej zasiedli znawcy Ksiąg i faryzeusze.
2гл҃ѧ: на мѡѷсе́овѣ сѣда́лищи сѣдо́ша кни́жницы и҆ фарїсе́є:
3Wszystko więc, cokolwiek by wam powiedzieli przestrzegać, zachowujcie i czyńcie, według czynów ich jednak nie postępujcie, mówią bowiem, a nie czynią.
3всѧ̑ ᲂу҆̀бо, є҆ли̑ка а҆́ще рекꙋ́тъ ва́мъ блюстѝ, соблюда́йте и҆ твори́те: по дѣлѡ́мъ же и҆́хъ не твори́те: глаго́лютъ бо, и҆ не творѧ́тъ:
4Wiążą brzemiona ciężkie i trudne do udźwignięcia i wkładają je na barki ludzi, sami zaś nawet palcem nie chcą ich dotknąć.
4свѧзꙋ́ютъ бо бремена̀ тѧ̑жка и҆ бѣ́днѣ носи̑ма, и҆ возлага́ютъ на плєща̀ человѣ́чєска, пе́рстомъ же свои́мъ не хотѧ́тъ дви́гнꙋти и҆̀хъ.
5Wszystkie zaś dzieła swoje czynią, aby się ludziom pokazać. Rozszerzają bowiem swoje rzemyki [modlitewne] i powiększają frędzle szat swoich.
5Всѧ̑ же дѣла̀ своѧ̑ творѧ́тъ, да ви́дими бꙋ́дꙋтъ человѣ̑ки: разширѧ́ютъ же храни̑лища своѧ̑ и҆ велича́ютъ воскри̑лїѧ ри́зъ свои́хъ:
6Lubią zaś pierwsze miejsce na wieczerzach i pierwsze ławki w synagogach,
6лю́бѧтъ же преждевозлега̑нїѧ на ве́черѧхъ, и҆ преждесѣда̑нїѧ на со́нмищихъ,
7i pozdrowienia na rynkach, i nazywanie ich przez ludzi „nauczycielu”, „nauczycielu”.
7и҆ цѣлова̑нїѧ на то́ржищихъ, и҆ зва́тисѧ ѿ человѣ̑къ: ᲂу҆чи́телю, ᲂу҆чи́телю.
8Wy zaś nie nazywajcie siebie „nauczycielami”, jeden bowiem jest wasz Nauczyciel – Chrystus, wy wszyscy zaś jesteście braćmi.
8Вы́ же не нарица́йтесѧ ᲂу҆чи́телїе: є҆ди́нъ бо є҆́сть ва́шъ ᲂу҆чт҃ль, хрⷭ҇то́съ: вси́ же вы̀ бра́тїѧ є҆стѐ:
9I nikogo na ziemi nie nazywajcie ojcem waszym, jeden jest bowiem wasz Ojciec, Który jest w niebiosach.
9и҆ ѻ҆тца̀ не зови́те себѣ̀ на землѝ: є҆ди́нъ бо є҆́сть ѻ҆ц҃ъ ва́шъ, и҆́же на нб҃сѣ́хъ:
10Ani nie nazywajcie siebie „mistrzami”, bo jeden jest wasz mistrz: Chrystus.
10нижѐ нарица́йтесѧ наста̑вницы: є҆ди́нъ бо є҆́сть наста́вникъ ва́шъ, хрⷭ҇то́съ.
11Największy zaś z was niech będzie sługą waszym.
11Бо́лїй же въ ва́съ да бꙋ́детъ ва́мъ слꙋга̀:
12Kto zaś siebie wywyższy, zostanie poniżony, i kto poniży siebie, będzie wywyższony.
12и҆́же бо вознесе́тсѧ, смири́тсѧ: и҆ смирѧ́ѧйсѧ вознесе́тсѧ.
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
