Czytania liturgiczne na 15 maja 2024

Na Liturgii

Dnia:
Ap. Dz 4,13-22
Dz 4, 13

Widząc zaś śmiałość Piotra i Jana i wiedząc, że są ludźmi niepiśmiennymi i prostymi, dziwili się, rozpoznając ich jako tych, którzy byli razem z Jezusem.

Во днѝ ѻ҆́ны, ви́дѧще і҆ꙋдє́и петро́во дерзнове́нїе и҆ і҆ѡа́нново, и҆ разꙋмѣ́вше, ꙗ҆́кѡ человѣ́ка некни̑жна є҆ста̀ и҆ прѡ́ста, дивлѧ́хꙋсѧ: зна́хꙋ же и҆̀хъ, ꙗ҆́кѡ со і҆и҃сомъ бѣ́ста.

14

Patrząc zaś na uzdrowionego człowieka stojącego razem z nimi, nie wiedzieli, co przeciwko temu powiedzieć.

ви́дѧще же и҆сцѣлѣ́вшаго человѣ́ка съ ни́ма стоѧ́ща, ничто́же и҆мѧ́хꙋ проти́вꙋ рещѝ.

15

Rozkazawszy im więc opuścić Sanhedryn, naradzali się między sobą,

Повелѣ́вше же и҆́ма во́нъ и҆з̾ со́нмища и҆зы́ти, стѧза́хꙋсѧ дрꙋ́гъ со дрꙋ́гомъ,

16

mówiąc: – Cóż poczniemy z tymi ludźmi? Przez nich bowiem zdarzył się widomy znak, jawny dla wszystkich mieszkających w Jeruzalem, i nie możemy temu zaprzeczyć.

глаго́люще: что̀ сотвори́мъ человѣ́кома си́ма; ꙗ҆́кѡ ᲂу҆́бѡ наро́читое зна́менїе бы́сть и҆́ма, всѣ̑мъ живꙋ́щымъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ ꙗ҆́вѣ, и҆ не мо́жемъ ѿврещи́сѧ:

17

Ale aby się to jeszcze bardziej nie rozeszło wśród ludu, zagroźmy im, żeby już do nikogo nie przemawiali w tym Imieniu.

но да не бо́лѣе простре́тсѧ въ лю́дехъ, преще́нїемъ да запрети́мъ и҆́ма ктомꙋ̀ не глаго́лати ѡ҆ и҆́мени се́мъ ни є҆ди́номꙋ ѿ человѣ́къ.

18

I wezwawszy ich, nakazali, aby w ogóle nie mówili ani nie nauczali w imieniu Jezusa.

И҆ призва́вше и҆̀хъ, заповѣ́даша и҆́ма ѿню́дъ не провѣщава́ти нижѐ ᲂу҆чи́ти ѡ҆ и҆́мени і҆и҃совѣ.

19

A Piotr i Jan odpowiadając, rzekli do nich: – Czy sprawiedliwe jest wobec Boga słuchać bardziej was niż Boga? Rozsądźcie!

Пе́тръ же и҆ і҆ѡа́ннъ ѿвѣща̑вша къ ни̑мъ рѣ́ста: а҆́ще првⷣно є҆́сть пред̾ бг҃омъ ва́съ послꙋ́шати па́че, не́жели бг҃а, сꙋди́те:

20

Przecież nie możemy nie mówić o tym, cośmy ujrzeli i usłyszeli.

не мо́жемъ бо мы̀, ꙗ҆̀же ви́дѣхомъ и҆ слы́шахомъ, не глаго́лати.

21

Oni zaś ponowiwszy groźby, wypuścili ich ze względu na lud, nie wiedząc, za co i jak ich ukarać, wszyscy bowiem wysławiali Boga za to, co się stało.

Ѻ҆ни́ же призапре́щше и҆́ма, пꙋсти́ша ѧ҆̀, ничто́же ѡ҆брѣ́тше ка́кѡ мꙋ́чити и҆̀хъ, люді́й ра́ди, ꙗ҆́кѡ всѝ прославлѧ́хꙋ бг҃а ѡ҆ бы́вшемъ:

22

Bo ponad czterdzieści lat miał człowiek, na którym dokonał się ten cud uzdrowienia.

