Czytania Liturgiczne na 2 marca (18 lutego) 2024 roku

1A to wiedz, że w dniach ostatnich nastaną czasy uciążliwe.

1Ча́до тїмоѳе́е, сїѐ  вѣ́ждь, ꙗ҆́кѡ въ послѣ́днѧѧ днѝ наста́нꙋтъ времена̀ лю́та:

2Bo ludzie będą samolubni, oddani pieniądzom, chełpliwi, zarozumiali, bluźnierczy, rodzicom nieposłuszni, niewdzięczni, niepobożni,

2Бꙋ́дꙋтъ бо человѣ́цы самолю́бцы, сребролю́бцы, велича́ви, го́рди, хꙋ̑льницы, роди́телємъ проти́вѧщїисѧ, неблагода́рни, непра́ведни, нелюбо́вни,

3nieczuli, nieubłagani, [bezwstydni, pyszałkowaci, donosiciele] oszczerczy, nieopanowani, nieoswojeni, niemiłujący dobra,

3непримири́тельни, (проде́рзиви, возносли́ви, прелага́тає,) клеветницы̀, невоздє́ржницы, некро́тцы, неблаголю́бцы,

4zdradzieccy, porywczy, nadęci, miłujący przyjemności bardziej niż miłujący Boga,

4преда́телє, на́гли, напыще́ни, сластолю́бцы па́че не́жели бг҃олю́бцы,

5zachowujący pozory pobożności, ale odrzucający jej moc. I takich unikaj!

5и҆мꙋ́щїи ѡ҆́бразъ бл҃гочⷭ҇тїѧ, си́лы же є҆гѡ̀ ѿве́ргшїисѧ. И҆ си́хъ ѿвраща́йсѧ.

6Spośród nich są tacy, którzy wdzierają się do domów i zniewalają kobietki opanowane przez grzechy i wodzone rozmaitymi żądzami.

6Ѿ си́хъ бо сꙋ́ть понырѧ́ющїи въ до́мы и҆ плѣнѧ́ющїи жени̑шца ѡ҆тѧгощє́нныѧ грѣха́ми, води̑мыѧ по́хотьми разли́чными,

7One ciągle się uczą i nigdy nie mogą dojść do poznania prawdy.

7всегда̀ ᲂу҆ча́щѧсѧ и҆ николи́же въ ра́зꙋмъ и҆́стины прїитѝ могꙋ́щыѧ.

8Podobnie jak kiedyś Jannes i Jambres stanęli przeciw Mojżeszowi, tak też i ci przeciw prawdzie stają, ludzie o zepsutym umyśle, niewypróbowani w wierze.

8Ꙗ҆́коже і҆анні́й и҆ і҆амврі́й проти́вистасѧ мѡѷсе́ю, та́кожде и҆ сі́и противлѧ́ютсѧ и҆́стинѣ, человѣ́цы растлѣ́нни ᲂу҆мо́мъ (и҆) неискꙋ́сни ѡ҆ вѣ́рѣ.

9Ale nie osiągną więcej, bo ich bezmyślność wyjawiona będzie dla wszystkich, podobnie jak i tamtych została.

9Но не преꙋспѣ́ютъ бо́лѣе: безꙋ́мїе бо и҆́хъ ꙗ҆вле́но бꙋ́детъ всѣ̑мъ, ꙗ҆́коже и҆ ѻ҆́нѣхъ бы́сть.

45Rzecze Pan swoim uczniom:

45Речѐ гдⷭ҇ь свои́мъ ᲂу҆ченикѡ́мъ:

46– Wystrzegajcie się znawców Ksiąg, którzy chętnie chodzą w [długich] szatach i lubią pozdrowienia na rynkach i pierwsze siedzenia w synagogach, i pierwsze miejsca na ucztach,

46внемли́те себѣ̀ ѿ кни̑жникъ хотѧ́щихъ ходи́ти во ѻ҆де́ждахъ и҆ лю́бѧщихъ цѣлова̑нїѧ на то́ржищихъ и҆ предсѣда̑нїѧ на со́нмищихъ и҆ преждевозлежа̑нїѧ на ве́черѧхъ:

47którzy przejadają dobra wdów i dla oczu ludzkich wiele się modlą. Ci otrzymają surowszy wyrok.

47и҆̀же снѣда́ютъ до́мы вдови́цъ и҆ вино́ю дале́че мо́лѧтсѧ {и҆ лицемѣ́рнѡ на до́лзѣ мо́лѧтсѧ}: сі́и прїи́мꙋтъ ли́шше ѡ҆сꙋжде́нїе.

1I podniósłszy wzrok, zobaczył bogaczy wrzucających swe dary do skarbnicy.

1Воззрѣ́въ же ви́дѣ вмета́ющыѧ въ хра́мъ набдѧ́щїй и҆мѣ̑нїѧ {въ сокро́вищное храни́лище} да́ры своѧ̑ бога̑тыѧ:

2Zobaczył też biedną wdowę, wrzucającą tam dwa grosiki.

2ви́дѣ же и҆ нѣ́кꙋю вдови́цꙋ ᲂу҆бо́гꙋ вмета́ющꙋ тꙋ̀ двѣ̀ лє́птѣ,

3I powiedział: – Zaprawdę, mówię wam, że ta biedna wdowa więcej od wszystkich wrzuciła.

3и҆ речѐ: вои́стиннꙋ гл҃ю ва́мъ, ꙗ҆́кѡ вдови́ца сїѧ̀ ᲂу҆бо́гаѧ мно́жае всѣ́хъ вве́рже:

4Wszyscy ci bowiem ze swego nadmiaru dorzucili do darów Bogu, ta zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na życie.

4вси́ бо сі́и ѿ и҆збы́тка своегѡ̀ вверго́ша въ да́ры бг҃ови: сїѧ́ же ѿ лише́нїѧ своегѡ̀ всѐ житїѐ, є҆́же и҆мѣ̀, вве́рже.