лѣ́тъ бо бѧ́ше мно́жае четы́редесѧти человѣ́къ то́й, на не́мже бы́сть чꙋ́до сїѐ и҆сцѣле́нїѧ.

Ew. J 5,17-24
J 5, 17

Rzecze Pan do Żydów, którzy przyszli do Niego: – Ojciec Mój działa aż do teraz i Ja działam.

Речѐ гдⷭ҇ь ко прише́дшымъ къ немꙋ̀ і҆ꙋде́ѡмъ: Ѻ҆ц҃ъ мо́й досе́лѣ дѣ́лаетъ, и҆ а҆́зъ дѣ́лаю.

18

Dlatego tym bardziej usiłowali Żydzi zabić Go, że nie tylko unieważniał szabat, ale i Boga nazywał swoim Ojcem, czyniąc siebie równym Bogu.

И҆ сегѡ̀ ра́ди па́че и҆ска́хꙋ є҆го̀ і҆ꙋде́є ᲂу҆би́ти, ꙗ҆́кѡ не то́кмѡ разорѧ́ше сꙋббѡ́тꙋ, но и҆ ѻ҆ц҃а̀ своего̀ гл҃аше бг҃а, ра́венъ сѧ̀ творѧ̀ бг҃ꙋ.

19

Odpowiedział więc Jezus i mówił im: – Amen, amen, mówię wam, nie może Syn czynić niczego sam z siebie, czego by nie widział, że Ojciec czyni. Albowiem cokolwiek by Ów czynił, to i Syn podobnie czyni.

Ѿвѣща́ же і҆и҃съ и҆ речѐ и҆̀мъ: а҆ми́нь, а҆ми́нь гл҃ю ва́мъ, не мо́жетъ сн҃ъ твори́ти ѡ҆ себѣ̀ ничесѡ́же, а҆́ще не є҆́же ви́дитъ ѻ҆ц҃а̀ творѧ́ща: ꙗ҆̀же бо ѻ҆́нъ твори́тъ, сїѧ̑ и҆ сн҃ъ та́кожде твори́тъ.

20

Ojciec bowiem miłuje Syna i wszystko mu ukazuje, co sam czyni, i większe od tych ukaże mu dzieła, tak że się zdziwicie.

Ѻ҆ц҃ъ бо лю́битъ сн҃а и҆ всѧ̑ показꙋ́етъ є҆мꙋ̀, ꙗ҆̀же са́мъ твори́тъ: и҆ бѡ́льша си́хъ пока́жетъ є҆мꙋ̀ дѣла̀, да вы̀ чꙋдите́сѧ.

21

Podobnie jak Ojciec budzi umarłych i ożywia, tak też i Syn ożywia tych, których chce.

Ꙗ҆́коже бо ѻ҆ц҃ъ воскреша́етъ мє́ртвыѧ и҆ живи́тъ, та́кѡ и҆ сн҃ъ, и҆̀хже хо́щетъ, живи́тъ.

22

Ojciec bowiem nie sądzi nikogo, lecz cały sąd oddał Synowi,

Ѻ҆ц҃ъ бо не сꙋ́дитъ никомꙋ́же, но сꙋ́дъ ве́сь дадѐ сн҃ови,

23

aby wszyscy czcili Syna tak, jak i Ojca czczą. Kto nie czci Syna, i Ojca nie czci, który Go posłał.

да всѝ чтꙋ́тъ сн҃а, ꙗ҆́коже чтꙋ́тъ ѻ҆ц҃а̀. (А҆) и҆́же не чти́тъ сн҃а, не чти́тъ ѻ҆ц҃а̀ посла́вшагѡ є҆го̀.

24

Amen, amen, mówię wam: – Kto słowa Mego słucha i wierzy Temu, Który Mnie posłał, ma życie wieczne, nie stanie przed sądem, ale ze śmierci przejdzie do życia.

А҆ми́нь, а҆ми́нь гл҃ю ва́мъ, ꙗ҆́кѡ слꙋ́шаѧй словесѐ моегѡ̀ и҆ вѣ́рꙋѧй посла́вшемꙋ мѧ̀ и҆́мать живо́тъ вѣ́чный, и҆ на сꙋ́дъ не прїи́детъ, но пре́йдетъ ѿ сме́рти въ живо́тъ.